FORBIDDEN TO MY MOTHER'S EX-HUSBAND のすべてのチャプター: チャプター 21 - チャプター 30

Tumigil ang ina, para bang may sasabihin—pero mabilis ding pinutol ito ng panginginig ng labi niya. Hindi niya kayang sagutin. Hindi niya kayang aminin. At higit sa lahat… ayaw niyang aminin. “Ma…” muli ni Elicia, mas mahinahon pero mas masakit. “Kil—kilala niyo ba siya?” Imbes na sumagot, napaatras ang ina. Parang ang mismong pangalan ni Demon ay apoy na ayaw niyang hawakan. “Huwag mo na siyang banggitin.” Mahina pero mariin. Walang sigaw, pero puno ng takot. “Ma, bakit?” nauutal si Elicia. “Ano bang meron sa kanya? Bakit parang—” “Hindi mo na kailangang malaman!” putol ng ina, pero hindi ito galit. Ito’y desperado. “Elicia… may mga taong mas mabuti nang hindi mo pinapakialaman. At isa na siya doon.” Napakunot ang noo ni Elicia, mas lalo pang nabuo ang kaba sa loob niya. “Pero bakit po?” Tumulo ang luha sa pisngi niya. “Ma, tanong lang ’yon… bakit parang natatakot kayo?” Napatingin ang ina sa kanya—isang tingin na punô ng bigat, hindi mapakali, pero hindi rin makabi

Lumipas ang dalawang linggo. Walang tawag. Walang email. Walang kahit anong balita kung kailan babalik si Demon. Para bang biglang nabura ang presensya ng lalaking dati ay kayang patigilin ang buong opisina sa isang iglap. Sa HR—walang info. Sa Board—puro shoulder shrug. Sa buong kumpanya—tahimik, masyado, nakakangilabot na tahimik. Pero para kay Elicia… bawat araw lumalalim ang kaba sa dibdib niya. Hanggang sa isang umaga, habang inaabot niya ang stapler, biglang umikot ang paningin niya. Sumakit ang sikmura niya nang parang kinukuyog, at bago pa niya mapigilan, mabilis siyang kumaripas papunta sa banyo. “Hoy! Ano nangyayari sa’yo, Elicia?!” sigaw ni Danica, nagmamadaling sumunod. “Ano bang nakain mo at panay suka ka diyan?” Hindi na nakasagot si Elicia. Nakasubsob siya sa lababo, umaalulong ang sikmura, halos walang lumalabas kundi hangin pero masakit, sobrang sakit… at hindi normal. “Girl, ano ba?” tanong ni Danica habang kumakatok sa pinto ng cubicle. “Imposible namang buntis

Habang patuloy ang pag-ikot ng mga gulong sa kalsadang basa pa ng ambon, nananatiling tahimik si Daniel sa pagmamaneho. Paminsan-minsan ay sumusulyap siya kay Elicia, na nakasandal sa bintana, maputla, tila hinang-hina. “Elicia… sigurado ka bang ayaw mong magpacheck-up? Kanina ka pa kinakabahan—” “Ihinto mo,” mahina pero mariing sabi ni Elicia, hindi man lang tumitingin sa kanya. Napakunot ang noo ni Daniel. “Ha? Ihahatid na kita sa bahay niyo. Makakapagpahinga ka—” “I said, stop!” biglang sigaw ni Elicia, ngayon ay may halong panginginig ang boses. Agad na bumigat ang dibdib ni Daniel. Sa gulat at pag-aalala, madiin niyang ipinreno ang sasakyan. “Okay, okay! Sige, huminto na ako—Elicia, anong nangyayari?” Pero bago pa niya mabuksan ang seatbelt niya, mabilis na bumaba si Elicia, halos mabunggo ang pintuan sa pagmamadali. Patakbo siyang nagtungo sa gilid ng kalsada, hawak ang tiyan, at doon tuluyang bumulwak ang sunod-sunod na pagsusuka na kanina pa niya pinipigilan. “Elicia!”

“Sana mali lang ang kutob ko… sana hindi totoong buntis ako…” Paulit-ulit na dasal ni Elicia habang nanginginig ang kamay niyang pinapatakan ang pregnancy test. Ramdam niya ang lamig ng sahig sa talampakan at init ng luhang hindi niya alam kung saan nanggagaling. Pakiramdam niya, bawat patak ng ihi sa test kit ay parang patak ng gulong bumabagsak sa buhay niya. Kinilabutan siya. Kinabahan. Hindi niya alam kung masusuka ba siya o hihimatayin. Lumipas ang ilang minutong parang oras. Nakapako ang mata niya sa lumalabas na linya. Hanggang sa unti-unting klaro, malinaw, walang palya — Dalawang guhit. Para siyang sumabog. Napaluhod siya. Napadaosdos sa sahig — parang lahat ng lakas sa katawan niya ay biglang naubos. “Hindi… hindi… HINDI BUNTIS AKO!” bulong na nagdidilim ang paningin. “Anong gagawin ko? Paano ko haharapin si Mama? Si Papa? Papatayin nila ako… papalayasin nila ako kapag nalaman nilang buntis ako—at ang ama… ang ama pa ay si Demon Villamor… ang ex-husband ni Mama!” N

Sa New York, sa isang mamahaling high-rise condo sa Manhattan, nakaupo si Demon Villamor sa malawak na sala na may tanawing nagliliwanag ang buong lungsod. Ngunit kahit gaano kaganda ang city lights, hindi iyon sapat para guluhin ang tahimik, mabigat, at malamig na ekspresyon sa mukha niya. Habang tinititigan niya ang kawalan, kumikirot ang panga niya sa pagpipigil ng emosyon. “Hi, honey! What time is our flight to the Philippines?!” masiglang tanong ni Janice Quwen, ang half-Filipina, half-American na matagal nang malapit sa kanya. Halos tumalon pa sa sofa sa sobrang excitement. Ngunit si Demon, hindi gumalaw. Hindi tumingin. Hindi ngumiti. Para siyang estatwang hindi makahinga. “Uhmmm… babe?” Lumapit si Janice, iniikot ang braso sa leeg nito. “I said I’m excited. As in super excited!” Walang sagot. Hindi iyon bago sa kanya. Alam ni Janice na minsan, ganito ang lalaking gusto niya—tahimik, malalim, malupit kapag nag-iisip. Pero ngayong gabi, iba. Masyado siyang ma