FORBIDDEN TO MY MOTHER'S EX-HUSBAND のすべてのチャプター: チャプター 31 - チャプター 40

UHMMMM… sakto lang ang dating mo, Mr. CEO…” bulong ni Daniel, may mapang-akit na ngiti habang mabilis na naglakad palapit kay Demon Villamor na kararating lang. Ang buong VL Fashion Empire ay nabalot pa kanina ng ingay ng tugtugin, halakhak, at pagbubunyi. Pero pagdating ni Demon, parang isang malamig na unos ang bumagsak sa loob ng malaking lobby. Ang presensya niya—matikas, mabangis ang tindig, at may kurot ng panganib—ay sapat para manahimik ang lahat nang hindi na kailangan pang magsalita. “Akala ko hindi ka na babalik, Mr. CEO,” ani Daniel, nakapamewang pa at nakatitig kay Demon na parang wala silang ginagawang kasalanan. “Bakit parang biglaan ata ang balik mo?” Kunot-noo si Demon. Hindi niya gusto ang tono. Hindi niya gusto ang ngiti. At higit sa lahat, hindi niya gusto na naroon si Daniel—at hawak-hawak ang kamay ni Elicia. Si Janice Quwen na nasa likuran ay napakunot din ng noo. “Oh… hi Daniel. I’m glad na nakita kita rito—” Pero hindi siya pinansin ni Daniel. Hindi man l

“Elicia, ihahatid na muna kita sa bahay ninyo,” marahang sabi ni Daniel habang binubuksan niya ang pinto ng kotse. “Kailangan mong magpahinga… baka kung mapaano pa ang anak natin.” Halos manigas si Elicia nang marinig iyon. Kahit paulit-ulit na nilang napag-usapan ang kasunduan—na si Daniel ang magiging nobyo sa mata ng lahat at tatayong ama ng batang ipinagbubuntis niya—iba pa rin ang bigat ng bawat salitang lumalabas sa bibig nito. Lalo na ngayon… lalo na’t bumalik si Demon, isang bagay na hindi niya kailanman inakalang mangyayari pa. “Ah… sige, Daniel. Gusto ko na munang umuwi,” mahina niyang tugon, pilit pinapawi ang panginginig ng boses. Makalipas ang ilang minuto narating na nila agad ang Torrez Resedence dahil malapit lang sa office ito. Binuksan ni Daniel ang seatbelt at marahan siyang inalalayan palabas ng kotse pagdating sa Torrez Residence. Tahimik ang buong paligid. Wala ang sasakyan ng kanyang ama, at maging ang ina niya ay wala ring anumang bakas na umuwi. Ang katahi

“Pero bago ‘yon…” Tumigil si Demon, bahagyang yumuko, saka marahang pinunasan ng daliri ang luhang tumulo sa pisngi ni Elina. “Ipapadala ko muna kayo sa kulungan.” Lumapad ang ngisi niya. “Saka ko kukunin si Elicia kay Daniel.” Para bang kumunot ang hangin sa paligid. Parang unti-unting ginigipit si Elina, nilulunod ng sariling tibok ng puso. “Hindi… hindi mo magagawa ‘yan,” pabulong niyang sabi pero nanginginig. “Hindi?” Tumawa si Demon—malamig, malalim, walang halong awa. “Elina, alam kong mahina ka pagdating sa batas. Pero ako? Kilala ko lahat ng dapat kong kausapin. Isang pirma ko lang, puwede kong gawing kriminal ang buong pamilya mo.” “P—pamilya ko?” Nabitawan ni Elina ang bag niyang hawak, bumagsak sa semento. “Kasalanan ko ba na pinili kong umalis? Na pinili kong maging malaya?” Lumapit si Demon, halos dumikit ang ilong niya sa noo ni Elina. “Kasalanan mong iniwan mo ako. At ngayon, babayaran mo.” Mabilis na napaatras si Elina ngunit hinawakan ni Demon ang

Bumukas ang pinto ng lobby. At doon… tumigil ang paghinga ni Elicia. Si Daniel—hingal, pawis, magulo ang buhok na parang tumakbo mula kung saan—nakataas ang dalawang kamay, hawak ang ID, nakikipag-usap sa duty officer. “Nasaan si Elina Torrez?” agad na tanong nito, hindi na nagpaligoy. “I’m her representative. Kailangan ko siyang makita.” Napatigil si Elicia. Parang tinamaan ang puso niya ng magkasabay na gulat… at kirot. “Daniel?” mahina niyang tawag. Paglingon ni Daniel, halos bumagsak ang balikat nito. “Elicia. I’m so sorry. Hindi ako agad nakaalis. Sinubukan kong i-cut yung meeting pero—” Napasinghap siya, kita ang guilt. “I came as fast as I could.” Lumapit siya, mabilis, parang takot na takot mawala siya. Hawak niya sana ang braso ni Elicia pero umiwas ang babae, hindi dahil galit—kundi dahil hindi na niya alam kung ano ang totoo. “Daniel…” basag ang boses niya. “Kaya mo bang ilabas si Mama?” Huminga nang malalim si Daniel, tumingin sa mga pulis sa paligid,

Narating ni Elicia ang harap ng Room 20981. Huminto siya sandali sa lobby—hindi dahil sa pagod, kundi dahil sa mabilis na tibok ng puso niya. Ang lamig ng aircon ay hindi sapat para pigilan ang pag-angat ng balahibo niya sa braso. Ito ang silid… Ang lugar kung saan nagbago ang buhay ko. Hindi niya alam kung bakit si Demon agad ang sumagi sa isip niya. Hindi niya alam kung bakit sa libo-libong pwedeng dahilan, pangalan nito ang tumitibok sa utak niya. Hindi pwede. Hindi si Demon ang dahilan kung bakit nakakulong si Mama. Hindi pwede. Pero habang tumatagal siya sa harap ng pamilyar na numero sa pintuan ng hallway, mas lalo niyang nararamdamang… may mali. May koneksiyon. May nakatagong sagot. Humakbang pa lamang siya nang— “Soooo… you’re here.” Boses ng babae. Matigas, maanghang, puno ng kumpiyansa. Paglingon ni Elicia, nakita niya si Janice — naka-red bodycon dress, naka-cross arms, at mukhang wala talagang mabuting balita sa buhay. “Hindi na ako magtataka,” patuloy nito ha