All Chapters of ซีรีส์ผัวสองสนองรัก NC20+: Chapter 121 - Chapter 130

“ถอยออกไปสิ ปิดประตูก่อน เดี๋ยวฉันจะลงไปเอาให้”ตุลย์บอกด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง เฟิร์นจึงยอมถอยออกไปแล้วปิดประตู เธอยืนยิ้มหวานรอให้ตลุย์ลงมาหยิบกระเป๋าให้ แต่ตุลย์กลับขับรถหนีเธอไป ไม่ลงมาหยิบกระเป๋าให้เธออย่างที่บอก“กรี๊ด!” เฟิร์นกรีดร้องกระทืบเท้าไม่พอใจ เธอรีบต่อสายหาตุลย์เพื่อจะต่อว่าเขา แต่ตุลย์ก็ไม่ยอมรับสาย“กรี๊ด! ตุลย์...ไอ้บ้า บ้าๆๆๆ” เฟิร์นกรีดร้องอย่างคนเสียสติ แต่พอถูกคนแถวนั้นมองมาด้วยสาตาแปลกๆ เธอจึงถลึงตาใส่พวกนั้น แล้วรีบหมุนตัวเดินเข้าไปในคอนโดของเธอหลังจากขับรถออกมาจากหน้าคอนโดของเฟิร์น ต้องตาก็เริ่มเปิดฉากต่อว่าพี่ชาย“ทีหลังถ้ายัยพี่เฟิร์นไปไหนด้วย ต้องตาจะไม่ไปกับพี่ตุลย์อีกแล้ว แล้วถ้ารักแฟนมากกว่าน้องก็ไม่ต้องมาพูดกัน”“เลิกแล้ว” ตุลย์บอกสั้นๆแต่ได้ใจความ“หา! เลิกแล้ว เลิกเมื่อไรคะ” ต้องตาซักไซ้พี่ชาย“เมื่อไรก็เมื่อนั้น ถ้าพี่อยากเลิกก็คือเลิก” ตุลย์ตอบกวนๆ เขาเหลือบตาขึ้นมองกระจกหลัง จึงได้สบสายตากับขิมที่มองอยู่พอดี ขิมรีบก้มหน้าหลบตาเขา เธอกลัวแววตาดุๆนั่น“เดี๋ยวไปส่งขิมก่อนแล้วเราค่อยกลับคอนโด” ตุลย์บอกน้องสาว และบอกขิมกลายๆ เมื่อตุลย์ขับรถมาจอดหน้าบ้านพ

ตุลย์ถลกชายกระโปรงชุดเดรสที่ขิมสวมอยู่ขึ้น เขาสอดมือผ่านขอบกางเกงในเข้าไป แหย่นิ้วกลางลงร่องนุ่มเปียกชื้น ขิมแยกขาออกเล็กน้อยให้เขาขยี้ติ่งและเสียดสีกลีบเนื้อได้อย่างถนัด เธอจูบตอบเขา กอดและลูบไล้ไปตามร่างกายแกร่งกำยำ มือน้อยถึงขนาดอาจหาญปลดเข็มขัด แกะกระดุม รูดซิปกางเกง และควักจับท่อนเนื้อร้อนระอุที่ใหญ่เต็มตุงอยู่ในกางเกงในสีขาวของเขา “อืม...ขิม” ตุลย์ถอนจูบออกมาครางเบาๆ เขาเลื่อนจมูกลงสูดดมลําคอหอมกรุ่น และขบกัดเบาๆ มือหนาอีกข้างเลื่อนขึ้นบีบคลึงเต้านมเต้านมอวบ ทั้งคู่ปลุกเร้าอารมณ์กันอย่างรู้ใจ ครู่เดียวตุลย์ก็ย่อตัวลงเล็กน้อย เขาจับท่อนขาเรียวขึ้นมาคล้องไว้กับแขนเขาข้างหนึ่ง เขาเกี่ยวเป้ากางเกงในของขิมไปไว้ด้านข้างขาหนีบ “ควักมันออกมาแล้วจับยัดใส่รูเดี๋ยวนี้” ตุลสั่งเสียงแหบพร่าเพราะมีอารมณ์ทางเพศรุนแรง ขิมทำตามที่ตุลย์บอก มือบางรั้งกางเกงชั้นในเขาลง แล้วจับท่อนเนื้อแข็งคึกอุ่นจัดออกมาชักเบาๆ ก่อนจะนำส่วนหัวมนหนามาจี้ใส่ร่องตัวเอง เมื่อรับรู้ว่าเล็งตรงเป้าหมายแล้ว ตุลย์ก็กระเด้าสะโพกสอดเสียบเอ็นร้อนเข้าไปในร่องรูสุดแรง ขิมเงยหน้า หลับตา อ้

ต้องตามองตามเพื่อนวิ่งออกจากครัวไปแล้วก็เป็นห่วง แต่อาหารที่อยู่ในกระทะยังไม่เสร็จ ถ้าทิ้งไปตอนนี้มีหวังไหม้แน่ ต้องตาจึงทำอาหารต่อกระทั่งเสร็จจึงจัดลงจานไว้ 2 จาน เตรียมสำหรับเธอและขิม เมื่อดูว่าเรียบร้อยแล้วต้องตาจึงถอดผ้ากันเปื้อนแล้วเดินออกไปตามขิม เสียงโอ้กอ้ากที่ดังอยู่ในห้องน้ำทำให้ต้องตายิ่งเป็นห่วงจึงรีบเดินเข้าไปดู เห็นขิมนั่งคุกเข่าอยู่ตรงชักโครกโก่งคออาเจียนออกมาทั้งที่ยังไม่ได้กินอะไรเลย ใบหน้าเหยเกน้ำตาไหลซึมเปื้อนหน้า ทำให้ต้องตารีบเข้าไปลูบหลังให้เพื่อนแล้วถามอาการ“เป็นอะไรหรือขิม ปวดหัวหรือเปล่า หรือว่าเป็นไข้ หรือเพราะเธอเครียดมากเกินไป”ขิมส่ายหน้า เช็ดน้ำตาตัวเองแล้วลุกขึ้นด้วยท่าทางอ่อนระโหยโรยแรง ต้องตารีบประคองเพื่อน เธอยื่นมือไปกดชักโครกให้แล้วประคองขิมไปที่ซิงค์ล้างหน้า ขิมก้มลงบ้วนปากแล้วดึงกระดาษทิชชู่มาเช็ดปากเช็ดหน้า “ต้องตาทำอะไรกินหรอ ทำไมกลิ่นมันเหม็นๆ”“เราทำข้าวผัดไข่ เหม็นอะไรกันมีแค่ข้าวกับไข่เท่านั้นเอง”“ไม่รู้สิเรารู้สึกว่ามันเหม็น ข้าวบูดหรือเปล่า”“ไม่บูดเราดมแล้ว และก็ชิมแล้ว เราทำอย่างที่ขิมเคยบอกเราไง ไปๆลองเข้าไปดูอีกครั้งนึง เผื่อเมื่อกี

ต้องตาแบะปาก มองพี่ชายด้วยความไม่พอใจ มาถึงขนาดนี้แล้วยังไม่ยอมรับว่าตัวเองทำให้ขิมเสียใจอีก ก็ดีเหมือนกันเธอจะทำโทษ ให้อกแตกตายไปเลย ดูแค่นี้ก็ดูออกแล้วว่ารักเพื่อนเธอ แต่ยังปากแข็งบอกว่าไม่รัก ทำให้เพื่อนเธอที่แอบฟังอยู่ต้องเสียใจ แบบนี้ต้องดัดหลังเสียให้เข็ด พี่ตุลย์แค่ตัวคนเดียว แต่เธอมีพ่อกับแม่เป็นผู้สนับสนุนอย่างเป็นทางการ งานนี้คือชนะขาดลอย ได้ลงโทษพี่ชาย ได้เห็นเขาทุรนทุราย แก้แค้นให้เพื่อนเธอบ้างเล็กๆน้อยๆ สะใจต้องตายิ่งนัก9 กลิ่นกามคุ้นเคยนับตั้งแต่ที่ขิมออกจากคอนโดไป ตุลย์ก็พยายามตามหาตามสืบว่าเธอไปอยู่ที่ไหน เขาพบว่าเธอลาออกจากมหาวิทยาลัยแล้วจริงๆ แต่เขาไม่สามารถตามหาเธอได้ เขาไม่รู้ว่าเธอไปอยู่ที่ไหน เขาไม่กล้าถามต้องตา เพราะกลัวน้องสาวจับได้ว่า เขารังแกขิม เขาคิดว่าเขาอาจจะเป็นคนหนึ่งที่ทำให้ขิมตัดสินใจหนีไปอยู่ที่อื่น ยิ่งผ่านไปหลายวัน เขาตามหาขิมไม่เจอก็ยิ่งทำให้รู้สึกกระวนกระวาย เวลาผ่านไปหลายสัปดาห์ และกลายเป็นหลายเดือน ตุลย์คิดถึงขิม เขาจ้างคนตามหาเธอ แต่ก็ไม่พบ ระหว่างนี้อยู่ในช่วงที่เขากำลังจะเรียนจบ และต้องทำเรื่องไปเรียนต่อที่ต่างประเทศ เขาไม่อาจหยุดคิดถึ

“ผมก็ไม่คิดจะยุ่งอะไรอยู่แล้วล่ะครับ แค่รู้สึกแปลกใจนิดหน่อย ที่เด็กใจแตกคนหนึ่งลาออกจากมหาวิทยาลัย เรียนไม่จบกลับจับพลัดจับผลูมาอยู่กับคุณพ่อคุณแม่เสียได้” ตุลย์ว่าด้วยน้ำเสียงหยามเหยียด ขิมที่ยืนแอบฟังอยู่ถึงกับน้ำตาตกใน เธอกำมือแน่น ก่อนจะถอยออกมาแล้วขึ้นไปหาลูกชายบนห้อง ขิมบอกให้เด็กรับใช้ลงไปเอาโทรศัพท์เธอ เธอไม่กล้าเข้าไปสู้หน้าเขาได้อีก เขาไม่ยอมรับเธอ เป็นอย่างที่เคยคิดไว้จริงๆด้วย เขาคิดว่าลูกของเขาเป็นลูกของผู้ชายคนอื่น ก็ดี...นับจากนี้ไปเธอจะได้วางตัวได้ถูกเวลาเจอหน้าเขา เขาเป็นเพียงลูกเจ้าของบ้านที่เธออาศัยอยู่เท่านั้น เธอกับเขาไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีกต่อไป ขิมขังอยู่เองอยู่ในห้องกับลูก เธอปิดไฟเข้านอน แต่เธอนอนไม่หลับ เธอนอนลืมตาโพลงในความมืด ลูกชายของเธอนอนหลับอยู่บนเตียงนอนสำหรับเด็กข้างๆเตียงที่เธอนอนอยู่ ขิมถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วลุกขึ้นนั่งอีกครั้ง เธอเปิดโคมไฟที่หัวเตียง แล้วขยับตัวไปริมเตียงหันไปมองดูลูกที่นอนหลับปุ๋ยอยู่ “แม่จะอดทน แม่จะทำทุกอย่างเพื่อลูก ตะวันไม่ต้องเป็นห่วงนะ ตะวันคือกำลังใจที่ยิ่งใหญ่ของแม่ แม่ทำทุกอย่างได้เพื่อตะวัน” ขิมพูดจบก็ก้มลงหอมแก้มลู