บททั้งหมดของ ต้องห้ามรัก: บทที่ 31 - บทที่ 40

“วันนี้เป็นไงบ้างคะเหนื่อยกันไหม?” ตะวันเอ่ยถามลูกๆ ของเธอออกมาด้วยความเป็นห่วง ก่อนที่สายตาของเธอจะมาหยุดอยู่ที่ลูกสาวคนสวยของตัวเอง พร้อมกับขยับถ้วยสลัดผัดมาวางไว้ตรงหน้าของเด็กสาว“วันนี้ญ่าสนุกมาก ไม่เหนื่อยเลยสักนิดค่ะ”“จริงครับ วันนี้สุดยอดไปเลยพรุ่งนี้ผมคิดว่าจะไปรูทที่ยากกว่าวันนี้ครับ” เฮคเตอร์วางมีดและซ้อมในมือลงก่อนที่เขาจะเอ่ยบอกกับทุกคน ก่อนหน้านี้เขาได้นัดกับพี่ชายทั้ง 3 คนเอาไว้แล้วถึงแผนในวันพรุ่งนี้ เส้นทางที่พวกเขาเลือกจะยากและอันตรายกว่าวันนี้มาก พวกเขาจึงมีใครชวนฮาญาไปด้วย“...” ฮาญามองไปที่ชายหนุ่มทั้ง 3 คนก่อนที่มุมปากบางจะเผลอยกยิ้มออกมาอย่างลืมตัว ในวันพรุ่งนี้เธอมีแผนของตัวเองอยู่แล้ว ดังนั้นเธอจึงไม่สนใจว่าพวกเขาจะพากันไปไหนโดยที่ไม่ชวนเธอเช้าวันต่อมา...“ไม่ชวนก็ไม่ชวนสิไม่เห็นจะง้อเลย” ฮาญาเอ่ยออกมาเสียงอ่อนพร้อมกับริมฝีปากบางเบะเข้าหากันอย่างน้อยใจ ขาเรียวก้าวไปตามทางเดินที่ถูกปกคลุมไปด้วยหิมะพร้อมกับก้มดูแผนที่ในมือไปด้วย“ถ้าเรามาถูกทางอีกไม่ถึง 100 เมตรก็น่าจะถึงแล้ว...”ฮาญามองไปยังเส้นทางตรงหน้าที่ถูกปกคลุมไปด้วยหิมะมองไปทางไหนก็ขาวโพนไปหมด“เอ๊ะ!!

“...”“น้องครับ”“อะ อ่อคะ”“พี่ขอห่มผ้าด้วยคนได้ไหมคะ” ไต้ฝุ่นเอ่ยถามหญิงสาวตรงหน้าออกมาเสียงอ่อนเสียงหวาน พร้อมกับมุมปากหนาค่อยๆ ยกยิ้มหวานขึ้นมา“ได้สิคะ”ฮาญาขยับผ้าห่มให้กับชายหนุ่มได้ห่มด้วยอีกคน ก่อนที่บรรยากาศระหว่างคนทั้งคู่จะเงียบลงอีกครั้ง เสียงฝืนที่แตกออกเบาๆ เพราะความร้อนช่วยปลุกให้คนทั้งคู่ตื่นขึ้นมาจากภวังค์ของตัวเอง“ยังหนาวอยู่ไหมคะ”“นิดหน่อยค่ะ”“แล้วถ้าแบบนี้ล่ะคะ” แขนแกร่งของชายหนุ่มโอบกอดเอวบางของหญิงสาวเอาไว้อย่างหวงแหน พร้อมกับกระซิบถามร่างบางตรงหน้าออกมาด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา“พี่ฝุ่น...เป็นคนขี้อ่อยแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่คะ” ฮาญาเอ่ยถามออกมาด้วยความสงสัย พร้อมกับหันไปส่งยิ้มหวานให้กับเขา...“พี่ขี้อ่อยแบบไหนเหรอคะ” ไต้ฝุ่นวางปลายคางลงบนไหล่มนของคนตรงหน้า พร้อมกับเอาจมูกโด่งของตัวเองคลอเคลียแก้มเนียนของหญิงสาว“แบบนี้ไงคะ”“หึหึ”ฟอดดดดด!!!“อื้ออออ ทำอะไรคะ” ฮาญาเอ่ยถามร่างสูงออกมาอย่างรู้ทันในสิ่งที่ชายหนุ่มกำลังคิดอยู่ หญิงสาวค่อยๆ ขยับตัวหันกลับไปสบตากับชายหนุ่มอีกครั้ง“หอมแก้มน้องไงคะ”“พี่ฝุ่นอะ...ทำอะไรก็ไม่รู้” ฮาญาทุบลงที่อกแกร่งของคนตรงหน้าเบาๆ ในตอ

“เดินไหวไหมคะ” เสียงของไต้ฝุ่นเอ่ยถามหญิงสาวออกมาเป็นระยะ ก่อนที่เขาจะหยุดเดิน และหันไปมองยังร่างบางด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วงใย“ไหวค่ะ”“ฮาญา” ไต้ฝุ่นเช็ดหน้าให้กับคนตัวเล็กอย่างอ่อนโยนทันทีที่มือหนาสัมผัสกับหน้าผากของเธอ คิ้วหนาของชายหนุ่มขมวดเข้าหากันในทันที ตอนนี้เธอตัวร้องยิ่งกว่าไฟขืนปล่อยให้เธอไปแบบนี้ต้องแย่แน่ๆ“อีกไกลไหมครับ” ไต้ฝุ่นหันไปถามกู้ภัยคนหนึ่งที่เดินกลับมาส่งพวกเขา พร้อมกับมองไปยังเส้นทางตรงหน้าที่ดูยังไงก็ยังไม่มีทีท่าว่ามันจะสิ้นสุดเลยด้วยซ้ำ“พอสมควรครับ”“ขึ้นหลังพี่...”“น้องไหวค่ะ ทางข้างหน้าเดินคนเดียวยังลำบากเลย หากพี่อุ้มน้องไปด้วยพี่ฝุ่นจะแย่เอานะคะ”“อย่าดื้อกับพี่สิคะเด็กดี...”ไต้ฝุ่นย่อตัวนั่งลงเพื่อให้หญิงสาวขึ้นมาบนหลังของเขาได้ง่ายขึ้น ไต้ฝุ่นหันกลับไปมองยังคนตัวเล็ก พร้อมกับพยักให้เธอเบาๆ เพื่อบอกว่าเขาจะไม่เป็นไรอุ้มเธอแค่นี้สบายมาก“ถ้าพี่ไม่ไหวรีบวางน้องลงเลยนะคะ”“ค่ะ”ฮาญากอดคอชายหนุ่มตรงหน้าเอาไว้แน่น ก่อนที่เธอจะกระซิบถามเขาออกมาด้วยความเป็นห่วง“น้องหนักไหมคะ”“ไม่หนักเลยสักนิด เชื่อใจพี่นะคะ”“ค่ะ”“ทางนี้ครับ” กู้ภัยเดินนำหน้าท

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!“พี่ฝุ่นคะ น้องเองนะคะ” ฮาญาหยุดยืนหน้าห้องนอนของไต้ฝุ่น ก่อนที่เธอจะร้องเรียกเขาออกมาเสียงสดใส“หรือว่าจะหลับอยู่ สงสัยจะเหนื่อยปล่อยให้เขานอนไปอีกหน่อยดีกว่า” ฮาญาเอ่ยบอกกับตัวเองก่อนที่เธอจะหันหน้าไปมองประตูบานใหญ่ตรงหน้าอีกครั้ง“น้องไปมหาลัยก่อนนะคะ”ฮาญาเอ่ยบอกกับชายหนุ่มที่กำลังนอนหลับไม่ได้สติอยู่อีกฝั่งของประตู ก่อนที่เธอจะเดินออกไปจากบ้านหลังใหญ่ของตัวเองในทันที ฮาญาก้มมองนาฬิกาบนข้อมือบางของตัวเองอีกครั้ง พร้อมกับรีบวิ่งไปหยิบรองเท้าของตัวเองอย่างรีบร้อง“คุณหนูจะออกไปเรียนแล้วเหรอครับ”“พี่ชาญ มาก็ดีเลยค่ะ”“ครับ”“ญ่าเตรียมอาหารเที่ยงไว้ให้พี่ฝุ่นกับพี่ชาญแล้วนะคะอยู่ในตู้ เมื่อครู่ญ่าไปปลุกพี่ฝุ่นแล้ว แต่เขาน่าจะยังหลับอยู่เลยไม่ได้ยิน”“ญ่าฝากพี่ชาญดูแลเขาด้วยนะคะ เดี๋ยวญ่ากลับมา”“ให้ผมไปส่งคุณหนูดีกว่านะครับ” ชาญเอ่ยบอกกับหญิงสาวอย่างนอบน้อม“ไม่เป็นไรค่ะ ญ่าไปเองได้”“พี่ชาญออกไปทำงานกับพี่ฝุ่นมาทั้งคืนแล้ว พักบ้างเถอะนะคะ”“ผมไม่...”“ญ่าไปก่อนนะคะ บัยบายค่ะ” ฮาญาเอ่ยบอกกับร่างสูงตรงหน้าเสียงใส ก่อนที่เธอจะรีบวิ่งออกไปจากบ้านหลังใหญ่ในทันทีณ มหาวิ

หลายวันต่อมา...ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!“เข้ามา”“เรารู้ตัวคนของพวกมันที่เข้ามาแฝงตัวอยู่กับพวกเราได้หมดแล้วครับนาย” ชาญเปิดประตูห้องทำงานของนายหนุ่มออกทันทีที่ได้รับอนุญาต ก่อนที่เขาจะรายงานความคืบหน้าในสิ่งที่ตัวเองได้รับมอบหมายให้ไปทำกับนายหนุ่มของตัวเอง“ดีมาก”“ให้ผมจัดการพวกมันเลยไหมครับนาย”“ใจเย็นๆ ฉันอยากจะใช้งานพวกมันเสียหน่อย” ไต้ฝุ่นวางปากกาในมือลง ก่อนที่เขาจะเงยหน้าขึ้นไปมองลูกน้องคนสนิทของตัวเองด้วยสายตาที่เรียบเฉยยากที่จะคาดเดาว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่...“ครับนาย”“ส่งคนไปคอยดูแลฮาญาอยู่ห่างๆ อย่าให้เธอรู้ตัวเป็นอันขาด”“หากมีอะไรที่ผิดปกติต้องรีบรายงานฉันทันที”“ครับนาย” ชาญก้มหัวให้กับนายเหนือหัวของเขา ก่อนที่ชายหนุ่มจะเดินออกไปจากห้องทำงานในทันที“ยอดขายเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ก็จริง แต่ถ้าเอสยูพีปรับปรุงเสร็จ...ยอดขายต้องลดลงอย่างแน่นอน”“ดังนั้นต้องหาวิธีเพิ่มยอดขายและในขณะเดียวกันสินค้าของเราก็ต้องยังคงคุณภาพดี...”“เหมือนจะขาดอะไรไป...”ไต้ฝุ่นนั่งคิดงานอยู่คนเดียวลำพังภายในห้องทำงานของเขา เวลาล่วงเลยไปนานหลายชั่วโมงจนกระทั่ง...ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!“พี่ฝุ่นน้องเองค่ะ”“ฮาญา” ชาย