All Chapters of กุมภ์กุลยา: Chapter 1 - Chapter 10

กุลยา พิทักษ์โสภณ หญิงสาววัยยี่สิบสอง กำลังกดกริ่งหน้าบ้านของบิดาผู้ให้กำเนิดด้วยรอยยิ้ม พลางก้มลงมองตะกร้ามะม่วงที่ถือเอาไว้ในมือ เธอไม่รู้เลยว่ามีกลุ่มชายฉกรรจ์ที่จอดรถซุ่มอยู่ตรงทางเข้าบ้านของบิดากำลังมองมาที่เธอไม่วางตา“คนนี้แน่นอนไม่ผิด ตามที่เจ้านายสั่งให้จับตัวไป” อังคารหันไปพูดกับไอ้ม่วงลูกน้องคนสนิท ก่อนจะพยักหน้าให้มันจัดการเอาผ้าโปะยาสลบอุดจมูกของกุลยาเอาไว้ หญิงสาวดิ้นรนเพียงไม่กี่ครั้งก็สงบลง ก่อนที่จะถูกอุ้มลากไปที่รถและขับออกไปอย่างรวดเร็วสาวใช้รีบวิ่งออกมาหน้าบ้านเพราะได้ยินเสียงกริ่งแต่ปรากฏว่าไม่เจอใคร มีเพียงตะกร้าใส่มะม่วงหล่นอยู่หน้าบ้านเท่านั้น เธอขมวดคิ้วเข้าหากันด้วยความสงสัย ก่อนจะรีบเปิดประตูออกไปและกยิบตะกร้ามะม่วงมาถือเอาไว้อย่างเปรี้ยวปาก“ใครมาน่ะสมใจ” พิมพ์ผกา คู่ขาคนใหม่ของเจ้านายเอ่ยถาม“ไม่ทราบเหมือนกันค่ะคุณผกา มีคนมากดกริ่งหน้าบ้าน พอสมใจออกมาดูก็ไม่เห็นมีใคร เห็นแต่ตะกร้าใส่มะม่วงอยู่หน้าบ้าน แต่สมใจคิดว่าอาจจะเป็นคุณกุลก็ได้ค่ะ เพราะคุณกุลชอบเอามะม่วงที่บ้านสวนมาฝากบ่อยๆ” สมใจแสดงความคิดเห็น“ตายแล้วรีบเข้ามาเร็ว อาจจะเป็นพวกมิจฉาชีพหลอกแกก็ได้

“ดาราดังอย่างนั้นเหรอ” กุลยาเริ่มขบคิด หรือเขาจะเข้าใจผิดคิดว่าเธอคือน้องสาว แต่ถ้าเธอบอกความจริงกับเขา เขาอาจจะทำร้ายน้องสาวของเธอก็เป็นได้ คนห่วงน้องสาวเลยปิดปากเงียบถึงจะไม่ได้อยู่ด้วยกันแต่เธอก็รักน้องสาวคนเดียวเป็นที่สุด มารดาสอนให้เธอรักน้อง เพราะมีกันอยู่แค่สองคนพี่น้อง ถึงแม้ว่ากุลธิดาจะไม่เคยปริปากบอกใครๆ ว่าเธอเป็นพี่สาวก็ไม่เป็นไร ด้วยว่าเธอเองก็ไม่อยากเป็นข่าวอยู่แล้ว“จริงๆ คุณควรจะสำนึกในสิ่งที่ทำนะ ไม่ใช่ทำตัวไม่รับผิดชอบอะไรแบบนี้” กุมภ์สั่งสอนหญิงสาวกุลยาเม้มปากเข้าหากันแน่น เธอถอยหนีมาสามก้าวก่อนที่ท้องจะเริ่มร้องเพราะยังไม่มีอะไรตกถึงท้อง ที่สำคัญไปกว่านั้นเธอก็เจ็บระบมเท้าไปหมดเพราะโดนหนามทิ่มตำตอนหลงป่า“หิวก็ไปทำกินเองนะคุณ ที่นี่มีอุปกรณ์ครบครัน ทั้งไม้ฟืน ทั้งข้าวสาร อาหารแห้ง” กุมภ์คิดว่าหล่อนน่าจะทำไม่เป็น เพราะดาราดังคงไม่เคยหยิบจับอะไรพวกนี้ แต่ถ้าเธอขอร้อง เขาอาจจะให้อังคารไปทำให้กินอังคารที่นั่งอยู่อีกด้านได้แต่เกาหัวไปมา ไหนบอกว่าไม่อยากให้จับตัวมา แต่ทำไมสวมบทโหดขนาดนี้ เจ้านายของเขานี่ผีเข้าผีออกจริง ๆ เลยกุลยามองเตาไฟที่เป็นก้อนเส้าแล้วเผยยิ้มกว้า

“โอ๊ย! คุณกัดผมทำไมนี่” กุมภ์ร้องเสียงหลงเมื่อโดนเธอกัดจนจมเขี้ยว“ฉันหิว ไม่มีอะไรกินเพราะคนใจร้ายแบบคุณกินไปหมดแล้ว งั้นฉันขอกัดคุณให้สาแก่ใจหน่อยแล้วกัน” เธอพูดไปร้องไห้ไปเหมือนเด็ก ๆ เป็นครั้งแรกที่กุมภ์รู้สึกเอ็นดูหญิงสาวตรงหน้าจับใจ“ก็ยังมีข้าวเหลือ” เขาพูดเสียงอ่อย เมื่อเธอผละออกห่าง กุลยาเดินถอยกลับไปที่โต๊ะรับประทานอาหาร ก่อนจะหยิบน้ำปลามาคลุกกับข้าวและกินเงียบ ๆ อยู่ตรงนั้นกุมภ์มองหญิงสาวตาปริบ ๆ เขาถึงกับลูบท้ายทอยไปมากับท่าทีของเธอ วูบหนึ่งเขาบังเกิดความสงสารเธอขึ้นมาเหลือเกิน“คุณไม่คิดจะหาชุดชั้นในให้ฉันหรือไง” หลังจากกินข้าวกับน้ำปลาเสร็จ กุลยาก็เดินออกมาจากกระท่อม มองคนที่ยืนอยู่ข้างลำธารนิ่งก่อนหน้านี้เธอไม่แน่ใจเหมือนกันว่าตัวเองใจกล้าทุบตีเขาไปได้ยังไงกัน ถ้าเขาโมโหหักคอเธอขึ้นมา เธอก็คงตายเปล่าอยู่ในป่าอันห่างไกลผู้คนแห่งนี้“อยากได้เหรอ” เขาหันมาเอ่ยถาม มองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า นั่นทำให้กุลยาต้องห่อไหล่เข้าหากัน ถลึงตาใส่คนลามกที่มองเธอไม่วางตา“ใช่น่ะสิ”“ผมกะไซซ์คุณไม่ถูก แม้จะลูบ ๆ คลำ ๆ แล้วก็ตาม” เขาทำท่าทำทาง กุลยาหน้าแดงรีบแหวใส่ทันที“บ้า!”“ไปสิจะพาไป อ

“ผมไม่พูดก็ได้ครับ วันมะรืนจะมีทัวร์มาลงนะครับนายหัว”“ของใคร”“คุณศจีผู้จัดละครที่จะพาทีมงานมาปิดกล้องเลี้ยงฉลองอะไรนี่แหละครับ เขาต้องการบรรยากาศดี ๆ เป็นส่วนตัว เลยเลือกเกาะของเรา”“โอเค นึกออกแล้ว ที่คุณนุชหาให้ใช่ไหม”“ใช่ครับ” อังคารรับคำ นุชรีคือญาติผู้น้องของกุมภ์ คอยช่วยหาทัวร์มาลงให้พี่ชาย และนุชรียังเป็นญาติผู้น้องคนเดียวที่สนิทกับกุมภ์เหมือนพี่น้องคลานตามกันมา ด้วยว่ากันยามารดาของกุมภ์กับนารีมารดาของนุชรีเป็นพี่น้องกัน“นายจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อยด้วย อย่าให้มีอะไรผิดพลาดนะ” เรื่องงานเขาไม่อยากให้ผิดพลาดเพราะมันคือชื่อเสียงของเกาะ“ได้ครับเจ้านาย แล้วคุณกุลธิดาล่ะครับ”“น่าจะไม่เป็นอะไรแล้ว” กุมภ์เหลือบไปมองใบหน้าซีดเซียวของ หญิงสาวบนเตียงก่อนจะถอนใจอย่างหนักหน่วง“นายหัวจะทำยังไงต่อไปครับ”“ทำยังไงหมายความว่าอะไร” กุมภ์เอ่ยถามก่อนจะหรี่ตามองลูกน้องคนสนิท เขาชินเสียแล้วที่อังคารเรียกเขาว่าเจ้านายบ้าง นายหัวบ้าง ไม่อยากเอาอะไรกับคนบ้า ๆ บวม ๆ แบบมันนัก“ผมหมายถึงเรื่องคุณกุลธิดาครับ นายหัวจะทำยังไงต่อไป”“ยังไม่ทำอะไร ปล่อยไว้แบบนี้ก่อน” วาจาเหมือนงาช้าง เพราะคว

“สัญญาว่าจะไม่หนี” เขาซุกใบหน้าเข้าหา กุลยาเกร็งตัวเพราะหวาดกลัวเขา ในขณะที่มือหนาเลื่อนมาลูบไล้สะโพกผายของเธอไปมาเบา ๆ เพื่อทำให้เธอผ่อนคลาย“ไม่ต้องเกร็ง เดี๋ยวก็ชิน” เป็นคำปลอบโยนใช่ไหม เธอลืมตามองเขาก็พบกับดวงตาที่เต็มไปด้วยไฟเสน่หา ดวงตาของเขาสะกดให้เธอต้องนิ่งงันแอลกอฮอล์ที่เจือยู่ในลมหายใจของเขาเป่ารดอยู่ตรงใบหน้านวลเนียน ลมหายใจของเขาสัมผัสกับใบหน้าของเธออย่างถนัดถนี่ เธอรู้สึกได้ถึงร่างกายที่กำลังบดเบียดเข้ามาอย่างสนิทเสน่หา กุลยากำลังครุ่นคิดอย่างหัวหมุนว่าเธอทำแบบนี้ถูกต้องแล้วจริงหรือ“คุณรักเพื่อนของคุณยังไง ฉันก็รักน้องสาวของฉันอย่างนั้น” เธอพูดกับเขาเสียงสั่น ๆ ทำให้กุมภ์ชะงัก“จริง ๆ ผมควรจะปล่อยคุณไปใช่ไหม” เขาเอ่ยถาม ในขณะที่ลมหายใจร้อนแรงเป่ารดอยู่ตรงซอกคอสาว“ฉันอยากกลับบ้านจริง ๆ นะ” เธอบอกเขาเสียงสั่น ขณะที่มือหนากำลังลูบไล้ที่สะโพกผายของเธอไปมา กุลยาหลับตาอย่างยินยอมพร้อมใจ บางทีสิ่งนี้อาจจะทำให้เขาเลิกแค้นน้องสาวของเธอก็เป็นได้ สิ่งที่เสียไป จะเรียกคืนกลับมาไม่ได้อีกแล้ว หากจะต้องเสียมันอีกครั้ง แลกกับการที่จะทำให้น้องสาวของเธอปลอดภัย มันก็คุ้มไม่ใช่เหรอ“ผมจะ