FORBIDDEN TO MY MOTHER'S EX-HUSBAND のすべてのチャプター: チャプター 71 - チャプター 80

Saglit na katahimikan ang bumalot sa loob ng kotse. Tanging mahinang pag-iyak ni Elicia ang naririnig, habang nakapikit siyang mahigpit, parang hinihintay ang pinakamalalang pwedeng mangyari. Pero hindi umusad ang sasakyan. Ni hindi man lang binuhay ni Demon ang makina. Dahan-dahang ibinaba ni Demon ang kamay mula sa manibela. Kasunod ay ang marahang paglingon niya kay Elicia—mabagal, kontrolado, pero may kung anong apoy sa mata na hindi niya maipaliwanag. Tara na sa silid magpahinga kana. Saad nalang ni Demon na ikinatahimik ng pagiyak ni elicia. KINABUKASAN Maaga pa lang, halos hindi pa sumisikat ang araw, nagising na si Demon. Tahimik ang buong mansyon, pero sa loob niya, may bagyong hindi pa humuhupa mula kagabi. Hindi pa rin nawawala ang galit—pero may iba pang gumugulo sa dibdib niya. Yung mga sinabi ni Elicia… yung pagmamakaawa niya, yung takot sa mata niya, at yung kamay na mahigpit na nakahawak sa tiyan. “Huwag mong alisin ang ipinagbubuntis ko…” Napapikit s

Narinig ni Donya Ursula ang bulalas ni Janice at napairap ito, pero hindi maitatangging pareho silang nabibigo sa nangyayari. Nasa hallway sila, pareho pang nakaayos ang buhok at bihis na bihis na para bang laging handang lumitaw sa harap ni Demon — just in case. “Nasaan ba si Charles? Hindi pa ba siya kumikilos? Hanggang ngayon mas sweet pa rin sila?” ani Donya, nanginginig ang boses sa inis habang mariing nakapamewang. “Kakausapin ko siya mamaya! Hindi puwedeng ganito na lang palagi! Ano ba siya, inutil?”Sabat naman ni Janice. “Hoy, Janice,” masungit na sabat ni Donya Ursula, tinataas pa ang isa niyang kilay. “Bawasan mo ang sigaw. Baka marinig tayo ng mga tauhan ni Demon, tapos patalsikin kapa rito. Wala kang mapapala kung hindi ka mag-iingat.” Pero imbes na tumigil, lalo lang nagliyab ang mga mata ni Janice. “Nakakainis lang talaga, Mama! Ngayong araw nakikita ko silang dalawa—nag-aasaran, tawanan, tapos si Demon… napakagaling pang magpaka-sweet! Ni hindi nga ako naalalang

Habang naglalakad sila ni Manager Flura, may biglang kumawala mula sa grupo ng mga staff — ‘yung babaeng kanina pa pinakamaingay. Hindi na nito natiis ang kuryosidad, kaya lumapit ito kay Elicia na parang walang pakialam kung makasakit. “Ma’am… excuse…” sabay kindat-kindat na para bang nanunukso. “Totoo ba talaga yung mga kumalat noon? Ikaw ba ‘yon?” Napaatras ng isang pulgada si Elicia. “A-ano pong ibig n’yo—” Pero hindi pa siya tapos, sumingit na agad ang isang lalaki mula sa likod, may hawak pang baby shoes. “Grabe ka, Carla, itanong mo na rin kung totoo yung other rumor,” sabay tawa. Nagkatinginan sila — ‘yung tawang may malisyoso at mapanirang timpla — at doon nagsimulang maglapit-lapit ang iba pang staff. Parang may invisible magnet ang eskandalo. “Totoo ba yung sinabi sa comments dati?” bulong ng isa. “Tungkol saan?” “Tungkol sa ama niya. Na… alam mo na.” “Na bun—” Napasinghap si Elicia, napaatras pa lalo. Pero tuloy-tuloy sila. “May nagsabi kasi, di ba?” dagdag ng

Pagka-alis nila sa Mall, halos sabay-sabay na umalingawngaw ang sigawan sa loob ng establisyemento. Sa isang iglap, sinisante ng manager ang limang staff—puno ng kaba, takot, at paghingi ng tawad, pero wala silang nagawa. Ang utos kasi ay nanggaling sa pinaka-kinatatakutang pangalan: Demon Villamor. Ilang minuto lang ang lumipas, nasa loob na sila ng itim na SUV. Tahimik. Mabigat ang hangin sa pagitan nila. Habang nakatutok si Demon sa kalsada, bigla siyang nagsalita—garalgal, mababa, pero may bahid ng pag-aalala na kahit siya ay pilit itinatago. “Elicia, aalis ako bukas ng umaga… pero babalik din ako kaagad.” Napalihis ang tingin ni Elicia, parang may kumalabog sa dibdib niya. “Huh? Saan ka pupunta? B-bakit hindi mo nalang ako isama?” tanong niya, puno ng pag-aalangan, nanginginig ang boses kahit pilit niyang pinatatatag ang sarili. Sumulyap sa kanya si Demon, saglit lang, pero sapat para maramdaman niyang parang tinuhog ng kilabot at init ang puso niya. Matalim ang tingin, per

“CHARLES! HUMARAP KA SA AKIN! PUTA—! ANONG GINAGAWA NIYO NI ELICIA?!” sigaw ni Demon, boses niya parang nagngangalit sa hangin. Kumalog ang buong silid sa lakas ng galit niya, at muntik na siyang mabali ang pintuan sa pagkakabuklat ng kama. Si Elicia, napalingon, unti-unti nang nagigising mula sa hilo ng gamot. Marahan niyang hinahaplos ang sarili, pilit iniayos ang buhok at katawan habang umiiling sa takot. “De-Demon… wala akong alam sa nangyayari!” halos pabulong, pero ramdam ang kaba at pangamba sa bawat salitang lumalabas. Agad niyang tinakpan ang sarili sa hubad na katawan, natatakot sa galit na nakapaligid sa kanya. “Anong ‘walang alam’? Ikaw nga ang humila sa akin papasok dito sa silid! Sabi mo, wala naman si Demon!”paliwanag ni Charles. “WALA AKONG ALAM SA SINASABI MO!” sigaw ni Elicia, halos umiiyak, halatang natatakot at naguguluhan. Ngunit hindi niya kayang itago ang pagkahiya at pagkatakot. “Pinsan, maniwala ka sa akin… inakit niya ako!” mahinang sabi ni Charl