บททั้งหมดของ เล่ห์มารซาตานทมิฬ: บทที่ 91 - บทที่ 100

ภาสวิชญ์กอดมารดาเอาไว้ มองบิดาเขม็ง“พ่อไม่เคยทิ้ง แม่ของลูกหนีมาเอง ชัดไหม” คุณธรรมนั่งยองๆ ลงตรงหน้าลูก พูดเสียงดังฟังชัด“พ่อนิสัยไม่ดี แม่เลยหนีมา” ภาสวิชญ์ยังเถียงบิดาเฮ้อ... กรรมแล้ว! ลูกบอกว่าเขานิสัยไม่ดี…คุณธรรมไม่เคยท้อถอย เขาตามง้อลูกง้อเมียไม่เคยหยุดพัก ตอนนี้กลายเป็นง้อลูกด้วยอีกสองคน!!! อะไรนะเหรอ ก็ลูกดันงอนเขาด้วย หาว่าเขาไม่รักแม่ของพวกเค้า แถมยังขึ้นเสียงใส่ เข้าตำรา รักเมียอย่าเถียงเมีย เพราะไม่มีใครใหญ่กว่าเมีย“เงินครับป้า” คุณธรรมรีบจ่ายเงินค่าของให้เมียและลูกที่เดินซื้อของกันกะหนุงกะหนิง กลายเป็นเขาที่ดูเหมือนส่วนเกินไปในพริบตา แต่ต้องอดทน“ลูกอยากได้อะไรอีกไหมจ๊ะ มีคนเขาใจดีซื้อให้” ภัทรวนันต์ถามไถ่ลูกน้อย ค้อนให้พ่อของลูก ที่เดินตามต้อยๆ ทำตาปรอยอย่างน่าสงสาร แถมยังจ่ายเงินให้เสียทุกร้าน เธอเลยซื้อหมดทุกร้านที่เดินผ่านเหมือนกัน“พ่อหนักไหมคะ” เจ้าลูกสาวตัวแสบถามพ่อตาปริบๆ คนเป็นพ่อต้องโชว์ศักยภาพบอกว่า...“ไม่หนักจ้ะ ลูกอยากได้อะไรซื้อเลย” ปากบอกไม่หนัก แต่มือหนาถือข้าวถือของจนมือห้อย ตอนนี้แทบจะคาบกับปากเลยก็ว่าได้“พ่ออวดรวยชะมัด” ภาสวิชญ์แอบกระซิบกับมาร

ทั้งๆ ที่ควรพาลูกหนีไปให้ไกล ไม่ใช่ปล่อยให้เขาเข้ามาใกล้ชิดแบบนี้…คุณธรรมพลิกกายลงจากร่างของเมียสาวแสนพยศ ร่างกายสูงใหญ่หอบโยน เหงื่อไหลโซมกายไปหมด ภัทรวนันต์ดิ้นหนีแต่ถูกมือหนาดึงเอาไว้“ปล่อยพัดนะพี่คุณ ป่าเถื่อนที่สุด”“ก็อยากคิดหนีทำไม บอกแล้วไงว่าเจอตัวคราวนี้จะไม่ปล่อยไปอีก”ภัทรวนันต์เกลียดคนเผด็จการที่สุด ทำไมเธอกับเขาต้องกลับมาพบเจอกันด้วยนะ“พัดจะไปหาลูกๆ ป่านนี้แกคงร้องหาแม่แล้ว” หญิงสาวร้องขอ เธอเป็นห่วงลูกจริงๆ ไม่ใช่ว่าต้องการพาตัวเองให้รอด แต่อยากเจอลูกน้อยทั้งสองมากๆ จนจิตใจว้าวุ่นไปหมด“ถ้าอยากจะไปหาลูก ต้องเชื่อฟังพี่ทุกอย่าง แล้วจะพาไปหาลูก”“ทำไมต้องใช้ลูกมาต่อรองพัดด้วย คนบ้า คนเลว ฮือๆๆๆ” เมื่อได้ยินดังนั้นถึงกับร้องไห้โฮใช้กำปั้นทุบอกชายหนุ่มเพื่อระบายอารมณ์“โอ๊ย! เจ็บนะ มือหนักชะมัดยาดเมียฉัน” คุณธรรมรวบมือนิ่มมากุมเอาไว้ ยกขึ้นดมบ้าง กัดนิ้วเล่นบ้าง จนเธอต้องดึงมือหนีแต่หนีไม่พ้น“เหนื่อยเหรอ มามะเดี๋ยวนวดให้” ไม่พูดเปล่า มือหนานวดคลึงที่ไหล่บอบบางโดยนั่งประจันหน้าเข้าหากัน ภัทรวนันต์พยายามเบี่ยงกายออกห่างแต่ไม่ได้ผล “อย่าดิ้นมาก เดี๋ยวไม่หายเมื่อยนะ” คุณธรร

เธอและลูกจะไม่กลับมาเหยียบที่นี่อีก“หนูพัดคงได้ยินแล้วนะ ออกมาได้แล้ว” คำพูดของคุณากรทำให้ภัทรวนันต์สะดุ้ง“คุณลุงเอ่อ... เห็นหนูด้วยเหรอคะ” เธอไม่คิดว่าคุณากรจะตาไวขนาดนี้“เห็นนานแล้ว เลยอยากให้หนูได้รู้ความรู้สึกของเจ้าคุณมัน แต่หากมันยังปากไม่ดี พูดหมาๆ อีก ลุงคงช่วยไม่ได้ ปรับความเข้าใจกันซะ มีหลายเรื่องที่หนูเข้าใจผิดอยู่ คนเรารักกันอย่าเอาแต่ทิฐิ หันหน้าเข้าหากัน พูดคุยกัน ความเข้าใจจะเกิดขึ้น” คุณากรพูดอย่างปรานี“พ่อ” คุณธรรมเสียงดังกลบเกลื่อน ใบหน้าแดงก่ำ คราแรกคิดว่าเป็นแผนการของพ่อเลยนึกฉุนจัด แต่เพราะประโยคถัดมาทำให้รู้สึกซาบซึ้งในน้ำใจของพ่อ ท่านกำลังช่วยให้เขาปรับความเข้าใจกับภัทรวนันต์ได้เร็วขึ้น เขายังคิดไม่ออกว่าจะทำยังไง ได้แต่ใช้กำลังที่เหนือกว่ากักเธอเอาไว้ รวมถึงคิดจนสมองแทบแตกว่าจะง้อเมียอย่างไรดี ก็ยังคิดไม่ออก ที่คิดออกคือจับปล้ำทำให้ท้องโย้ไว้ก่อนแล้วค่อยผูกมัดคนท้องโย้ไม่ให้ไปไหน แต่แผนการของบิดาเมื่อครู่เหนือชั้นกว่า ดูจากสีหน้าของท่าน ไม่ได้เตรียมตัวมาก่อนเลยว่าจะถามเขาแบบนี้ เตรียมมาฆ่าเขามากกว่าที่เขาบังอาจพาหลานรักอย่างภัทรวนันต์มาขย้ำเขมือบจนอิ่มแปล้อ

“ไม่อายหรอกครับ ผมสงสารแม่”“แม่ของเราไม่มีเงินซื้อรองเท้าให้เหรอไง” คุณธรรมเสียงแผ่วลงในทันทีที่คิดว่าภรรยาและลูกลำบาก“ไม่ใช่หรอกครับ ผมเป็นคนขอแม่ใส่รองเท้าคู่นี้เอง มีพี่คนหนึ่งเป็นนักกีฬาอยู่ในซอยนั้น เขาให้ผมมา ผมเลยใส่ไปโรงเรียนจะได้ประหยัดเงินไม่ต้องซื้อใหม่ ผมสงสารที่แม่ต้องทำงานหนัก อีกอย่างแม่จะได้เก็บเงินส่วนนั้นไปทำอย่างอื่น”จริงที่ภาสวิชญ์อยากใส่รองเท้าคู่นี้เอง เพราะประทับใจรุ่นพี่ในซอยที่เคารพรัก ใจนักเลง และเป็นลูกผู้ชาย ไม่ใช่ไม่มีเงินซื้อรองเท้าอย่างที่คุณธรรมเข้าใจ แต่เด็กน้อยไม่อธิบายให้พ่อเข้าใจ อยากให้พ่อเห็นใจแม่มากๆ“โธ่... ลูก” คุณธรรมมือสั่นดึงลูกมากอด“แล้วเพื่อนไม่ล้อหรือลูก” ชายหนุ่มถามลูกชายตัวอ้วนที่ตอนนี้มีรองเท้าใหม่ เพราะเขาซื้อให้“ล้อครับ แต่ผมไม่สนใจ ผมสนใจแม่ สนใจน้อง และสนใจเรียนมากกว่าเรื่องไร้สาระพวกนั้น”คุณธรรมถึงกับพูดไม่ออก “ผมคิดว่าจะใส่มันอีกหลายปีเพราะรองเท้าคู่นี้แพงมาก แม้จะเก่าไปสักหน่อย แต่ผมจะใส่มันจนกว่าผมจะมีเท้าที่ใหญ่พอดีกับรองเท้า” ภาสวิชญ์นึกถึงวีรภาพพี่ชายที่แสนดีในซอย ซึ่งเป็นนักกีฬาโรงเรียน พี่ชายคนนั้นสอนอะไรเขาตั้งหลายอ

“พี่คุณ ดึกแล้วนะคะ” คนที่บอกว่าดึกแล้วถูกแยกเรียวขาเพรียวออกจากกัน หลังจากที่ผ่านพ้นบทรักไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน เขาก็พาเธอไปอาบน้ำ กลับมานอนสลบไสลด้วยความเหนื่อยล้าจากบทรักที่เกิดขึ้นอีกครั้งในห้องน้ำ“ก็ดึกแล้วน่ะสิ” คุณธรรมเลื่อนมือมากอบกุมทรวงอกอิ่มแล้วเคล้นคลึงจนได้ยินเสียงร้องครางผะแผ่วออกมาจากริมฝีปากนิ่ม คุณธรรมเลื่อนใบหน้าให้เหมาะเจาะกับหว่างขาสวยที่เปิดอ้าออกรอรับการปรนเปรอด้วยมือหนาที่จัดการแยกให้กลีบกุหลาบแบะออกจากกัน กลิ่นสาบสาวหอมเย้ายวนรัญจวนใจ ปลายลิ้นสากร้อนกรีดไปตามร่องผิวเนื้ออ่อนละมุนของบุปผชาติยวนใจ หยาดน้ำหวานแห่งความกระสันซ่านถูกไหลรินออกมาถึงปากร้อนที่กำลังดูดกลืนลามเลียอย่างลุ่มหลงเสียงครวญครางดังขึ้นอีกระลอกพร้อมกับร่างสาวที่บิดเร้า คุณธรรมผละห่างจากกลีบกายสาวที่ถูกปลุกเร้าจนตื่นเร่า เขาเลื่อนริมฝีปากไปทั่วเรือนร่างหอมกรุ่นที่ยังมีกลิ่นสบู่อาบน้ำติดกายอยู่ไม่คลาย ประทับจุมพิตที่หน้าผากสวยแผ่วเบาทะนุถนอม ภัทรวนันต์รับสัมผัสนั้นด้วยความรู้สึกอบอุ่นและเต็มตื้นในหัวใจคุณธรรมยื่นหน้ามาประกบริมฝีปากกับปากอิ่มสีชมพูระเรื่อ บดปากแลกลิ้นกันอย่างเร่าร้อน ทรวงสาวถูก