Semua Bab The Billionaire’s Irresistible Desire: Bab 51 - Bab 60

Heislee Jean Velasco’s Point of ViewNakatutok ang aking atensyon sa harapan, at hindi alam kung ano ang gagawin lalo na nang magsimulang maglabas ng mga kung ano ang host.“Good evening, everyone! I’m so happy to see you here again! Kailan ba nang huli tayong magkaroon ng auction?” tanong ng host, at sinamahan pa ng tawa.Kinagat ko lamang ang aking dila, habang nakatitig sa kaniya. Hindi rin ako nagpapakita ng kahit anong emosyon na puwedeng makahalata sa iba na bago lang ako rito, dahil baka mamaya ay mahuli nila kami.“Halos dalawang buwan din yata, hindi ba?” paninigurado ng host.Nagsimula na ring magbulungan ang lahat, at halatang lahat sila ay excited sa kung ano ang pakulo ng mga ‘to.Ang naaalala ko ay tungkol sa babae ‘to. Pero baka mamaya ay ihuli nila ang mga ‘yon, at hindi ko alam kung dapat ko bang sikmurain ang magaganap mamaya.“Siyempre ay hindi na natin patatagalin! Dahil ang unang item ngayong gabi ay ang mga alahas.”Nang tanggalin nila ang tumatabon na tela sa isa

Heislee Jean Velasco’s Point of ViewNang ilapag ng mga tauhan ni Darius ang briefcase na naglalaman ng pera, kaagad na nagliwanag ang mga mata nito.Ngunit bago siya magsalita, napalingon siya sa akin, at napansin ko kung paano niya pagdasahan ng tingin ang aking katawan.Disgusting asshole.Napansin ‘yon ni Darius, at marahang hinaplos ang aking baywang na para bang alam na kaagad niya ang tumatakbo sa isip ng host.“What are you looking at?” Darius asked in a murderous tone. “You’re lusting my woman or—”“It’s not what you think—”Darius pointed his gun in his direction. Nanlaki ang mga mata ng host, at pansin ko ang panginginig ng kaniyang mga tuhod sa sobrang kaba.“Don’t fool me, moron.”Yumakap lamang ako kay Darius nang maramdaman ko ang takot. Gusto kong kumuha ng lakas kahit papaano.Kasi kung kakalabitin ni Darius ang gatilyo, kahit pa may silencer naman ‘yon, natatakot ako na masaksihan ko kung paano siya pumatay.“You’re the owner of this auction, right?” paninigurado ni

Heislee Jean Velasco’s Point of ViewKagaya ng napag-usapan, umaga ako susunduin ng mga tauhan ni Helios. Wala naman akong maiimpake rito, dahil hindi ko naman ‘to gamit.Si Darius mismo ang bumili ng mga ‘to para sa akin, at wala akong karapatang kunin ang hindi naman sa akin.Kaya ang isinuot ko ay ‘yong damit na ginamit ko noong iniuwi niya ako rito. ‘Yong unang araw na tumapak ako rito.Humugot ako nang malalim na hininga, at hindi mapigilang titigan ang aking sarili sa salamin. Wala akong ibang naiisip ngayon kung hindi ay si Darius. Hindi kasi niya ako ginulo rito sa kuwarto ko, at hindi ko alam kung naging busy ba siya, o sadyang ayaw niya lang akong makita.“Bakit ko ba siya iniisip?” bulong ko, habang nakatingin sa aking repleksyon sa salamin. “Hindi ba dapat ang mga magulang ko ang iniisip ko?”Hindi ko alam kung ano ang nangyayari sa akin. Ang daming tumatakbo sa isipan ko na hindi ko alam kung bakit tungkol kay Darius.Alam ko naman na malakas ang epekto niya sa akin, at n

Heislee Jean Velasco’s Point of ViewNang pumasok kami, bumungad kaagad ang malakas na tugtog, at sigawan na halatang nagkasisiyahan. Nanuot din sa aking ilong ang mga pinaghalong amoy ng sigarilyo, at pabango nila na siyang nagpalukot ng aking mukha.Matagal-tagal na rin nang huli akong magpunta sa bar. ‘Yong nandito ako para uminom, at hindi magpunta para sa isang mission.Napailing na lamang ako para tanggalin sa isipan ko ang huling nangyari noon bago ako umalis sa mansion ni Darius.Dapat ay kinalilimutan ko na ‘yon, dahil kung tutuusin ay trauma rin ‘yon. Mukha lang akong matapang, pero sa katunayan ay paulit-ulit kong nakikita sa aking isipan kung paano namatay ang host ng auction.“Ano ang order mo?” tanong sa akin ni Johanna nang makaupo kaming pareho sa bar counter.“Hindi ko pa alam,” giit ko, dahil wala talaga ako sa mood para uminom ngayon.Kinailangan ko lang magpunta rito, dahil ayaw kong bumagabag sa isipan ko si Darius.Ang hilig pa man din no’ng tumambay sa aking isi

Heislee Jean Velasco’s Point of View Binuhat naman ako ni Darius na para bang bagong kasal lang kami. Kaya naman ipinulupot ko ang aking mga bisig sa kaniyang leeg, at natatawa na lang nang mahina.“Bakit mo ako binubuhat?” tanong ko sa kaniya. “Hindi ako lasing.”“Hindi lasing, pero hindi makatayo nang maayos?”Humaba naman ang aking nguso sa kaniyang sinabi, at bahagyang nakaramdam nang hiya. Grabe naman kasi siya magsalita. Hindi ba puwedeng nabigla lang?“Saan ba tayo pupunta?” tanong ko sa kaniya.Ipinikit ko na lang din ang aking mga mata, at isinandal ang aking ulo sa kaniyang dibdib, dahil medyo nahihilo ako sa paraan ng kaniyang paglalakad ngayon.Parang nagmamadali na hindi ko maintindihan.“In your condo.”Ay? Bakit naman doon? Puwede namang sa mansion na lang niya, eh.Hindi na ako nagsalita. Hinayaan ko na lamang siya sa kaniyang desisyon.Nang magmulat naman ako ng aking mga mata, kaagad kong sinuri ang buong paligid, at nakarating na pala kami sa parking lot. Tumigil