All Chapters of กุมภ์กุลยา: Chapter 21 - Chapter 30

“กุลไม่เป็นอะไรแล้วค่ะ ขอบคุณพี่พจน์มากนะคะ” เธอรู้สึกว่าขอบตาร้อนผ่าว พจน์เป็นผู้ชายที่ดีที่เธอไม่คู่ควรอีกต่อไปแล้ว กุลยาคิดอย่างเศร้าเสียใจ“ครับ คิดถึงกุลจัง สุดสัปดาห์นี้เราไปเที่ยวด้วยกันนะครับ เราไม่ได้เที่ยวด้วยกันตั้งนานแล้ว” พจน์ดึงมือของคู่หมั้นสาวมากุมเอาไว้อีกด้านหนึ่ง กุมภ์กับลูกน้องกำลังยืนดูภาพสวีตหวานของคนทั้งคู่อยู่ กุมภ์กระแทกหมัดกับต้นไม้หลายครั้ง มองภาพนั้นแล้วรู้สึกหงุดหงิดใจไม่น้อย“โหย... นายหัวไม่เจ็บเหรอครับ” อังคารเอ่ยถาม ตกตะลึงกับความขึ้งโกรธของเจ้านายหนุ่ม ชกต้นไม้โดยไม่กลัวเจ็บเลยสักนิด นี่ถ้าเป็นเขา ชกไปทีเดียวคงร้องโอดโอยไปแล้ว“ไอ้อังคาร”“ครับนายหัว”“กูเจ็บบรรลัยเลยมึงเอ๊ย” นายหัวหนุ่มสะบัดมือแรงๆ ก่อนจะกุมเอาไว้กับต้นขาเพรียว ร้องไม่ออกเพราะเจ็บมาก ๆ“อ้าว... ผมก็เห็นว่านายหัวชกเอาชกเอาแบบในหนัง อย่างเท่เลยอะ ไหงเป็นงี้ล่ะครับ” อังคารเกาหัวแกรก ๆ“พระเอกในละครของมึงปัญญาอ่อนไง ชกต้นไม้แล้วไม่เจ็บ กูนี่สติดีทุกประการ ชกแล้วเจ็บบรรลัย”อังคารหลุดขำออกมาแทบจะทันที ก่อนที่จะโดนถลึงตาเข้าใส่“ผมว่านายหญิงน่ะคงจะรักคู่หมั้นของตัวเองมากเลยนะครับ” อังคารห

“มึงรีบติดต่อเพื่อนกูที่โรงพักเลย กูไม่ไว้ใจมัน ถ้าขืนกูเชื่อมึงได้ไปนอนในคุกอีกคนแน่”“นายหัวจะทำอะไรครับ”“มึงยังจะถามอีก เร็วสิวะ”“นี่ครับ ผมต่อสายผู้กองชัยชนะให้แล้วครับ”“กูไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่ากูต้องโทร. หาไอ้ชัยชนะ”“ผู้กองกับนายหัวเป็นเพื่อนกันตั้งแต่เด็กไม่ใช่เหรอครับ”“ก็เพราะอย่างนี้ไงกูถึงไม่อยากโทร. มึงหุบปากก่อน อย่าเพิ่งพูด ฮัลโหล นะเหรอวะ เออ ๆ กูเอง คิดถึง ๆ ไอ้นะกูมีเรื่องให้มึงช่วยหน่อยว่ะ”“อะไรของมึง” ชัยชนะเอ่ยถาม“คืองี้... เรื่องมันยาว” กุมภ์กลอกตาไปมา พลางถลึงตาใส่ลูกน้อง“ยาวแค่ไหนมึงก็เล่ามาเถอะ กูพร้อมตั้งเตารอมึง”“คืองี้มึง... คือกูจะง้อเมียไง แล้วเมียไม่ยอมคืนดีด้วย”“มึงมีเมียตอนไหนวะ กูไม่เห็นรู้เลย” ชัยชนะหูผึ่งในทันที“ทำไมเจ้านายไม่บอกไปล่ะครับว่าไม่ใช่เมีย แต่เป็นเชลยที่เจ้านายจับไปผิดตัว” อังคารเอ่ยถาม“แป๊บนะมึง กูขอคุยกับลูกน้องแป๊บ”“ได้ ๆ” ชัยชนะรับคำ รอสายเพื่อนว่าเพื่อนจะเล่าอะไรเด็ด ๆ ให้เขาฟัง เขารู้ว่ามันต้องมีเรื่องด่วน ไม่อย่างนั้นคงไม่โทร. มา เพราะตั้งแต่เขาเลิกกับ นุชรีไปก็ไม่ได้คุยกันอีกเลย เขายังโกรธมันอยู่เลยที่มันทำให้นุชรีเห

กูจัดการสืบเรื่องของเขาตั้งแต่รู้ว่าเขาเป็นฝาแฝดกันแล้ว ตอนนี้คุณยายพิตรกำลังเดือดร้อนเรื่องเงินเพราะไปเซ็นค้ำประกันให้เพื่อนบ้าน แต่เพื่อนบ้านหนีหนี้ไปแล้ว คุณยายเลยต้องรับภาระหนี้สินทั้งหมด แต่คุณยายแก่ชรามากแล้ว ทำงานไม่ค่อยไหว เลยถ่ายทอดการทำขนมที่แสนอร่อยให้เมียกู เมียกูเลยทำขนมไปส่งขายงก ๆ เพื่อเอาเงินมาผ่อนหนี้ที่ตัวเองไม่ได้ก่อ ก็ผ่อนได้แค่ดอกเบี้ยละนะ เงินต้นแทบไม่กระดิกเลยแม้แต่น้อย คุณยายไม่อยากให้หลานสาวลำบาก ก็เลยจะตัดแบ่งที่ดินในสวนขายมาใช้หนี้บางส่วน กูเลยไปขอซื้อแล้วก็ให้ในราคาที่ดี ปลดหนี้ได้หมดไปเลย กูเยี่ยมไหมล่ะมึง” กุมภ์ร่ายยาวเหยียดในความฉลาดของตนเอง“โหย... นายหัว อังคารขอคารวะ” อังคารถึงกับอ้าปากค้าง“แกนี่ทุ่มทุนสร้างจริง ๆ แกซื้อที่ไปเท่าไหร่วะ” ชัยชนะเอ่ยถามเพื่อน“สามล้าน” กุมภ์ตอบด้วยน้ำเสียงภาคภูมิใจ“คุณยายพิตรมีที่ดินเยอะขนาดนั้นเลยเหรอวะ ขายแกได้ราคาดีตั้งสามล้าน ฉันมาอยู่ที่นี่เป็นเดือนไม่เห็นรู้ว่าคุณยายมีที่ดินเยอะขนาดนั้น” ชัยชนะเอ่ยถามอย่างสงสัยเนื่องด้วยเขาทำงานในพื้นที่นี้มาสักระยะหนึ่ง ไม่เคยรู้มาก่อนว่าคุณยายก็เป็นคนมีที่ดินเยอะขนาดนี้ ด้วยว่า

“เขาก็ยินยอมคุณกุมภ์นะ ไม่เห็นจะไม่สมยอมตรงไหนเลย”“คุณกุมภ์เจ้าเล่ห์ไง” นุชรีค้อนพี่ชายเสียวงใหญ่“แม่ชักอยากจะเห็นหน้าเมียเราเสียแล้วสิ งั้นคงต้องไปเยี่ยมกันสักหน่อยว่าไหมนารี” กันยาหันไปถามน้องสาวยิ้ม ๆ“ผมฝากนายแม่ด้วยนะครับ เพื่อทายาทของตระกูล” กุมภ์ทำเสียงออดอ้อน“ย่ะ! เอาเป็นว่าแม่จะไปสู่ขอเขาให้เราวันนี้เลยดีไหม ใครจะกล้าปฏิเสธตระกูลธีรดลของเรา แม่อยากจะรู้นัก”“นายแม่อย่าไปบังคับข่มขู่เขานะครับ ถึงแม้ว่าเราจะมีอิทธิพลก็ตามที”“ไม่ละ แม่ไม่ใช่คนพูดเยอะ แต่จะจัดการขอเมียให้เราวันนี้เลย” สีหน้าจริงจังขึงขังของกันยาทำให้ทุกคนหวาดหวั่นยิ่งนัก กันยาถึงจะเป็นหญิงแต่ก็ดูแลคนงานและธุรกิจมากมายมหาศาล ถือว่าเป็นผู้หญิงเก่งคนหนึ่ง จะเรียกว่าเป็นคนเด็ดขาดก็ย่อมได้ คราวนี้กุลยาคงต้องตอบตกลงแต่งงานแน่ ๆ เพราะทัดทานอำนาจบารมีของมารดาเขาไม่ไหว กุมภ์คิดแล้วก็ให้นึกเป็นห่วงเมียของเขายิ่งนักทางด้านกุลยา เธอคุยกับผู้เป็นยายจนเข้าใจและไม่อยากขัดท่านเพราะท่านตัดสินใจขายที่ดินไปแล้ว ทั้ง ๆ ที่ใจไม่อยากให้กุมภ์มายุ่งวุ่นวายหรือเกี่ยวข้องอะไรกันอีก แต่น้ำท่วมปาก จะบอกเหตุผลเช่นไรดีว่าเพราะอะไรเธอถึงไ

“ไม่ต้องบอกก็ได้ คุณกุมภ์ได้ยินเสียงนายแม่กับคุณน้าเต็ม ๆ เลย”เสียงของหญิงสูงวัยทั้งสองแทรกมาทางโทรศัพท์บ่นว่าไม่ให้นุชรีคุยโทรศัพท์ไปขับรถไป ถ้าจะคุยให้จอดคุยกันให้เสร็จเสียก่อน ไม่งั้นจะเกิดอุบัติเหตุเอาได้“กูบอกน้องกูแล้ว มึงก็รออยู่นี่แหละ”“น้องมึงจะเชื่อกูเหรอไอ้กุมภ์”“เดี๋ยวกูช่วยพูดอีกแรง”“มึงช่วยพูดแล้วนุชรีจะเชื่อมึงเหรอ อย่างกับมึงเป็นพ่อเขาแน่ะ”“มึงเชื่อกู” กุมภ์รับคำอย่างมั่นเหมาะ“ทำไมมึงถึงมั่นใจนัก ขนาดกูยังไม่มั่นใจเลยว่าจะง้อน้องมึงได้สำเร็จ”“เอาน่า ถือว่ากูช่วยมึงตอบแทนที่มึงช่วยกูแล้วกัน”“มึงนี่เป็นเพื่อนที่ดีจริง ๆ เลยว่ะ เหมือนกูจะมองคนอย่างมึงผิดไปมาก” ชัยชนะยิ้มออก รู้สึกว่าการได้เจอกันอีกครั้ง ได้ปรับความเข้าใจกันแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน“มึงอย่าเพิ่งชมกูเลย กูชั่วกว่าที่มึงพูดเอาไว้เยอะ”“ใครชั่วเหรอคะคุณกุมภ์”เสียงของนุชรีดังขึ้นหลังจากประตูเปิดเข้ามา ทำเอาสองหนุ่มถึงกับสะดุ้ง“มาทำไม นี่คุณกุมภ์ยังคบกับไอ้เพื่อนชั่วคนนี้อยู่อีกเหรอ”นุชรีตาขวางใส่อดีตแฟนหนุ่มที่เลิกรากันไปแล้ว“คุณนุชอย่าเพิ่งไป คุณนุชไม่ใช่คนหนีปัญหาไม่ใช่เหรอ”กุมภ์รีบเรียกญาติผู้น้องเ