FORBIDDEN TO MY MOTHER'S EX-HUSBAND のすべてのチャプター: チャプター 51 - チャプター 60

Napatitig si Elicia sa sahig, nanginginig pa rin, habang ramdam niya ang matalim na kuko ng Donya sa balikat niya. Parang kandadong pilit siyang pinatitigil sa pagsasalita. Pero kahit paano, tumatagos sa kanya ang boses ni Demon—galit, nag-aalab, handang kumalas sa kahit sino. “Mama… ano ’tong nangyari?” malamig ngunit nanginginig ang tanong ni Demon, bahagyang lumalapit kay Elicia para hawakan sana ang braso nito. Ngunit maagap ang Donya—iniangat niya ang kamay para pigilan ang anak. “Anak, please. Baka mas lalo siyang matakot kung sisigawan mo ako. She’s fine. Look at her.” Masuyo kunwari ang haplos ng Donya sa buhok ni Elicia, pero sa ilalim ng mahinhing galaw, ramdam ni Elicia ang madiing diin—a warning na mas mabigat pa kaysa kanina. Hindi nagsasalita si Elicia. Hindi niya alam kung paano. Pero nang muling tumingin ang Donya sa kanya, may bulong itong halos hindi marinig ni Demon— “Sumubok ka lang magsumbong. Tingnan natin kung sino ang unang mawawala,” bulong ng Donya,

“Nasaan ang anak ko?!” sigaw ni Elina, nanginginig ang boses, habang sinusundan ng tingin ang papalayong Donya Ursula. “Kung saan naroon ang mga mayayamang tao!” sagot ni Ursula, sabay tawa nang malakas, parang nananadya. Tumawa rin si Janice, mas malakas pa, halatang natutuwa sa pagkataranta ni Elina. “Let’s go, hija,” sabi ni Ursula habang inaayos ang mamahaling manton. “Kailangang mauna tayo sa mansyon bago dumating si Demon at ang lukarit na ’yon.” Nang marinig ito ni Janice, sabay silang nagkatinginan at muling nagtawanan—at sila na lang ang nakakarinig sa kanilang lihim. Sa Villamor Clinic… “Anong ginagawa natin dito?!” tanong ni Elicia, halos pumutok ang dibdib sa kaba. Luminga-linga siya sa paligid na puno ng puting ilaw at malamig na hangin. “Demon, ano ba ’to?!” Hindi tumingin si Demon. Nakasandal lang siya sa dingding, naka-cross arm, at malamig na parang walang pakialam sa kahit sino. “Kailangan kong malaman,” aniya, mababa ang boses ngunit matalim. “Kung bunti

Narinig ni Elicia ang bawat salitang lumalabas sa bibig ni Demon, pero parang hindi iyon nagrerehistro sa utak niya. Umiikot ang mundo niya, nanlalamig ang kamay, at pakiramdam niya ay nahuhulog siya mula sa napakataas na bangin. “Hindi… pwede…” bulong niya, halos wala nang boses. “Hindi mo pwedeng… sabihin na hindi totoo ‘to…” Pero lumapit si Demon, mabigat ang bawat hakbang, parang anino na sumusakal sa buong silid. Hindi niya tiningnan si Elina—si Elicia lang. “Sumama ka,” malamig niyang ulit, parang walang nangyaring pagbubunyag. “Tapos na rito.” “Demon—” pigil ni Elina, pero isang matalim na tingin lang ang ibinalik sa kanya. “Ikaw ang may kasalanan ng gulo,” mariin niyang sabi. “At kung isa pang kasinungalingan ang bibitawan mo… sisiguraduhin kong ikaw ang unang mawawala sa harap ko.” Napapikit si Elicia, nanginginig. At sa sandaling iyon— hindi sigaw, hindi galit— kundi ang bigat ng katotohanang maaaring hindi niya kayanin. “Ipa-DNA test mo siya kung ayaw mon

Pag-akyat nila sa second floor, agad bumungad ang mahabang mesa, mga ilaw, at piling bisitang nakangiti na parang nasa pulitiko ang kanilang hinihintay. Pagpasok ni Demon, halos sabay-sabay na nag-apir ang mga boses: “Master Demon!” “Congratulations sa pagbalik!” “Ang gwapo mo raw lalo ngayon, sabi ni Donya Ursula!” “At heto na ang tagapagmana!” Sunod-sunod ang paglapit sa kanya—may mga humahawak sa balikat niya, may yumuyuko, at may nag-aabot pa ng regalo. Parang hari siyang bumalik mula sa digmaan. Si Demon? Walang emosyon, pero tinatanggap ang pagbati. “Good evening.” “Salamat sa pagpunta.” “Welcome back.” Ngunit habang dumarami ang pumapaligid sa kanya, iisa lang ang hindi nila tinitingnan— si Elicia. Walang lumingon sa kanya. Walang bumati. Walang kumilala. Para siyang hangin sa tabi ni Demon, nakatayo sa gilid, mugto ang mata, at pinagtitinginan lang kapag palihim—na para bang tanong nila ay iisa: “Siya ba talaga?” Samantala, si Demon, kahit abala sa mga taong h

Narinig ni Elicia ang mahinang tawa ni Charles habang inaabot sa kanya ang tasa. “Huwag kang kabahan,” sabi niya. “Wala akong balak mang-away. Actually… gusto kitang makilala.” Napalingon si Elicia, halatang nagulat. “B-Bakit naman?” “Because,” sagot ni Charles, nakasandal sa counter, “kung pinili ka ni Demon, kahit anong paraan pa ’yan nangyari… may dahilan. At gusto kong makita kung ano ’yon.” Napayuko si Elicia, napangiti nang mahina. Hindi niya alam kung kelan siya huling nakausap ng may ganitong paggalang. Nagpatuloy sila sa pag-uusap—mga simpleng tanong, tungkol sa tsaa, tungkol sa kusina, tungkol sa kung gaano kalaki ang mansion. Walang tensyon, walang insulto, walang matang humuhusga. At sa unang pagkakataon mula nang pumasok siya sa tahanang iyon… nakahinga siya. Habang tumatawa si Charles sa maliit na biro niya, biglang huminto ang lalaki, nanigas ang postura. Kasunod noon, narinig nilang pareho ang mabigat na yabag sa hagdan. Demon. Malamig ang presensya n