“เดินไหวไหมคะ” ไต้ฝุ่นเอ่ยถามร่างบางตรงหน้าออกมาด้วยความเป็นห่วง ในขณะที่มือหนายังคงโอบเอวบางของเธอเอาไว้ไม่ยอมห่าง“ไหวค่ะ”“พี่ฝุ่นจะเข้าไปในงานกับน้องไหมคะ” ฮาญาหยุดเดินก่อนที่เธอจะหันกลับไปถามชายหนุ่มอีกครั้งพร้อมกับรอยยิ้มหวานที่ค่อยๆ ปรากฏขึ้นมาบนใบหน้าของเธอ เพราะฮาญาไม่คิดว่าเขาจะมาถึงที่นี่เพื่อจัดการกับพี่ตะวันเท่านั้น“ไม่ค่ะ...พี่มาที่นี่เพราะต้องการเจอหน้าน้องก่อน”“พี่มีงานอื่นต้องไปทำต่อค่ะ”“งาน...”“พึ่งมาถึงก็ยังจะไปทำงานอีกแล้วเหรอคะ” ฮาญาเอ่ยถามร่างสูงตรงหน้าออกมาด้วยความสงสัย“ใช่ค่ะ”“อย่าทำหน้าแบบนี้สิคะ พี่ไม่เหนื่อยเลยจริงๆ นะคะ” ไต้ฝุ่นลูบลงที่แก้มนุ่มนิ่มของคนตรงหน้าอย่างอ่อนโยน ก่อนที่เขาจะเอ่ยบอกกับหญิงสาวตรงหน้าเพื่อให้เธอสบายใจ“ถ้าอย่างนั้นก็ส่งน้องแค่ตรงนี้พอค่ะ รีบไปรีบกลับนะคะจะได้มีเวลาพักผ่อนเยอะๆ”“รับทราบค่ะ”“ฮาญา” ไต้ฝุ่นเรียกหญิงสาวตรงหน้าที่กำลังเดินหันหลังให้เขาออกมาอีกครั้ง ก่อนที่มือหนาจะเอื้อมออกไปคว้ามือบางของเธอมากุมเอา“คะ”“พี่รู้ว่าน้องคิดจะทำอะไร...ถ้าไม่อยากให้มันเดือดร้อนก็อย่าไปยุ่งกับมันอีกนะคะ” ไต้ฝุ่นเอ่ยบอกกับหญิงสาวด้วยน้ำเส
อ่านเพิ่มเติม
