บททั้งหมดของ เล่ห์มารซาตานทมิฬ: บทที่ 1 - บทที่ 10

เด็กสาวขี้เหร่“ฮือ ๆ ๆ” เสียงร้องไห้ระงมของเด็กหญิงวัยสิบสี่ไม่ได้ทำให้ชายหนุ่มวัยยี่สิบสามสงสารหรือเห็นใจเลยสักนิด มีแต่จะเพิ่มความรำคาญและไม่ชอบใจมากขึ้นเรื่อยๆ ดูจากใบหน้าเข้ม ดวงตากระด้าง ริมฝีปากบิดหยันแฝงด้วยเพลิงโทสะอย่างชัดเจน“หยุดร้องได้แล้วยัยเด็กเหลือขอ ฉันบอกให้เธอหยุดร้องยังไงเล่า หูหนวกหรือไง” คุณธรรม อิทธิ ทายาทคนเดียว เจ้าของไร่บารมีตะโกนใส่หน้าเด็กหญิงภัทรวนันต์ รุ้งแก้ว ซึ่งเป็นบุตรสาวเพื่อนรักของบิดามารดาเขา ท่านทั้งสองได้อุปการะเลี้ยงดูภัทรวนันต์หลังจากที่มารดาของเธอเสียชีวิตเมื่อไม่นานมานี้เอง“น้องพัดเจ็บหัวเข่า” ภัทรวนันต์ร้องไห้สะอึกสะอื้น มือเล็กๆ ป้อมๆ ป้องแผลที่หัวเข่าเอาไว้ มันทั้งเจ็บทั้งแสบ แถมเธอยังขาแพลงอีกด้วย ยอมรับว่าเป็นคนกลัวเลือด ตอนนี้ใบหน้าอวบกลมซีดเผือด น้ำหูน้ำตาไหลอาบแก้มที่มีสิวขึ้นไปทั่ว แถมยังเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นที่น่ารังเกียจ เนื่องจากเด็กน้อยผ่านความลำบากมามากและไม่เคยได้ดูแลตัวเองดั่งคนอื่นๆ ทั่วไป เพราะต้องช่วยมารดาตรากตรำทำงาน ดังนั้นจึงไม่น่ามองในสายตา สำหรับใครหลายๆ คน“อย่ามาสำออยไปหน่อยเลย ลุกขึ้นและกลับบ้านไปซะ วิ่งตามฉันมาทำไม

ริมฝีปากหยักหนา ดวงตาสีกาแฟมีเสน่ห์ชวนลุ่มหลง แต่ขณะนี้ใบหน้าที่ทำให้สาวๆ ใจละลายกลับบึ้งตึงอย่างถึงที่สุด ในมือกำจดหมายของมารดาที่เขียนข้อความกระแทกใจเอาไว้แทบแหลกคามือถึงคุณธรรมลูกรักของแม่เมื่อลูกได้รับจดหมายฉบับนี้แล้ว แม่อยากให้ลูกอ่านมันจนจบ แม่คิดถึงลูกมากๆ คิดถึงเหลือเกิน นานหลายปีแล้วที่คุณไม่ยอมกลับมาบ้านของเรา คุณตากับคุณยายบ่นคิดถึงลูกทุกวัน ท่านร่างกายไม่ใคร่จะแข็งแรงนัก ท่านพูดเสมอว่าจะรอคุณกลับมา พวกเราคาดหวังว่าลูกจะกลับมาทุกครั้งที่เป็นวันปีใหม่หรือไม่ก็เทศกาลต่างๆ ที่เป็นวันรวมญาติในครอบครัว แต่จนแล้วจนรอดลูกก็ไม่ยอมกลับมา ทั้งๆ ที่เรียนจบแล้ว ทุกคนจึงเริ่มหมดหวังว่าลูกจะกลับมาแล้วจริงๆ พ่อของลูกเองก็ไม่ต่างกัน ดังนั้นแม่อยากให้ลูกรับรู้เอาไว้เพื่อจะได้ไม่ตกอกตกใจในอนาคตข้างหน้าว่าพ่อของลูกได้ตกลงกับทุกๆ คนแล้วว่า หากลูกไม่กลับมาภายในเดือนนี้ เราจะยกทรัพย์สมบัติให้ภัทรวนันต์เป็นผู้สืบทอดทั้งหมด ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว ลูกแทบจะตัดขาดจากครอบครัวไปแบบนี้ แม่เองก็ไม่รู้จะทำอย่างไร ตากับยายแม้จะมีหวัง แต่ตอนนี้ก็เริ่มจะหมดหวัง แม่กับพ่อจะขัดตากับยายของลูกก็ไม่ได้ ภัทรวนันต์เ

คุณธรรมยอมรับว่าเขาชอบคนสวย รู้ตัวเองดีว่าไม่ใช่คนดีอะไร เขามีสิทธิ์ชอบผู้หญิงที่หน้าตาไม่ใช่เหรอ ส่วนนิสัยค่อยว่ากันอีกที ผู้ชายจะอะไรมากกับผู้หญิง แค่ถูกใจเข้ากันได้ก็ดีมากแล้ว เขาเองไม่ชอบให้ผู้หญิงคนไหนมาเซ้าซี้ยุ่งวุ่นวายกับชีวิตเหมือนกัน อยู่เมืองนอกเขามีผู้หญิงมากหน้าหลายตามาทอดสะพานให้ ในเมื่อผู้หญิงมาถึงที่ เขาก็ตอบสนองให้อย่างถึงใจ ไม่เห็นจะผิดตรงไหน มีความสุขด้วยกัน แล้วก็แยกย้ายกันไป วินๆ กันทั้งคู่ ไม่มีพันธะภัทรวนันต์ก็เหมือนกัน อย่าคิดว่าจะรอดจากมือเขาไปได้ เขาเห็นว่าเด็กนั่นแอบมองเขาอยู่ นี่เป็นนิมิตหมายอันดี อีกไม่นานคงจะเข้าไปนอนรอเขาถึงเตียงล่ะไม่ว่า... หึหึ!“ระวังเถอะครับ ยัยเด็กนี่จะผลาญสมบัติของเราจนหมด ออดอ้อนออเซาะดีนัก เมื่อกี้ก็มีผู้ชายมาส่งถึงบ้าน คงจะเป็นคนรัก เรียนหนังสือก็ยังไม่จบ ริอ่านมีผู้ชงผู้ชายมาส่งบ้าน นี่คงจะไปพลอดรักกันจนหนำใจถึงได้กลับเอาจนป่านนี้”คุณธรรมพาลหาเรื่องเด็กสาวเมื่อคิดไปถึงชายหนุ่มคนหนึ่งที่มาส่งเธอที่บ้าน เขาเห็นแต่ด้านหลังขณะอีกฝ่ายเดินขึ้นรถไป แม้จะคุ้นๆ แต่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจ เดาว่าเป็นชายหนุ่มที่มาติดพันเธอเป็นแน่ คิดว่าเธอคงมีค

เด็กสาวอยู่ในสายตาของคุณธรรมตลอดเวลา ไม่ว่าเธอจะทำอะไร ที่ไหน กับใคร แต่ภัทรวนันต์เองไม่รู้ตัว แค่รู้สึกว่ามีคนแอบมองก็เท่านั้น เธอไม่ได้สนใจ เพราะว่ามีคนงานมากมายอยู่ทั่วบริเวณคงจะมองกันไปมาเป็นธรรมดานั่นเองลลนาพยายามเสนอตัวเสนอหน้าเข้าไปใกล้ชิดกับคุณธรรม แต่กลับหน้าแตกหลายครั้งหลายคราเมื่อชายหนุ่มกลับไม่สนใจสักนิดงานเลี้ยงต้อนรับคุณธรรมเป็นงานที่จัดเฉพาะญาติๆ ไม่ได้เชิญใครมามากมาย มีคนงานที่มาช่วยงานและทำความรู้จักกับทายาทของไร่บารมี เพราะระยะเวลาสี่ปีที่ผ่านมามีคนงานใหม่ๆ มากมายเข้ามาทำงาน ซึ่งไม่เคยรู้จักคุณธรรมมาก่อน ส่วนคนงานเก่าแก่นั้นจะรู้จักชายหนุ่มเป็นอย่างดีในฐานะบุตรชายคนเดียวของตระกูล“หนูพัด หนูไปอาบน้ำอาบท่าเปลี่ยนชุดใหม่เลยลูก หน้ามันเหงื่อโซมไปหมดแล้ว อุตส่าห์มีน้ำใจมาช่วยงานทั้งๆ ที่เรียนกลับมาเหนื่อยๆ” จันทร์ระวีไล่ให้เด็กสาวไปเปลี่ยนชุดเพราะงานกำลังจะเริ่ม“ค่ะคุณป้า”“เดี๋ยวจ้ะหนูพัด”“คะ” ภัทรวนันต์ชะงัก ก่อนจะหันมามองผู้มีพระคุณด้วยความสงสัย“ป้าเตรียมชุดไว้ให้หนูแล้ว ให้นวลเอาไปไว้บนห้อง หนูใส่ชุดนั้นนะจ๊ะ”“ขอบคุณค่ะคุณป้า ความจริงไม่น่าลำบากเลยค่ะ หนูก็มีชุ

ชญาณิศาเอ่ยถามมองใบหน้าจิ้มลิ้มน่ารักที่กำลังก้มหน้างุด“พัดไม่กล้าหรอกค่ะ กลัวพี่คุณไม่รับ” ในที่สุดภัทรวนันต์ก็ตอบตามตรง“ไม่กล้าให้เหรอ เอาแบบนี้ไหม พี่เอาไปให้ให้เอง” ชญาณิศาอาสา“จริงเหรอคะ แต่พี่คุณจะขว้างทิ้งหรือเปล่าก็ไม่รู้” เธอทำสีหน้าดีใจเมื่อเห็นอีกฝ่ายมีน้ำใจ แต่หน้าหมองลงเมื่อคิดว่าเขาอาจจะนึกรังเกียจ“ไม่หรอกจ้ะ พี่เอาไปให้คุณเอง ถ้าน้องพัดไว้ใจพี่”“ถ้าอย่างนั้นก็ขอบคุณมากนะคะ” ภัทรวนันต์ยื่นกล่องของขวัญให้ชญาณิศารับไปถือเอาไว้“อะไรเอ่ย พี่ถามได้หรือเปล่า”“เอ่อ... ของไม่มีราคาอะไรหรอกค่ะ พัดไม่รู้จะซื้ออะไร งบก็ไม่มีด้วยค่ะ” ภัทรวนันต์ตอบไปตรงๆ และบอกว่าของในกล่องเป็นอะไร“พี่ว่าราคาไม่สำคัญหรอกค่ะ อยู่ที่ใจมากกว่า เราตั้งใจให้คนรับก็ดีใจแล้ว”“ค่ะพี่เดียร์ พัดเอง... ไม่รู้ว่าผู้ชายเขาชอบอะไรกัน ก็เลยปรึกษาพี่เดช เอ่อ... เขาแนะนำหลายอย่างมาก พัดซื้อไม่ถูกเลยเลือกนาฬิกาลูกฟุตบอล เพราะเคยเห็นพี่คุณชอบกีฬาฟุตบอลค่ะ”“น่ารักจังค่ะ จริงๆ ซื้อของขวัญให้ผู้ชายก็ยากเหมือนกันนะ อันนี้พี่ก็ว่าโอเคแล้วจ้ะ งั้นพี่ไปก่อนนะ”“ขอบคุณพี่เดียร์มากนะคะ” ภัทรวนันต์กล่าวขอบคุณ มองตามร่า