FORBIDDEN TO MY MOTHER'S EX-HUSBAND のすべてのチャプター: チャプター 61 - チャプター 70

Nanigas si Elina, parang may humigop ng hangin sa dibdib niya. “B-Bakit mo tinatanong ’yan… ngayon?” nanginginig niyang sagot, iwas ang tingin. Humakbang palapit si Leonardo, pero halatang takot din sa sagot na matatanggap. “Dahil kailangan kong malaman kung para saan ba ako lalaban. Kung ako ba talaga ang dapat protektahan si Elicia… o kung—” Napapikit si Elina, pinipigilan ang panginginig ng labi. “Si Elicia… ay anak mo,” bulong niya, tuluyang tumulo ang luha. “Kahit ano’ng sabihin ng nakaraan ko kay Demon… ikaw ang ama niya.” Napahinga nang malalim si Leonardo—gulat, nanginginig, at ngayon lang muling nabuhay ang determinasyon sa mga mata niya. “Kung gano’n… ako nga ang ama niya? Ako? At hindi ang Demon na ’yon?!” Halos mapasigaw sa tuwa si Leonardo, lumiwanag ang mukha niya na para bang naibalik sa kanya ang mundong matagal nang nawala. Ngumiti si Elina, pagod pero totoo. “Ikaw, Leonardo. Ikaw ang ama ni Elicia.” Saglit na napapikit si Leonardo, huminga nang malalim, a

“Hindi ako papayag,” mariing bulong ni Leonardo, pero halata ang pagkadurog ng kontrol niya. Ramdam ng lahat ang tensyon na tila sasabog anumang oras. Lumapit si Don Toribio, mabigat ang hakbang, at tumigil sa harap ni Leonardo. “Anak, minsan hindi lakas ang kailangan… kundi tamang timing. Hindi puwedeng basta mo sugurin si Demon habang kasama niya si Elicia.” Napairap si Leonardo, pero hindi na sumagot. Si Ely ang sumalo. “At isa pa,” sabi niya, mas malumanay pero sarkastiko, “kung haharangin mo ang reservation niya ngayon, iisipin niyang takot tayo. Ayaw mo nun, ’di ba? Ayaw mong may rason siyang balikan tayo nang mas brutal.” Humigpit ang kamao ni Leonardo, nanginginig sa pagpipigil. “Gusto ko lang makuha nang ligtas ang anak ko,” mahina pero masakit ang boses niya. Tumayo si Donya Feyy, saka marahang hinawakan ang balikat niya. “Makukuha mo siya. Pero hindi ngayong gabi… dahil hindi tayo ang may hawak ng laro ngayon.” “Ano bang nakain ng anak mo at sumama siya sa D

Habang naglalakad palayo sina Elicia at Demon, mabilis na tinahak ni Leonardo ang ilang hakbang upang sundan sila, ngunit bawat hakbang ay mabigat, halos hindi na niya maramdaman ang sahig sa ilalim ng paa niya. Ang galit, takot, at lungkot ay sabay-sabay sumalpok sa kanyang dibdib, tila walang tigil na naghahampas sa puso niya. Halos hindi na niya maipaliwanag ang sariling damdamin—ang pagkabigo sa anak na tila tinakasan ang kanyang proteksyon, ang pangungulila sa pagkakataong maging ama, at ang galit sa lalaking tila kumikilala sa bawat kahinaan niya. Ngunit bago pa siya makalapit sa pintuan ng restaurant, nasalubong nila Demon at Elicia sina Donya Feyy at Ely sa gilid. Si Ely, nakataas ang kilay, nakapamaywang, ang mga mata puno ng pagsisiyasat at bahid ng galit. “Tignan mo nga naman ang pagkakataon!” sambit nito, mabilis at matalim. “Manang-mana ka pala talaga sa mama mo! Iwan ko ba sa ama mo kung bakit pinili niya ang mama mo? Tama lang ang ginawa namin sa ama mo! Itinakwil nam

Pagkasara ng pinto, parang may umigting na huling hibla sa dibdib ni Elicia. Hindi na niya napigilang umiyak nang tahimik habang hinihila siya ni Demon papunta sa sasakyan. Ang bawat hakbang niya ay mabigat, parang lumulubog sa putik ng lahat ng salitang ibinato sa kanya. Pagkapasok nila sa loob, marahang isinara ni Demon ang pinto, hindi nagsasalita, ngunit matigas ang panga at halatang nagngangalit sa galit. Umupo si Elicia, nanginginig, hawak ang sariling dibdib. Sa kabila ng katahimikan, ramdam niya ang unos na naghihintay sa kanila. At sa pagitan ng paghikbi at takot, isang tanong ang gumugulo sa isip niya: May babalikan pa ba siya? O tuluyan na siyang nabura sa mundong iniwan niya? Makalipas ang ilang minuto ng tahimik at mabigat na biyahe, huminto ang sasakyan sa harap ng Villamor Tower. Walang imikan sa pagitan nila; tanging marahang paghikbi ni Elicia ang pumupunit sa katahimikan. Ramdam ni Demon ang bawat pag-igik niya, ngunit nanatili siyang walang ekspresyon, tila bang

Akala ni Elicia si Demon ang paparating. Sa lakas ng tibok ng puso niya, halos mabingi siya sa paghihintay. Kanina pa niya iniisip kung bakit hindi pa dumarating ang asawa niya, at ngayong papalapit ang yabag mula sa likuran, tiyak na tiyak niyang si Demon iyon. Ngunit nang unti-unti siyang lumingon, bigla siyang napatigil. “Ka—kailangan ko nang umalis!” ang agad niyang sambit, para bang may dahilan siyang itago. Ngunit hindi si Demon ang nandoon. Si Janice pala. “Oh bakit ka naman nagmamadali?” sabat ni Janice sabay tingin kay Charles na nakatayo sa tabi ni Elicia. “Wala naman ang asawa mo! Relax ka lang.” Napakurap si Elicia. Siya mismo’y hindi makapaniwala. Sa tono ni Janice, parang biglang naging mabait, malambing, at walang bahid ng dating pagkamaldita nito. Nakakapanindig-balahibo. Lalo na’t kilala niya ito—si Janice na laging may pasaring, laging may lihim na ngiti, at laging may sariling intensyon sa bawat ginagawa. “Mag-enjoy ka lang. Bakit ka nagmamadaling umalis