บททั้งหมดของ เล่ห์มารซาตานทมิฬ: บทที่ 81 - บทที่ 90

ปวดร้าวในอก ก่อนที่ความอ่อนแอจะทำให้เธอเป็นลมล้มพับไป ทุกคนในที่นั้นหันขวับไปมองคุณธรรมเป็นตาเดียวกัน คุณธรรมรู้สึกเหมือนตัวเองตกเป็นผู้ต้องหาขึ้นมาในทันทีชญาณิศามัวแต่หัวเราะสะใจ ร่างของภัทรวนันต์ที่รูดลงไปแทบเท้าทำให้อีกฝ่ายไม่ทันตั้งตัวเลยก้มลงไปทำท่าจะดึงร่างเด็กสาวขึ้นมา เป็นจังหวะให้คุณธรรมเข้าประชิดตัวได้อย่างรวดเร็วและแย่งปืนเขวี้ยงทิ้งไป ตำรวจที่อยู่บริเวณนั้นรวบตัวชญาณิศาเอาไว้ได้ในทันที ส่วนบิดาของชญานิศานั้นหนีไปอีกด้านก็โดนตำรวจับตัวเอาไว้ได้ทันท่วงทีเช่นกันคุณธรรมรีบช้อนตัวของภัทรวนันต์ขึ้นสู่วงแขนและพาไปที่รถในช่วงที่ทุกคนกำลังชุลมุนกันอยู่การจัดการคนร้ายเขาคิดว่าควรเป็นหน้าที่ตำรวจ ด้วยว่าธนายุทธได้วางแผนการทุกอย่างไว้อย่างรอบคอบ เขาจึงไม่นึกห่วงเรื่องนี้ เพราะตำรวจล้อมทุกทางที่คนร้ายจะหนีไว้หมดแล้วคนงานในไร่บารมีบางส่วนโดนจับกุมเพราะทำผิดกฎหมาย แจ่มที่ทำท่าจะเก็บของหนีโดนคุมตัวไว้...จุดหมายที่คุณธรรมพาภัทรวนันต์ไปคือบ้านพักในไร่บารมี เขาทำการปฐมพยาบาลคนเป็นลมให้ฟื้นขึ้นมาตั้งแต่จับหญิงสาวใส่เข้ามาในรถ โดยหาอุปกรณ์ทั้งน้ำ ทั้งผ้าที่พอจะหาได้ ยาดมและบีบนวดให้หญิงสา

ท่านจากไปอย่างสงบ เพราะนอนหลับและสิ้นชีพไปอย่างไม่ทุกข์ทรมานอะไร หมอวินิจฉัยว่าหัวใจวาย เธอไม่เคยเห็นครูสมรเจ็บป่วยเป็นอะไรมาก่อน ชีวิตของท่านทำแต่งานเท่านั้น หรืออาจเป็นเพราะท่านไม่เคยปริปากบอกก็เป็นได้ภัทรวนันต์ช่วยเหลือในการจัดงานศพให้ครูสมร เพราะคุณครูเป็นผู้ที่ทำประโยชน์ไว้มากมายจึงมีบรรดาลูกศิษย์ต่างมาร่วมงานและให้การช่วยเหลือ ครูสมรเป็นเด็กกำพร้าไม่มีญาติที่ไหน ตั้งใจทำงานบำเพ็ญตัวเพื่อสาธารณประโยชน์อย่างแท้จริงงานศพที่ผ่านพ้นไปพร้อมกับความน่าใจหายของชีวิต ภัทรวนันต์ต้องย้ายออกจากบ้านพักของครูสมรเพราะท่านสิ้นแล้ว จะให้เธออยู่ก็ดูจะกระไรอยู่ วิชาความรู้ของเธอน้อยนิดเกินกว่าจะไปเป็นครูสอนหนังสือในโรงเรียน วุฒิแค่ ม.หก นั้นอย่างดีก็แค่เลี้ยงเด็กเล็กวัยเริ่มเข้าอนุบาล แต่ทางโรงเรียนมีครูพี่เลี้ยงอยู่แล้ว ดังนั้นเธอจึงต้องออกไปหาบ้านเช่าในที่สุด...เพราะตัวคนเดียวในพื้นที่ไม่คุ้นเคยและกำลังตั้งครรภ์หลายเดือนทำให้ภัทรวนันต์รู้สึกเคว้งคว้างเดียวดาย ยังคิดไม่ออกว่าชีวิตจะเดินไปทางไหนดี แต่เพราะเลือดนักสู้ที่มีติดตัวมาตั้งแต่เด็ก รวมถึงคำสอนของบิดามารดา ทำให้เธอไม่เคยคิดอ่อนแอหรือย่อท

“แม่คะ เอาเจ้านี่ไปด้วย” ภัคจิราหันไปอุ้มเจ้าลูกสุนัขตัวน้อยมาแนบอก ภัทรวนันต์ไม่ได้ขัดเพราะสงสารมัน“พัด นี่ลูกใคร” คำถามของคุณธรรมทำให้หญิงสาวมองอย่างตัดพ้อ“ลูกของฉันสิคะ” น้ำเสียงแข็งและแววตาที่เปลี่ยนไปทำให้คุณธรรมชะงัก“มีผัวใหม่แล้วเหรอ ไม่เจอกันหลายปี หาผัวใหม่ได้เร็วดีนี่” แทนที่ด้วยความโกรธคือถ้อยคำที่เสียดแทงใจของหญิงสาว“หลีกไปด้วยค่ะ” ภัทรวนันต์ไม่ตอบ ไม่อยากจะสนใจคนตรงหน้าอีกต่อไปแล้ว“เดี๋ยวสิ คุยกันก่อน เจอผัวเก่าทำเป็นเดินหนี ได้ผัวใหม่รวยหรือไง ถึงลืมผัวเก่าเร็วขนาดนี้” คุณธรรมก้าวเข้ามาขวางทางเอาไว้“หลีกไปนะลุง เป็นพวกอันธพาลหรือไง” ภาสวิชญ์เดินเข้าไปผลักร่างสูง เพราะตัวเล็กและแรงน้อยนิด พอผลักไปก็ไม่ได้ทำให้ร่างสูงใหญ่ขยับเขยื้อนไปเลยแม้แต่น้อย“เพชร อย่าลูก” ภัทรวนันต์ตกใจที่เห็นลูกชายหาญกล้าออกโรงปกป้องเธอ“ตัวเล็กกะเปี๊ยกเดียว คิดว่าจะทำอะไรฉันได้ หึ!” คุณธรรมก้มลงมองเจ้าเด็กชายตัวน้อยที่หาญกล้าไม่เกรงกลัวเขา สายตาคมกวาดมองเรือนร่างบอบบางของหญิงสาวตรงนี้ แม้เธอจะผอมลงไปมาก แต่กลับมีสัดส่วนอวบอิ่มในส่วนที่สมควรจะมี ภัทรวนันต์เองก็เผลอมองสำรวจคุณธรรม เขาดูเป็นผู้

เสียงของเด็กน้อยทำให้หัวใจของคุณธรรมรู้สึกเต้นแรง หลายปีมานี้เขาเฝ้าถามตัวเองซ้ำไปซ้ำมา ระยะห่างและการไม่ได้เจอกันทำให้เขารู้ว่ารักภัทรวนันต์ เขารักยัยเด็กที่ตัวเองเรียกว่า ขี้เหร่อย่างเต็มหัวใจ ข้อนี้ไม่ยากเขาคิดว่าทำได้ แต่คำตัดสินของลูกน้อยทำให้คุณธรรมถึงกับเงิบ“แต่ลุงไม่ผ่านเลยสักข้อ”“เว้ย! เฮ้ย! อย่าเพิ่งตัดสินสิ”“ข้อหนึ่งรวย ผมกับน้องไม่รู้ว่าลุงรวยจริงหรือเปล่า ข้อสองดูดี ลุงเหมือนโจร ข้อสามรักแม่ผมจริง ลุงยังไม่ได้แสดงให้เห็น”“ต้องทำก่อนสิ อย่าเพิ่งตัดสิน แล้วทำไมต้องให้ผู้ชายที่มาจีบรักแม่มากๆ ทำไมไม่ให้รักพวกเราแทนล่ะ พ่อเลี้ยงกับลูกเลี้ยงแบบนี้ ไม่กลัวมีปัญหาตามมาหรอกเหรอ” เขายังงุนงง แทนที่เด็กๆ จะรักตัวเอง แต่จะคิดถึงแม่ก่อนเป็นคนแรก“เพราะถ้าสามีใหม่ของแม่รักแม่มากๆ ก็จะรักพวกเราด้วย เพราะแม่รักพวกเรามากๆ ยังไงล่ะ”ภาสวิชญ์ตอบอย่างฉะฉาน ก่อนจะหันไปหยิบกระเป๋ามาสะพายและถือกระเป๋าสะพายของน้องไปสวมให้น้องทางด้านหลัง“อ้อ...” คุณธรรมถึงบางอ้ออีกครั้ง ได้แต่ยืนอึ้ง ถ้ารักแม่มากๆ ก็จะรักพวกเราไปด้วย“แล้วนั่นจะไปไหน” คุณธรรมเห็นลูกๆ เก็บกระเป๋าก็ละล่ำละลักถาม“กลับบ้าน

“ฉันชื่อคุณธรรม แนะนำตัวแล้วแบบนี้ เราสองคนล่ะ”แม้จะรู้ชื่อแซ่ของลูกแล้ว แต่ก็อยากคุยกับลูกให้นานๆ จะได้คุ้นเคย เด็กๆ ยังระวังและต่อต้านเขาอยู่ แต่เด็กก็ยังเป็นเด็กอยู่วันยังค่ำ เดี๋ยวคุยกับเขาทุกวันคงสนิทไปเอง“แม่ไม่ให้บอกชื่อแซ่กับคนแปลกหน้า” ภาสวิชญ์ดึงน้องถอยไปหลายก้าว คุณธรรมต้องระงับอารมณ์สุดๆ เขารู้สึกเหมือนโดนกวนอารมณ์ชะมัดยาดเลย...เจ้าลูกชายตัวอ้วน นิสัยเหมือนใครหว่า... คุ้นๆ“เราไม่ใช่คนแปลกหน้ากันแล้วนะ หมายถึงเราสองคนรู้จักฉันแล้วไง เจอกันหลายครั้งแล้วด้วย ถ้าเพิ่งเคยเห็นหน้าถือว่าคนแปลกหน้า”“จริงเหรอ” ภาสวิชญ์ถามเหมือนไม่เชื่อ ก่อนจะหันไปกระซิบปรึกษากันระหว่างพี่น้อง คุณธรรมเกาหัวแกรกๆ ลุ้นจนตัวโก่ง สองแสบจะป่วนอะไรเขาอีกนี่ให้ตายสิ!!! ลูกเขาโคตรจะรอบคอบเกินไปหรือเปล่านี่“ก็ได้ แต่ต้องมีข้อแลกเปลี่ยน” ในที่สุดก็ได้ยินประโยคที่ทำให้คุณธรรมดีใจจนเผยยิ้มออกมา“อะไรล่ะ หรืออยากได้อะไรอีก จะซื้อให้”“ชอบเอาเงินตบหัวคนจนนะลุง ไม่ไหวเลย”ภาสวิชญ์ส่ายหน้าไปมาจนคุณธรรมหน้าสลด เอากับเจ้าลูกชายสิ แล้วท่าทางแบบนี้ยังกะตัวเองเป็นผู้ใหญ่แน่ะ! “ที่บอกว่ามีข้อแลกเปลี่ยนก็คือเราสองค