6

“ถามทำไม”

“ถ้าเจ้านายของคุณรู้คงไม่พอใจแน่ ๆ ที่คุณจับฉันมาขังเอาไว้แบบนี้”

“เจ้านายของผมเหรอ” เขาเลิกคิ้วขึ้นก่อนจะหัวเราะเบาๆ

“คุณหัวเราะอะไร”

“หัวเราะคุณน่ะสิ”

“หัวเราะฉันทำไม”

“ก็ผมเป็นเจ้าของเกาะนี้ ไม่มีเจ้านายอะไรทั้งนั้น”

“คุณนี่นะเป็นเจ้าของเกาะ” เธอมองเขาแล้วทำสีหน้าไม่เชื่อถือ

“คนเราชอบมองกันแค่ภายนอก”

“ทั้งภายในทั้งภายนอกคุณก็เหมือนโจร”

“พูดมาก รีบตามมาเถอะแม่คุณ แถวนี้มีโจรป่าด้วยไม่รู้หรือไง ดีไม่ดีเจอพวกลักลอบขนของเถื่อนถูกยิงไส้แตกขึ้นมาผมไม่รู้ด้วยนะ แต่สภาพคุณตอนนี้ดูไม่จืดเลยจริง ๆ”

“ว้าย!” หญิงสาวร้องออกมาก่อนจะก้มมองตัวเอง

“อยู่ที่นี่ก็ช่วยผมทำงานด้วยล่ะ” กุมภ์บอกเชลยสาว

“ฉันอยากกลับบ้าน” ยายของเธอคงเป็นห่วง แม้จะบอกผู้เป็นยายว่าจะไปเยี่ยมบิดา แต่ไม่ติดต่อกลับบ้านเช่นนี้คงไม่ใช่เรื่องดีแน่ ๆ

เขาเดินหนีไม่ตอบคำถามของเธอ หญิงสาวได้แต่ทอดถอนใจ เธอไม่อยากตายอยู่ที่เกาะแห่งนี้ เพราะไม่อยากให้ตัวเองฟุ้งซ่านจนเกินไปนัก กุลยาจึงก้มหน้าก้มตาทำงานในกระท่อมทุกอย่าง  

“ว้าย!” กุลยาหวีดร้องเบา ๆ เธอมองซ้ายมองขวาแล้ว เห็นว่าเขาไม่อยู่ เลยรีบมาอาบน้ำที่ลำธาร แต่จู่ ๆ เขาก็โผล่หน้ามาแบบนี้ ทำเอาเธอตกใจไม่น้อย

“ตกใจอะไรนักหนา อย่าลืมสิว่าเมื่อคืนผมเห็นคุณแก้ผ้าทั้งคืน” เขามองเรือนร่างที่อยู่ภายใต้ผ้าถุงด้วยสาวตาแทะโลม

“บ้า!” กุลยาถอยหนีแต่ร่างน้อยเสียหลักล้มลงไปทางด้านหลัง ทำให้เธอพลาดท่าตกลงไปในน้ำ ผ้าถุงที่กระโจมอกอยู่พองตัวขึ้น ทำให้เธอต้องรีบตีผ้าถุงไปมาให้มันแนบไปกับตัวและจุ่มตัวลงไปในน้ำจนเห็นแค่ใบหน้าหวาน

อากาศในช่วงเย็นหนาวเหน็บจับใจ ที่สำคัญพอแผลที่โดนกิ่งไม้เกี่ยวโดนน้ำก็เจ็บแสบเหลือทน เธออยากจะร้องไห้แต่ก็ต้องกล้ำกลืนฝืนทนเอาไว้ ไม่แสดงความอ่อนแอออกมาให้เขาได้เห็น

สีหน้าของเขาแลดูขบขัน ก่อนจะยักไหล่เดินไปอาบน้ำอีกด้าน ตอนแรกเธอคิดว่าเขาจะอาบน้ำในตุ่ม แต่ที่ไหนได้เขาก็มาอาบที่ลำธารด้วยเหมือนกัน

หลังจากอาบน้ำเสร็จ กุลยาก็รีบผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้า และใช้ผ้าผืนเล็ก ๆ ที่พอหาได้ซับแผลตามเนื้อตัว ถ้ามีอุปกรณ์ทำความสะอาดแผลก็คงจะดีไม่น้อย ได้ดั่งใจคิด เขายื่นอุปกรณ์ทำความสะอาดแผลส่งมาให้ กุลยาเงยหน้ามองก่อนจะยื่นมือไปรับ เธอไม่ออกฤทธิ์ออกเดชอะไรเพราะไม่อยากทำให้เขาโกรธ และเธอเองก็ไม่ชอบมีปัญหากับใครอยู่แล้วด้วย

กุลยาทำแผลเสร็จก็รีบเข้านอน เธอตบที่นอนที่คิดว่าเป็นที่นอนของตัวเองก่อนจะผวาสุดตัว

“นี่คุณ ถอยออกไปเลยนะ คุณจะมานอนบนเตียงเดียวกับฉันได้ยังไงกัน”

“นี่มันที่นอนของผม” เขาตอบหน้าตาย

“งั้นฉันไปนอนที่อื่น”

“จะไปไหน มีที่นอนที่นี่ที่เดียว ถ้าออกไปนอนข้างนอกยุงหามไปทิ้งป่าไม่รู้ด้วยนะ” เขาล็อกร่างของเธอเอาไว้

“ฉันไม่อยากนอนกับคุณ”

“เมื่อคืนผมเมา ตอนนี้ผมไม่เมาแล้ว”

“ไม่เมาหมายความว่ายังไง” กุลยาเอ่ยถามอย่างตกใจ

“ก็หมายความว่าไม่เมาไง”

“อ๊าย... คนโรคจิต เอามือสกปรกออกไปเลยนะ” เธอตีมือเขาเพียะใหญ่เมื่อเขาล้วงมือเข้ามาในเสื้อตัวหลวมของเธอ แต่มือหนวดปลาหมึกของเขาก็ทำให้เธอต้องสะดุ้งอีกรอบเมื่อเขาเลื่อนลงไปสัมผัสกับสะโพกผายเบื้องล่าง

“ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ”

“คุณก็รู้ว่าผมไม่ปล่อย”

“คุณจะมายุ่งกับผู้หญิงแบบฉันทำไมกัน”

“ทำให้คุณท้องแล้วพากลับไปส่งบ้านดีไหม”

“ความคิดของคุณช่างสกปรกและต่ำตมที่สุด”

“ด่าพอหรือยังครับ”

“ยังไม่พอ อื้อ...” เธอร้องครางเสียงหลงเมื่อเขาบดจูบเข้ามาหาปิดเสียงด่าทอทุกอย่างของเธอเอาไว้

“โอ๊ย! นี่เธอ” กุมภ์ดึงปากออกแทบไม่ทัน

“อย่าเข้ามานะไม่งั้นฉันแทงไอ้นั่นของคุณแน่” เธอคว้ามีดออกมาจากที่ซ่อน ตอนทำกับข้าวเธอขโมยมาเก็บเอาไว้ป้องกันตัวเพราะไม่ไว้ใจเขา

“ดุชะมัด!” ประโยคของเขาทำให้เธอเผลอถลึงตาเข้าใส่ทันที

“คุณคิดว่ามีดแค่นั้นจะทำอะไรผมได้อย่างนั้นเหรอ” เขาเอ่ยถาม มองเธอไม่วางตา

“ฉันรู้ว่ามีดแค่นี้คงทำอะไรคุณไม่ได้ แต่ถ้าคุณเข้ามาฉันจะกรีดข้อมือตัวเองจริงๆ ด้วย ไม่เชื่อก็ลองดูสิ” เธอเปลี่ยนจากขู่เขาเอามีดมาจ่อที่ข้อมือของตัวเองแทน มือของกุลยาสั่นระริก เอาเข้าจริง ๆ เธอกลัวเลือดกลัวเจ็บ กลัวบาดแผล กลัวมีดและของมีคม แต่ในเวลานี้เธอต้องปกป้องตัวเอง

“คุณคงไม่ทำอะไรสิ้นคิดแบบนั้นใช่ไหม” กุมภ์ชะงัก

“อย่าเข้ามานะ ไม่งั้นฉันจะฆ่าตัวตาย”

“คุณเป็นดารานะ กรีดข้อมือมีรอยแผลเป็นขึ้นมา เดี๋ยวไม่มีใครจ้างนะ” เขาพยายามตะล่อม

“อย่าเข้ามานะ” กุลยาหลับตาก่อนจะปาดไปที่ข้อมือของตัวเอง กุมภ์อุทานอย่างตกใจรีบเข้าชาร์จตัวของเธอเอาไว้ เขาไม่อยากจะเชื่อว่าเธอจะทำแบบนี้จริง ๆ

“นี่คุณทำบ้าอะไรของคุณ!” เขาประคองร่างที่อ่อนปวกเปียกขึ้นสู่อ้อมแขน

“ฉันกลัวเลือด” คนที่ลงทุนขู่เขาด้วยการปาดข้อมือตัวเอง รีบเอ่ยบอกเสียงสั่น ๆ ก่อนจะร้องไห้ออกมาเหมือนเด็ก ๆ กุมภ์กะพริบตาปริบ ๆ อยากจะทึ้งผมตัวเองแรง ๆ นัก

ให้ตายดิ้นสิ! เขาไม่รู้จะสบถออกมาเป็นประโยคอะไรกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นดี

กลัวเลือดแล้วกล้าปาดข้อมือตัวเองนี่นะ!!!

จะมีมนุษย์หน้าไหนในโลกกล้าบ้าบิ่นแบบเธออีก!!!

“ไอ้อังคาร ไอ้อังคารโว้ย! มึงไปมุดหัวอยู่ที่ไหนโผล่หัวออกมาหน่อย”

เสียงเจ้านายที่ตะโกนโหวกเหวกโวยวายทำให้อังคารดีดตัวขึ้นจากเปลที่นอนอยู่ตรงแคมป์ เพราะต้องมาช่วยเจ้านายเฝ้าเชลยสาวคนสวย เขาเลยไม่ได้กลับบ้านกลับช่อง พอได้ยินเสียงเรียก จึงรีบวิ่งไปที่กระท่อมโดยด่วน

“ไปหาอุปกรณ์เย็บแผลมาหน่อย เร็ว ๆ เลย”

“คุณกุลธิดาเป็นอะไรครับนายหัว เลือดไหลเต็มเลย”

“มึงอย่าเพิ่งถาม ตอนนี้กูไม่มีเวลาอธิบายอะไรทั้งนั้น” เสียงร้อนรนของเจ้านายหนุ่มทำให้อังคารรีบลนลานไปหาอุปกรณ์ทำแผลมาให้โดยเร็ว

“คะ... คุณจะเย็บแผลเองเหรอ” กุลยาเอ่ยถามหน้าซีดปากสั่น

“ทนเจ็บหน่อย ไกลหัวใจไม่ถึงกับตายหรอกคุณ กล้ากรีดข้อมือขนาดนี้ แค่เย็บแผล จิ๊บ ๆ” เขาพูดคล้ายปลอบใจเธอ

“ฉันตายตอนนี้เลยได้ไหม” กุลยาพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนแรงใบหน้าซีดเซียว เธอคงกลัวเลือดมากกุมภ์คิดในใจ ประโยคของเธอทำให้เขาเผลออ่อนโยนออกมา ทั้งยังนึกขำอยู่ไม่น้อย ถ้าเป็นเด็กเขาจะตีก้นเสียให้เข็ด

“ห้ามตายตอนนี้นะ ผมยังอยากกินข้าวไข่เจียวของคุณอยู่เลย”

อังคารเกาหัวแกรก ๆ กับประโยคของเจ้านาย กำลังหน้าสิ่วหน้าขวานยังจะอยากกินข้าวไข่เจียวกันอยู่อีกเหรอ

มันใช่เวลาไหมล่ะ!!!

หลังจากห้ามเลือดและทำแผลเสร็จเรียบร้อย กุมภ์ก็ปล่อยให้หญิงสาวได้นอนพัก ใบหน้าของเธอซีดเซียว ไม่นานก็ไข้ขึ้น เขาเลยต้องรับหน้าที่เป็นพยาบาลดูแลเธอไปโดยปริยาย

“แทนที่เจ้านายจะจับเธอมาทรมาน มันผิดคาดนะครับนี่” อังคารเปรยขึ้นหลังจากที่นำอาหารมาให้เจ้านายในตอนเช้า และเห็นว่าเจ้านายยังไม่ได้นอน

“เพราะมึง”

“ห้ะ! ผมทำไมครับ” อังคารใบหน้าเหลอหลา

“ไปจับกุลธิดามาไม่ดูฤกษ์ยามให้ดี กูเลยต้องมาคอยปรนนิบัติพัดวีหล่อนอยู่แบบนี้” คนพูดเท้าสะเอวด่าลูกน้องอย่างหงุดหงิด เขาเสยผมไปมาลวก ๆ อ่อนเพลียอยู่ไม่น้อยเพราะต้องดูแลคนป่วย

“นี่เจ้านายโมโหหิวเหรอครับ”

“โมโหมึงด้วยไอ้อังคาร ถ้ามึงยังขืนพูดมากกูจะเตะปากมึง”