FORBIDDEN TO MY MOTHER'S EX-HUSBAND のすべてのチャプター: チャプター 41 - チャプター 50

Nanginginig ang dibdib ni Elicia—hindi dahil sa lamig ng opisina, kundi dahil sa bigat ng desisyong alam niyang hindi niya kayang talikuran. Si Demon Villamor, ang lalaking dating asawa ng kanyang ina, ay nakatingin lang sa kanya. Malamig. Walang emosyon. Para bang isang hari sa trono’t siya, isang mortal na lumapit para magmakaawa. At doon, marahang tumayo si Demon. Isang mabagal, mabalasik na pag-angat. Si Janice naman ay napatingin sa kanya, nagtataka sa biglaang pagbabago ng hangin sa loob ng opisina. “Lumabas ka,” utos ni Demon, hindi tumataas ang boses pero nagpayanig sa buong silid. Napabuka ang bibig ni Janice. “Ha? DEMON—” “Now.” Isang salita. Isang tingin. At parang batang nahuli sa maling oras, napatayo si Janice, nagmaktol, pero hindi naglakas-loob tumutol. Dali-dali siyang nag-ayos ng damit, at bago umalis ay tiningnan si Elicia na parang gustong magtapon ng acid gamit lang ang mata. Nang magsara ang pinto… biglang lumawak ang katahimikan. At doon la

“Kailangan ba talagang mangyari ito, Demon?” singhal ni Elicia, halos pasigaw, habang nanginginig ang boses niya. Nakapikit siya, pilit pinipigilan ang mga luha, habang nakakapit sa balikat ni Demon na para bang iyon na lang ang natitirang sandalan niya sa mundong gumuho na sa kanya. Hindi man sumagot si Demon, ramdam niya ang bigat ng sitwasyon. Ramdam niya ang pag-aalangan ni Elicia, ang takot, ang pagod, at ang lihim na galit na pilit nitong itinatago. Pero sa kabila ng lahat, hindi maikakaila na bawat hininga nilang dalawa ay naghahalo—galit, pangungulila, at isang koneksyon na pareho nilang hindi kayang ipaliwanag. “Demon…” napasinghap si Elicia, mariing pumikit habang lumalalim ang paghinga niya. “Bu-buntis ako… maawa ka naman. Parang…” natigilan siya, ninenerbiyos. “Parang anak mo na ako.” Napakurap si Demon. Isang saglit na halos hindi narinig ang tibok ng oras. Umangat ang tingin niya kay Elicia, at sa likod ng matigas niyang mukha, may sumisiksik na emosyon na matagal na

Sa malamig at maingay na presinto, kung saan umaalingawngaw ang kaluskos ng papel, kalabog ng bota, at hiyaw ng mga taong nag-aaway sa kabilang selda—naroon si Elina Torres, nakaupo sa isang bakal na upuan na tila mas malamig pa kaysa sa kinatatayuan niyang pag-asa. Ang buhok niya ay naguluhan na sa ilang araw na hindi maayos na tulog, at ang mga mata ay pulang-pula sa pag-iyak at pagod. Sa labas ng selda, abala ang dalawang pulis sa paghahanda ng papeles para sa paglipat niya papuntang WCF, ang pasilidad para sa mga babaeng may kasong tulad ng kanya. Narinig ni Elina ang pagbanggit ng pangalan niya, at kahit pilit niyang pinapatatag ang dibdib niya, hindi niya napigilan ang panginginig ng mga daliri niya. Hindi pa rin tapos ang bangungot. Eksaktong pagpasok ng tanghali, tumigil sa harap ng presinto ang isang itim na SUV. Bumukas ang pinto, at mula rito bumaba ang isang lalaking nakasuot ng mamahaling itim na coat, malinis ang sapatos, nakaayos ang buhok, at ang bawat hakbang ay

Palihim na sinundan ni Daniel si Elicia, hindi alintana ang lamig ng gabi at bigat ng bawat hakbang. Ramdam niya na may tinatago itong hindi maamin, isang bagay na mas malala pa kaysa sa simpleng pag-atras ng kasal. Nang sumakay si Elicia sa taxi, agad siyang tumawag ng isa pa at sumunod mula sa ligtas na distansya. Ilang minuto lang ang lumipas bago bumagal ang taxi at huminto sa harap ng isang gusaling halos kinilabutan siyang makita. VIP HOTEL. ANG GRAND FORTUNA HOTEL! Pamilyar iyon kay Daniel—hindi dahil sa pagpunta niya roon, kundi dahil sa reputasyon ng lugar. At sa sandaling nakita niyang pumasok si Elicia, mas lalo siyang pinagpawisan. Kagagawan nanaman ba ni Demon ito? Ang ama niyang walang pakialam sa lahat—sa pamilya, sa responsibilidad, sa kahit anong dapat niyang pinapangalagaan. Bwisit! bulong ni Daniel habang nagmamadaling pumasok sa Grand Fortuna Hotel. Pero pagkapasok niya pa lang sa lobby, napahinto siya. Naroon si Demon, nakatayo na parang hari ng lugar, nakas

Nag-angat si Elicia ng tingin, nanginginig ngunit pilit pinipigilan ang pag-iyak. Gusto niyang magsalita, gusto niyang ipaliwanag—pero naunahan siya ng malamig na tawa ni Doña Villamor. “Kung akala mo maiisahan mo ako tulad ng ginawa ng ina mo… nagkakamali ka,” sabi ng Donya, bawat salita ay parang patalim na tumatarak sa balat. “Hindi mo mauulit ang kahihiyang ibinigay sa amin ni Elina. At habang ako ang humahawak sa pamilyang ’to, sisiguraduhin kong mawawala ka bago pa man manganak.” Napatigil si Elicia, nahulog ang keycard mula sa kamay niya. Mabigat ang hangin. At sa loob ng private suite—nagsisimula ang tunay na impiyerno. Narinig ni Elicia ang bawat salitang parang latigo sa hangin, hanggang sa hindi na niya kinaya. Humigpit ang hawak niya sa sarili, at tuloy-tuloy ang pag-angat ng dibdib niya sa bigat ng emosyon. “Ano bang naging kasalanan ng mama ko,” mariin niyang tanong, nanginginig ang boses pero diretso ang tingin, “at bakit galit kayo sa kanya ng ganito?!” P