บททั้งหมดของ เล่ห์มารซาตานทมิฬ: บทที่ 71 - บทที่ 80

“ตอบสนองฉันด้วย เธอน่าจะมีแรงนะ กินข้าวกับบะหมี่ไปจานพูน” คำพูดของเขาทำให้เธอตาโตท่ามกลางแสงตะเกียงที่สว่างไสวอยู่ภายในห้องนอนขนาดเล็กที่มีเฟอร์นิเจอร์น้อยชิ้นนัก“อย่านึกว่าฉันไม่รู้ไม่เห็น ไม่ว่าเธอจะเจ้าเล่ห์หรือแอบทำอะไรก็ตาม มันจะอยู่ในสายตาฉันตลอดเวลา”คุณธรรมไม่ได้บอกว่าเขาจับตาดูเธอทำอาหารตั้งแต่แรกเริ่ม เพราะเขาหลบมุมอยู่อีกด้านเพื่อดูว่าเธอจะทำอะไรบ้าง แต่เขาเลือกที่จะเฉย เพราะเห็นท่าทีหวาดกลัวของเธอ เขาก็แทบจะใจอ่อนยวบทุกทีไป“จูบตอบฉัน หยัดสะโพกขึ้นมารับฉัน” คุณธรรมสั่งเสียงแหบพร่าต้องการให้เธอตอบสนองเขาแนบชิดและเต็มอกเต็มใจ เขาไม่ได้นิยมใช้กำลังข่มขืนผู้หญิงแบบพวกซาดิสม์ เพียงแค่อารมณ์เท่านั้นที่ทำให้เขากระทำกับเธอเช่นนั้น“หยัดสะโพกขึ้นมาภัทรวนันต์ อ๊า...” มือหนาช้อนสะโพกผายขึ้นมารับการกดคลึงของแก่นกายชาย ใบหน้าหล่อเหลาเหยเกด้วยความเสียวกระสัน ริมฝีปากหอบโยนสลับกับการคำรามลั่น ลำคอหนาเกร็งจนเห็นเส้นเอ็นขณะที่เบียดสะโพกสอบลงมาอย่างหนักหน่วงมิดเม้นภัทรวนันต์ตกเป็นจำเลยสวาทที่เขาบดเบียดร่างแกร่งเข้าหาอย่างเอาแต่ใจตลอดค่ำคืน คนใจร้ายไม่เคยให้เธอได้สุขสมเลยแม้แต่น้อย เขาเอาแ

แต่เธอฟุบร่างกอดตัวเองอยู่ที่ประตูห้อง ปล่อยให้น้ำตารินไหลสะอื้นอยู่แบบนั้น ขดตัวเหมือนนกน้อยที่หนาวเหน็บในค่ำคืนที่เดียวดาย ร่างกายผ่ายผอมมีรอยแผลเป็นทั่วร่าง ผิวเนื้อที่เคยเต่งตึงกลับเหลือเพียงแค่กระดูกเดินได้ ดวงตาบวบช้ำ ขอบตาคล้ำลึกโหล ริมฝีปากแห้งแตก ลำคอแสบร้อนกลืนน้ำลายแทบไม่ลงคุณธรรมกลับมาบ้านกลางป่าในเวลาดึกพอสมควร แม้ว่าค่ำมืดแบบนี้จะไม่ควรเดินทาง แต่เขาก็ทนคิดถึงเด็กสาวที่ถูกกักขังเอาไว้ไม่ไหว หัวใจของเขามันร่ำร้องเรียกหาเธอจนว้าวุ่นใจตลอดทั้งวันชายหนุ่มชะงักฝีเท้าที่กำลังจะก้าวเข้าห้องเมื่อสะดุดเข้ากับอะไรบางอย่าง ในห้องมืดมิด แต่เขาถือตะเกียงเข้ามาหลังจากไขประตู ทำให้มองเห็นร่างเล็กที่ขดตัวอยู่ที่ประตู“นี่ถึงขนาดมานอนรอฉันที่ประตูเลยเหรอ” คุณธรรมคิดเอาว่าเด็กสาวมานอนรอเขาหน้าประตู ร่างสูงจึงเดินไปยังเตียงวางตะเกียงเอาไว้ที่โต๊ะตัวเตี้ยใกล้ๆ หัวเตียง ก่อนเดินมาตวัดอุ้มร่างเล็กที่นอนขดอยู่หน้าประตูไปยังเตียงกว้าง สัมผัสที่แนบชิดและการเคลื่อนไหวทำให้ภัทรวนันต์งัวเงียลืมตาตื่นขึ้นมา“พี่คุณ” เสียงหวานแหบแห้งเพราะผ่านการร้องไห้มาอย่างหนักเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นใบหน้าของชายหนุ่มชั

เธอร้องไห้น้ำตาไหลนอง กรีดร้องอย่างโหยหวน สะอื้นจนตัวโยน ส่ายหน้าไปมาอย่างขวัญเสีย พูดประโยคนั้นซ้ำไปซ้ำมาเพื่อพยายามบอกใครๆ ว่าเธอไม่ได้ทำ“พี่เชื่อๆๆ ไม่เอานะอย่าร้อง ชูว์... พี่เชื่อพัดนะคนดี คนดีของพี่” คุณธรรมปลอบประโลม โอบกอด เฝ้าจุมพิตให้เธอคลายจากความหวาดกลัวและเสียใจ “ไม่ร้องนะคนดีของพี่ ไม่ร้องนะครับ พี่อยู่ตรงนี้ไม่ไปไหนแล้ว จะอยู่เคียงข้างพัดตลอดไป” น้ำเสียงอ่อนโยนที่ภัทรวนันต์ไม่มีทางได้รับฟังเอ่ยปลอบตลอดจนร่างเล็กสงบลง แต่ยังสะอื้นอยู่บ้างนานๆ ครั้ง จนในที่สุดก็นิ่งไปในอ้อมแขนอบอุ่นที่ไม่ยอมทิ้งห่างไปไหนคุณธรรมนอนลืมตาโพลงในความมืดมิด พรุ่งนี้เขาต้องจัดการทำอะไรที่ยังคั่งค้างอยู่ให้เรียบร้อย เพราะในเมื่อความจำของเขากลับมาเป็นปกติแล้วแบบนี้ ไม่คิดว่าแค่เขาความจำเสื่อม สิ่งต่างๆ มากมายกลับเกิดขึ้นอย่างไม่คาดคิดเช่นนี้ร่างสูงกอดรัดร่างบางเอาไว้แนบอก กอดรัดอย่างสงสารสุดหัวใจ...คุณธรรมเปลี่ยนไปจนภัทรวนันต์แปลกใจมากขึ้น เขาดูอบอุ่นและเอาใจใส่เธอตลอดเวลา แต่ความเอาแต่ใจก็ยังคงมีอยู่เสมอต้นเสมอปลาย นั่นคือหากำไรจากร่างกายของเธอทุกครั้งที่มีโอกาส เธอไม่ได้ห้ามปรามหรือขัดขืนต่อ

เขากลัวเธอไม่ปลอดภัย ไม่ได้กลัวว่าเธอจะหนีอย่างที่เธอเข้าใจคุณธรรมสบถอย่างหยาบคาย ก่นด่าตัวเองที่ทำอะไรสะเพร่าเลินเล่อเช่นนี้ ร่างสูงรีบออกตามหา แต่กลับไร้ร่องรอย เห็นทีเขาคงต้องให้คนอื่นช่วยอีกแรง มีน้อยคนนักที่เขาจะไว้ใจ คนคนนั้นก็คงไม่พ้นเพื่อนรักของเขานั่นเอง และคนงานที่เขาไว้ใจได้ไม่กี่คน ส่วนปฐพีนั้นแม้จะเป็นหัวหน้าคนงาน แต่ไม่สนิทสนมและไว้ใจดังเช่นที่สมควรจะเป็น อะไรบางอย่างบอกเขาว่าปฐพีไม่น่าไว้วางใจในทุกๆ เรื่อง แต่เพราะมีผลงานดี บิดาจึงแต่งตั้งให้ดูแลคนงาน เป็นความสามารถที่เขาเองก็ปฏิเสธไม่ได้“ไอ้เลว แกเอาน้องพัดไปขังเอาไว้ แล้วทำไมบอกว่าไม่รู้ว่าน้องพัดหายไปเลย ไอ้ชั่วเอ๊ย” ธนายุทธกระชากคอเสื้อเพื่อน สวนหมัดเสยคางอีกฝ่ายเต็มแรง“นึกว่ามีมือมีตีนคนเดียวหรือไง ไอ้เพื่อนเวร” คุณธรรมสวนกลับไม่ยั้งหมัดเช่นเดียวกันเพื่อนรักทั้งสองแลกหมัดกันอย่างระบายอารมณ์ แม้จะผิดแต่คนอย่างคุณธรรมไม่เคยยอมเสียหน้าให้ใครหยามหรือหัวเราะเยาะได้ ดังนั้นชายหนุ่มจะไม่เอ่ยขอโทษหรือรู้สึกผิดให้ใครได้ยินเป็นอันขาด เรื่องนี้เพื่อนรักทั้งสองต่างรู้ดี แม้แต่บิดามารดา ตาและยายก็เช่นเดียวกัน“แกสองคนต่อยกั

“เดียร์กับนายดินไปที่ไร่สุริยนต์จริงๆ อย่างที่นายคาดการณ์ไว้”ธนายุทธบอกเพื่อนเสียงขรึม เขาให้คุณธรรมเฝ้าตามติดพฤติกรรมของชญาณิศาใกล้ชิด แต่ไม่ให้อีกฝ่ายสงสัย ดูเหมือนชญาณิศาจะชะล่าใจว่าไม่มีใครล่วงรู้จึงออกไปไหนมาไหนกับปฐพีเหมือนเป็นเรื่องเคยชิน บางครั้งปฐพีเข้าเมืองชญาณิศามักอ้างว่าอยากจะไปซื้อของด้วย จึงขอตามติดรถหัวหน้าคนงานหนุ่มไปตลอด และลักลอบออกนอกเส้นทางเดินทางไปในที่ต่างๆ ที่ไม่ใช่ห้างร้านใดๆ ในตัวเมืองอย่างที่กล่าวอ้างเครือข่ายค้ายาเสพติดรายใหญ่เหิมเกริมนัก เพราะทำอะไรไม่เกรงกลัวกฎหมาย เงินล่อตาล่อใจที่มากมายมหาศาลทำให้คนหันไปทำผิดกฎหมายบ้านเมืองกันมากเพื่อหวังเงินและอำนาจที่สามารถทำอะไรก็ได้อย่างที่ใจปรารถนา“ตอนนี้ไม่ว่าสองคนนี่จะทำอะไร เราก็รู้แน่นอน หรือแม้แต่หัวหน้าคนงานของนายจะไปไหนเราก็รู้พิกัด” เพราะคุณธรรมติด GPS ไว้ที่รถของปฐพี ดังนั้นไม่ว่าจะขับรถไปจุดไหนๆ ก็สามารถล่วงรู้ได้ ทำแบบนี้แล้ว ยังรู้ว่าจุดไหนเป็นจุดรับส่งยาจะรายเล็กรายใหญ่ ธนายุทธนึกชื่นชมในความรอบคอบของเพื่อน ทำให้สามารถรู้จักการส่งมอบยาและไปล่อซื้อมาแล้วหลายครั้ง รวมถึงกำลังรวบรวมหลักฐานจัดการพวกมันใ