Semua Bab ทะลุมิติไปเป็นฮูหยินแม่ทัพอัปลักษณ์: Bab 121 - Bab 130

หนึ่งเดือนต่อมาเปลวก็กลับมาจากค่ายทหารแล้ว ร่างสูงใหญ่กำยำในวัยยี่สามปีก้าวเข้าไปในบ้านปูนหลังใหม่ อดแปลกใจไม่ได้ที่พี่สาวมีเงินสร้างบ้านได้หลังใหญ่ขนาดนี้ อีกทั้งรูปทรงยังแปลกตาทว่าก็ดูสวยงามและเรียบง่าย “แม่ครับ พ่อครับ” เปลวยกมือขึ้นไหว้พ่อกับแม่ “เปลว จะกลับมาวันนี้ทำไมไม่เขียนจดหมายมาบอกพ่อกับแม่ก่อนล่ะลูก” อำภาพูดพร้อมกับเข้าไปกอดลูกชาย “ผมอยากให้พ่อกับแม่ประหลาดใจครับ” เพลินตาที่อยู่ทำซาลาเปาช่วยละอองหลังจากกลับมาจากขายของด้วยกันกล่าวขึ้นว่า “เขาก็ไม่ตอบจดหมายฉันเหมือนกันค่ะป้า” เปลวมองไปทางคนรักแล้วยิ้มหวานให้ เมื่อเห็นพี่สาวจึงยกมือขึ้นไหว้เช่นเดียวกัน “สวัสดีครับพี่ออง” ก่อนหน้าพวกเขาไม่ค่อยถูกกัน แต่เมื่อเพลินตาเขียนจดหมายไปเล่าทุกอย่างให้เขาฟังตั้งแต่ละอองมาอยู่ที่นี่ จวบจนตอนนี้ก็สามเดือนแล้วที่พี่สาวกลับมาอยู่ที่บ้าน เขาถึงได้รู้ว่าพี่สาวโตเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมากจริง ๆ ละอองเดินเข้าไปหาน้องชาย โน้มเขาเข้ามากอดแล้วตบไหล่หนาเบา ๆ เอ่ยถามน้องชายว่า “ลาพักกี่วัน” “ผมปลดประจำการแล้วครับพี่ออง จำไม่

“ถ้าเอ็งมัวแต่กลัวอยู่อย่างนี้แล้วเมื่อไรจะเข้าใจกัน เอ็งไม่สงสารลูกมันบ้างเหรอ ร้องไห้หาแม่เกือบทุกวันมาหลายเดือนแล้วนะ” ทุกครั้งที่หลานร้องไห้ หัวใจเธอแทบแตกสลายด้วยซ้ำ “แล้วผมไม่สมควรกลัวเหรอครับแม่ เขาทิ้งผมไปตั้งกี่ครั้ง แล้วทุกครั้งเขาเคยสนใจความรู้สึกของผมบ้างไหม” ตอนกลับมาแรก ๆ ก็พูดดีด้วย ผ่านไปสักพักก็ทิ้งเขาไปอีก ความเจ็บนี้จะไม่ให้เขาจดจำเช่นนั้นหรือ น้อยรู้อยู่แล้วว่าที่ลูกชายฝืนใจไม่รั้งอดีตภรรยาไว้เพราะเขากลัวความผิดหวัง “แต่ครั้งนี้อองก็เปลี่ยนไปแล้ว เอ็งไม่เห็นเหรอ” “แต่เธอก็ไม่ได้อยากอยู่กับผม” สองแม่ลูกเงียบไปหลายอึดใจ แก่นคูณจึงพูดขึ้นอีก “ผมกลัวครับแม่” สิ้นคำนั้นน้ำตาที่กักเก็บเอาไว้ก็ไหลออกมาไห้แม่เห็น “ผมรักอองครับ แต่ผมก็กลัวว่าเธอจะเป็นเหมือนเดิมอีก ผมกลัว แม่ได้ยินไหมว่าผมกลัว ผมกลัวการเริ่มต้นใหม่ไม่ว่ากับใครทั้งนั้น ผมไม่อยากผูกพันกับใคร แค่นี้ผมก็เจ็บมากพอแล้ว ฮือ ๆ” แก่นคูณร้องไห้ออกมาเสียงดังอย่างไม่นึกอายแม่ เพราะตอนนี้หลากหลายความรู้สึกถาโถมเข้ามาหาเขา จนเขาไม่รู้จะเลือกทางไหนดี น้อยยกมือขึ้นลูบผมลูกเบา

วานที่เดินอย่างยากลำบากเข้ามาเจอละอองจึงร้องเรียก “ออง” ทุกคนหันไปตามเสียง บุญเทืองเห็นท่าไม่ดี เพราะเกรงว่าคนอื่นจะรู้ว่าเป็นตนมากกว่านี้จึงรีบคว้าเสื้อยืดแล้ววิ่งหลบหนีไป แก่นคูณลุกขึ้นจะวิ่งตามมันไปแต่ละอองกลับห้ามไว้ “พี่คูณไม่ต้องตามมันไป” เขาจึงทำตามที่เธอบอก ก้าวเท้ายาวเดินเข้าไปหาเธอแล้วกอดเธอแน่น ถามออกมาด้วยความห่วงใย “เจ็บตรงไหนบ้าง” ถ้าเขามาช่วยเธอไม่ทันจะทำอย่างไร ทั้งสองผละออกจากกัน ละอองตอบว่า “เจ็บท้องน้อยอย่างเดียวค่ะ” “เดินไหวไหมออง” วานถาม แก่นคูณนั่งยองลงแล้วบอกเธอ “ขี่หลังพี่” “แต่พี่คูณบาดเจ็บ” “พี่ไม่เป็นไร ขึ้นมาเถอะ” ละอองจึงไม่ลังเลอีกต่อไป ทั้งสามเดินออกมาพร้อมกันก็พบว่าเกวียนของเชยจอดรออยู่แล้ว ชาวบ้านผู้หญิงคนนั้นก็ฟื้นแล้วเช่นกัน เมื่อถามไถ่ชื่อกัน เชยจึงรู้ภายหลังว่าเธอชื่อนง “พวกเอ็งรู้ไหมว่ามันเป็นใคร” เชยถาม เพราะเขารู้สึกคุ้นกับท่าทางของมันนัก และปกติเส้นทางนี้ก็ไม่มีโจรป่ามาเป็นสิบปีแล้ว อีกทั้งถ้าเป็นโจรป่าจริง มันต้องเอาเงินของเข

หลายวันต่อมาเมื่อรจนาทราบข่าวการกลับมาของละออง เธอก็นั่งร้องไห้โฮจนตาบวมไม่ยอมขายของให้แม่ทั้งวัน ลำพังแก่นคูณปฏิเสธการแต่งงานกับเธอเพราะเขาไม่รัก เธอก็เสียใจมากพอแล้ว แต่นี่เขายังกลับไปจดทะเบียนสมรสใหม่กับเมียเก่าอีก “ฮือ ๆ ๆ” รจนาร้องไห้เสียงดังนั่งกินเหล้าอยู่บนแคร่ข้างโอ่งน้ำดื่มบ้านตัวเองเพียงลำพัง โยที่กำลังเก็บเกวียนอยู่ได้ยินเสียงคนร้องไห้อยู่ข้างรั้วจึงเดินมาดู เขาหัวเราะเสียงดังเมื่อเห็นรจนานั่งร้องไห้ทำปากบาน เขาจึงก้าวขาก้มศีรษะลอดรั้วไม้ไผ่มาหารจนา “ใครตายถึงได้ร้องไห้เสียงดังหนวกหูขนาดนี้” ความจริงโยทราบอยู่แล้วว่ารจนาร้องไห้ด้วยเหตุใด เพราะเขาเองก็รู้เรื่องที่รจนาโดนแก่นคูณปฏิเสธการแต่งงานเช่นกัน “ไม่ต้องมาซ้ำเติม” รจนาตวาดออก “ซ้ำเติมอะไร นี่ฉันแค่ถามว่าใครตายเท่านั้น” พูดแล้วก็หัวเราะตามหลัง “ฉันนี่แหละกำลังจะตาย พี่ไม่รู้หรือไงว่าพี่คูณจดทะเบียนสมรสใหม่กับยัยพี่อองนั่นแล้ว ฮือ ๆ” คิดมาแล้วมันช้ำใจนัก โยหัวเราะขึ้นเสียงดังกว่าเก่า ตอบออกมาเสียงเรียบว่า “รู้แล้ว” “รู้แล้วยัง

“ลูกตั้งใจจะทำกี่เหรียญ” “พันเหรียญค่ะ” “ถ้าอย่างนั้นก็ทำให้ครบตามที่ได้ตั้งใจไว้เถอะ เพราะพ่อกับแม่จะไปงานบวชกับลูกด้วย” ปัณณพรเงยหน้ามองแม่ด้วยแววตาสงสัย “แม่พูดจริงเหรอคะ” “จริงสิ ความจริงที่พ่อพูดอย่างนั้นไม่ใช่ว่าไม่อยากให้ลูกไป แต่เพราะพ่อเขากลัวว่าปัณจะถูกผู้ชายคนนั้นหลอกต่างหากล่ะ” พรรณวรจกล่าวต่อ “คบกับพี่เขามานานแล้วเหรอ” “แม่” ปัณณพรไม่คิดว่าแม่จะจับได้ว่าตนแอบมีแฟน “ไม่ต้องอายแม่หรอก บอกแม่มาตามตรงก็พอ” “แต่พ่อเคยบอกว่า…” “พ่อเขาก็รู้แล้ว ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่โกรธขนาดนี้” พูดพลางเช็ดน้ำตาให้ลูก “คบมาประมาณหนึ่งปีแล้วค่ะ” “เจอกันได้ยังไง” “หนูไปกินขนมจีบที่ร้านนาดูนซาลาเปาค่ะ เขาไปขายของช่วยพ่อกับแม่ก็เลยเจอกัน” จากนั้นพรรณวรจก็หลอกถามลูกสาวอีกหลายอย่าง จนรู้ว่าลูกสาวกับภาคภูมิไม่ได้ทำอะไรเสียหาย “แล้วเขารู้ไหมว่าลูกเป็นใคร” “รู้ค่ะ” “พ่อแม่เขาล่ะ” “เรื่องนี้หนูไม่เคยถามเขาค่ะ แต่หนูคิ