All Chapters of เมื่อข้าทะลุมิติมาเลี้ยงครอบครัวพร้อมระบบวิเศษ: Chapter 11 - Chapter 20

ไป๋ฉางอี้เดินทางไปทำงานที่โรงเคลือบดินเผาที่ตั้งอยู่ท้ายหมู่บ้านห่างออกไปจากบ้านของนางถึงสองลี้ [1] ที่นั่นมีผู้คนจำนวนมากเดินกันขวักไขว่บ้างก็แบกดินเผาเข้าเตา บ้างก็นั่งปั้นดินเผาดูแล้วเชี่ยวชาญการงานกันยิ่งนักครั้งที่ดวงตาของเหวินเซียวเย่ยังยังใช้การได้คงจะมาทำงานที่แห่งนี้อย่างแน่นอนไป๋ฉางอวี้ที่เดินตามเหล่าหญิงสาวในหมู่บ้านเพื่อมาทำงานนั้นก็เอาแต่หันซ้ายมองขวาไม่ทันระวังสะดุดกับก้อนหินขนาดใหญ่แต่แล้วก็มีมือหนึ่งเข้ามารั้งเอวของนางเอาไว้ได้ทันเมื่อหันกลับมากมองก็ถึงกับต้องตกตะลึงไปชั่วขณะบุรุษหนุ่มในชุดขาวสลับแดงที่อยู่ข้างกายนางในเวลานี้นั้นมีใบหน้าที่เหมือนกับคนผู้หนึ่ง คนที่เคยรู้จักมานานแสนนาน‘ไม่ได้เห็นนานแล้วนะพี่ชายก็มาอยู่ที่นี่กับข้าด้วยอย่างนั้นหรือ’ดวงตาเรียวงามมีน้ำตาเอ่อคลอเต็มดวงตาคล้ายคนกำลังจะร้องไห้ออกมาอย่างไรอย่างนั้น มือหนารีบปล่อยเอวบของนางก่อนจะถอยหลังออกไปเล็กน้อย“แม่นางระวังด้วย”“ขะ ขอบคุณเจ้าค่ะ”“ที่นี่มีก้อนหินมากมายยิ่งนักเจ้าจะเดินเหินไปทางไหนต้องระวังด้วยเข้าใจหรือไม่”“เจ้าค่ะ แล้วท่านคือ...”“คุณชายลั่วหยางท่านมาแล้ว”“อืม”“อ้าว ฮูหยินเหวิน

ไป๋ฉางอวี้ถอนหายใจทั้งยังส่ายหน้าให้กับความดื้อรั้นของสามี นางคีบเอาเนื้อหมูตุ๋นมาไว้ในจานของเขาผักดองที่นางเอาออกมาจากระบบวิเศษไม่ต้องเสียเงินซื้อในราคาที่สูงลิ่วเช่นนั้นรสชาติอร่อยอย่าบอกใคร“ท่านแม่อาหารวันนี้น่ากินยิ่งนักขอรับ ท่านแม่ทำเองหมดเลยงั้นหรือ”“ใช่ที่ไหนกันเล่าข้าแวะซื้อมาจากตลาดต่างหาก หากว่าน่ากินก็กินเยอะๆ ล่ะท่านก็เหมือนกันไม่ต้องกังวลว่าจะไม่ถูกปากเพราะข้าไม่ได้ทำเอง”พูดจบนางก็ก้มหน้าก้มตากินอาหารต่อ ความอึดอัดที่ถูกระบายออกไปแต่ก็ยังคงไม่หายขุ่นเคืองใจแต่อย่างใดเพราะนางยังคงรู้สึกโกรธตัวเอง ไม่สิโกรธเจ้าของร่างนี้ไม่หาย‘คนอะไรขายได้แม้กระทั่งคนในครอบครัวน่ารังเกียจเสียจริง’“เจ้า…”“ข้ารู้ว่าท่านจะถามอะไร ข้าเคยบอกท่านไปแล้วว่าข้าหามาได้ด้วยตัวของข้าเองใช่ว่าไปปล้นของใครมาท่านวางใจเถอะแล้วก็กินข้าวได้แล้ว”เหวินเซียวเย่ฟังจากน้ำเสียงของนางก็รู้รับได้ว่านางน่าจะอารมณ์ไม่ดีอยู่จึงไม่คิดจะถามสิ่งใดออกไปอีก เขาละความสนใจแล้วเริ่มลงมือกินอาหารทันที“พรุ่งนี้ข้าจะเข้าไปในเมืองเสียหน่อยท่านดูแลลูกแทนข้า

ไป๋ฉางอวี้ที่เดินตามสองแม่ลูกสกุลเว่ยมาจนถึงใจกลางของตัวเมืองลั่วหนานมาหยุดอยู่ตรงร้านค้าร้านหนึ่ง นางเงยหน้าขึ้นมองอาคารร้านค้าสองชั้นที่ตั้งตระหง่านตรงหน้าด้วยความรู้สึกทึ่งเล็กน้อยคุณชายใหญ่เว่ยผู้นี้มากด้วยสมบัติและรูปโฉมเสียจริงหากว่านางทะลุมิติเข้ามาอยู่ในร่างของสตรีที่ไม่มีพันธะใดๆ แล้วล่ะก็ไม่แน่นางอาจจะใช้เสน่ห์ของสตรีเกี้ยวของดูสักครั้งก็เป็นได้‘ไม่ได้สิรูปร่างหน้าตาของเขาคล้ายพี่ชายของนางเมื่อชาติที่แล้วเช่นนี้ จะไปคบหาเขาได้ลงคอได้อย่างไรกัน น่าขนลุกจะตายไป’“เจ้าเป็นอะไร”“เจ้าคะ”“ข้าเห็นเจ้าทำหน้าตาแปลกๆ”“เอ่อ คือว่าข้าคิดว่ามันใหญ่โตไปหรือไม่เจ้าคะคุณชาย”“ไม่หรอกนี่เหมาะสมแล้ว อยู่ใจกลางเมืองทั้งยังมีข้าวของที่เหมาะกับการค้าที่เจ้าตั้งใจจะทำอีกด้วย”“จริงหรือเจ้าคะ”“เดิมทีร้านนี้คือร้านขายอาหารน่ะแต่เจ้าของย้ายออกไปอยู่ในเมืองหลวงจึงทิ้งร้างเอาไว้ ข้าจึงได้รับซื้อเอาไว้ไปดูข้างในกันเถอะ”“เจ้าค่ะ”นางเดินตามฮูหยินและคุณชายเว่ยเข้าไปด้านในร้าน ภายในถูกตกแต่งเอาไว้อย่างงดงามทางเด

“ในที่ลับของสามีท่านมีปานรูปหัวใจหรือไม่”“พรู๊ด!”“พ่อบ้านซือเหตุใดจึงถามเช่นนี้กันเล่า”ไป๋ฉางอวี้ตกใจจนถึงกับพ่นน้ำชาออกมาใบหน้าของนางแดงก่ำเพราะความเขินอาย‘มาถามเรื่องลับๆ แบบนี้ได้อย่างไรกันนะนางใช่ว่าจะเคยร่วมหอกับเขาเสียที่ไหนกันเล่า คนที่เคยๆ ทำเรื่องนั้นมันก็ภรรยาคนเก่าของเขานี่นาใช่นางเสียที่ไหนกัน’“ก็ท่านกับเขาเป็นสามีภรรยากันย่อมรู้เห็นทุกเรื่องของกันและกันอยู่แล้ว ก่อนหน้าข้าไม่กล้าถามแต่ในเมื่อท่านเป็นคนเริ่มข้าถึงได้กล้าถามออกมาอย่างไรเล่า”“คือว่า”“หืม”ไป๋ฉางอวี้มองหน้าอีกฝ่ายอย่างจนใจตั้งแต่ทะลุมิติมานางได้นอนร่วมเตียงกันกับเขาก็จริงแต่ได้เคยร่วมรักกันที่ไหนเล่า กลางดึกสงัดของคืนนี้ไป๋ฉางอวี้หยิบเอาน้ำหอมออกมาจากระบบวิเศษ น้ำหอมที่มีกลิ่นจางๆ แต่ทำให้เพศตรงข้ามต้องการบางอย่างจากตัวของสตรีได้‘ไม่เอาน่าข

เหวินเซียวเย่ คือบุตรชายของหนึ่งในอนุใต้เท้าเว่ยผู้ที่หนีหายออกไปจากจวนเพราะถูกรองฮูหยินใส่ร้ายเรื่องคบชู้กับทหารในจวนทหารคนสนิทที่คอยอยู่เคียงข้างใต้เท้าเว่ยผู้นั้นถูกลงโทษโบยจนตายไป ก่อนหน้าที่จะรับโทษเขาได้วางแผนให้นางหนีออกไปจากจวนไม่ว่าใต้เท้าเว่ยจะออกตามหานางเท่าใดก็ไม่เคยได้พานพบกันอีกเลยฮูหยินเว่ยไม่คิดว่าบุตรชายที่เกิดจากสายเลือดที่แท้จริงของเขานั้นจะยังมีชีวิตอยู่ น่าเสียดายที่ใต้เท้าเว่ยไม่อาจพานพบเขาได้อีกแล้วลายปักผ้าที่ฮูหยินเว่ยยังคงทะนุถนอมมาจนถึงทุกวันนี้นั้นคือผ้าเช็ดหน้าที่มารดาของเหวินเซียวเย่เป็นคนทำขึ้นมา ลวดลายที่คล้ายคลึงกันกับของสามีไป๋ฉางอวี้เป็นเหตุให้นางโยงเรื่องราวทั้งหมดจนทั้งสองคนได้มาพบกันอีกครั้ง“ฮูหยินแม้ว่าข้าจะมีสายเลือดตระกูลเว่ยก็จริงแต่ว่าข้าก็เป็นเพียงบุตรของอนุเท่านั้นหาได้มีสิ่งใดเหมาะสมกับตระกูลของท่านไม่ ท่านได้โปรดอย่าใส่ใจข้าอีกเลยขอรับ”“พูดอะไรเช่นนั้นมารดาของเจ้าเว่ยอิงเป็นเหมือนน้องสาวของข้าหากว่าไม่มีนางข้าก็คงตรอมใจเรื่องอนุคนที่พ่อของเจ้ารับเข้าจวนมานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว นางเป