All Chapters of กุมภ์กุลยา: Chapter 51 - Chapter 60

กุลยานิ่วหน้าด้วยความเสียดเสียวยามที่นิ้วของเขาแทรกเข้ามาหาเพื่อสัมผัสกับผนังอ่อนนุ่มด้านใน หยาดน้ำหวานของเธอกำลังไหลรินออกมาต้อนรับเขาอย่างยินดีปรีดา พาให้ใจสาวสั่นระริกเมื่อเขาเริ่มลงลิ้นอีกครั้ง เสียงปลายลิ้นกับน้ำรักหวานหอมที่ประสานกันก่อให้เกิดเสียงแห่งราคะสวาทร้อนแรงหญิงสาวลืมตาขึ้นมาเมื่อนิ้วแกร่งที่กำลังสร้างความหฤหรรษ์ให้เธอจากไป แต่กลับแทนที่ด้วยแก่นกายแข็งขืนที่ค่อย ๆ สอดแทรกเข้ามาภายในกลีบผกากรองแสนหวาน“อื้อ...” กุลยาร้องครางเสียงหลง เธอหลับตากัดปากใช้มือดันหน้าท้องแกร่งของเขาเอาไว้ยามที่ได้หลอมรวม กุมภ์กดมือของเธอไปกับพื้นเตียง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเสียวซ่านไม่ต่างจากเธอ“คุณ... โอเคใช่ไหม” เขาเอ่ยถามคนใต้ร่างด้วยน้ำเสียงแหบพร่า กุลยาไม่แน่ใจว่าเธอควรตอบเขาว่าอย่างไรดีเลยเลือกที่จะเงียบเสีย“อุ๊ย!” หญิงสาวอุทานเมื่อโดนกัดริมฝีปากเบา ๆ อย่างมันเขี้ยว คล้ายเป็นการหยอกเอินให้เธอผ่อนคลายและตอบคำถามของคนเจ้าเล่ห์ รอยยิ้มของเขาทำให้เธอตาพร่ามัวไปชั่วขณะ“ปล่อยฉันเลยนะคะ” เธอดันหน้าอกแกร่งของเขาออกห่าง ใบหน้าแดงก่ำลามไปถึงใบหู รู้สึกได้เลยว่ามันกำลังร้อนผ่าวเหลือประมาณ“ผ

แล้วเขาก็จัดการคนของน้องสาวจนสลบเหมือด กุลยาดีใจกระโดดมากอดเขาเอาไว้แน่น“คุณกุมภ์เก่งจังเลย กุลรักคุณกุมภ์ที่สุดเลยค่ะ กุลยินดีที่จะแต่งงานกับคุณกุมภ์แล้วนะคะ”“ฮ่า ๆ ๆ” กุมภ์หัวเราะอย่างมีความสุข“คุณกุมภ์” เสียงหวาน ๆ ของว่าที่เจ้าสาวทำให้กุมภ์สะดุ้งสุดตัว“คะ...ครับ ว่ายังไงครับ”“หัวเราะอะไรอยู่เหรอคะ ท่าทางดูมีความสุขจัง”“ผมคิดอะไรขำ ๆ น่ะครับ คุณมีอะไรหรือเปล่า”“ฉันเป็นห่วงออร์เดอร์ที่ร้านประจำสั่งจังเลยค่ะ จากบ้านสวนมาหลายวันแล้ว จริง ๆ คุณไม่ต้องพาฉันเที่ยวก็ได้นะคะ” ยังไม่ทันที่กุลยาจะพูดอะไรต่อ คุณยายก็วิดีโอคอลมาหา“คุณยายวิดีโอคอลมาหาน่ะค่ะ”“กดรับสิครับ” กุมภ์พูดกับหญิงสาวด้วยรอยยิ้ม“สวัสดีค่ะคุณยาย หนูกำลังคิดถึงคุณยายอยู่พอดีเลยค่ะ”“ยายก็คิดถึงหนูจ้ะ เห็นพ่อกุมภ์บอกว่าจะพาหนูไปเที่ยว เที่ยวให้สนุกนะลูกนะ” คุณยายยิ้มให้หลานสาว สมัยนี้มีเทคโนโลยีที่ทันสมัยทำให้ติดต่อสื่อสารกันได้สะดวกสบายมากขึ้น“หนูว่าจะไม่ไปเที่ยวไหนแล้วค่ะคุณยาย มาหลายวันแล้วห่วงออร์เดอร์ขนมที่เจ้าประจำสั่งเอาไว้น่ะค่ะ”“ไม่ต้องห่วงหรอกจ้ะ ตอนนี้กำลังแพ็กขนมอย่างแข็งขันเลยนะ” คุณยายส่งรูปถ่ายการทำ

“ผมโคตรมึนไปหมดแล้ว ใครก็ได้อธิบายให้ผมฟังหน่อยเถอะครับ” กุมภ์งงเป็นไก่ตาแตก แล้วเสียงทุกคนก็หัวเราะประสานกัน ยกเว้นกุลยาที่มองเขาด้วยความรักหมดหัวใจ“นี่ผมไว้ใจอะไรใครได้บ้างครับนี่”อังคารเกาหัวไปมา ทุกคนวางแผนกันอย่างแนบเนียนเนียนกริบ!!!“มึงอย่าเพิ่งงงไอ้อังคาร กูนี่งงหนักกว่ามึงอีก” กุมภ์เดินเซ ๆ กลับไปทิ้งตัวลงนอนโดยความช่วยเหลือของกุลยา เธอยิ้มขำในขณะที่เขานอนตาปริบ ๆ จับต้นชนปลายไม่ถูกเอาเสียเลย“วันก่อนแม่ได้เปิดใจคุยกับหนูกุล ถึงเขาจะรับปากแต่งงานกับเราก็ยังไม่มั่นใจ แม่ก็เลยช่วยให้เขามั่นใจ”“ทุกอย่างที่นายแม่บอกผมเป็นเรื่องไม่จริงเหรอครับ กุลยา เอ่อ... ไม่ได้โดนทำร้ายแบบนั้นใช่ไหมครับ” กุมภ์เอ่ยถาม เขาไม่ติดใจเรื่องที่มารดาคิดวางแผนแบบนี้ แต่ติดใจเรื่องที่กุลยาโดนทำร้าย ไม่ใช่เขารังเกียจ แต่เพราะว่าเขาไม่อยากให้เธอรู้สึกแย่กับเรื่องนี้“ใช่จ้ะ แม่โกหก”“โล่งไปครับ ผมไม่อยากให้กุลต้องทุกข์ใจกับเรื่องนี้ไปตลอดชีวิต” เขาก็ยังห่วงใยหญิงสาวอันเป็นที่รัก ทำให้กุลยาซึ้งใจยิ่งนัก“คุณไม่ได้รังเกียจฉันจริง ๆ ใช่ไหม ถ้าฉันโดนอะไรร้าย ๆ แบบนั้นเข้า จริง ๆ” กุลยาเอ่ยถาม“ไม่หรอกคร

แต่ถ้าทำเรื่องย้ายกลับมาที่นี่ได้สำเร็จ เขาก็อยากกลับมาอยู่กับนุชรี แต่ถ้ายังย้ายไม่ได้ก็คงอยู่ที่โน่นไปก่อน เพราะว่านุชรีเองก็ต้องดูแลกิจการของครอบครัว ดังนั้นก็คงจะได้พบกันเฉพาะวันหยุดสุดสัปดาห์หรือวันหยุดนักขัตฤกษ์เท่านั้น“คุณกุมภ์นี่โคตรสำออยเลยนะคะ”“เขาก็คงอยากอ้อนเมียน่ะครับ” ชัยชนะไต่มือไปกับแขนของคนรัก“อะไรของพี่นะ” เธอหันมาถามก่อนจะหน้าแดงเมื่อรู้ความต้องการของแฟนหนุ่ม“เขาสองคนจู๋จี๋กัน เราก็ควรจะจู๋จี๋กันบ้างนะ นาน ๆ พี่จะได้หยุดงานสักที” ชัยชนะยิ้มหวานให้คนรัก“ถ้าคิดถึงก็โทร. มาหาสิคะ เดี๋ยวนุชไปหาพี่นะเอง นุชน่ะไม่ได้ทำงานประจำ ขับรถไปหาไม่กี่ชั่วโมงก็ถึง”“ไม่กี่ชั่วโมงก็สี่ห้าชั่วโมงนะครับ พี่กลัวนุชเหนื่อย”“ให้คนขับรถขับไปให้ไม่เหนื่อยหรอกค่ะ พี่นะน่ะน่ารัก” เธอหยิกแก้มแฟนหนุ่ม ก่อนจะหันไปคุยกับพี่ชาย“คุณกุมภ์คะ ไม่เป็นอะไรแล้วงั้นคุณนุชกลับก่อนนะคะ”“จ้ะ” กุมภ์รับคำน้องสาว“พรุ่งนี้ก็กลับบ้านได้แล้วนะคะ ดีแล้วค่ะ นอนอยู่โรงพยาบาลน่าเบื่อจะตายไป” นุชรีผู้ไม่ชอบนอนโรงพยาบาลเอ่ยขึ้น“คุณกุมภ์ก็เบื่อครับ อีกอย่างก็ไม่อยากให้กุลเขาเหนื่อยด้วย ต้องมาดูแลพี่” กุมภ์คุยก

กุลยาไม่ค่อยเห็นท่าทีแบบนี้ของกุมภ์สักเท่าไหร่นัก แต่เวลาเขาเอาจริงขึ้นมาก็ไม่มีใครกล้าตอบโต้ และนั่นก็ทำให้บัลลังก์กับช่อทิพย์ถอยร่นกลับไปแทบจะทันที ก่อนไปยังด่าว่าอย่างสาดเสียเทเสีย แต่ก็ได้แค่ด่าและเจ็บใจตัวเองเพราะทำอะไรไม่ได้ “กุลอยู่นี่ต้องดูแลตัวเองให้ดีนะ พี่เป็นห่วง” กุมภ์หันไปเอ่ยกับหญิงสาว“กุลไม่เป็นอะไรหรอกค่ะ”“ช่วงนี้พี่ต้องไป ๆ มา ๆ เดี๋ยวจะหาคนมาอยู่เป็นเพื่อนที่บ้านดีไหม พี่เป็นห่วงกุลกับคุณยาย”“คิดมาก ไม่มีอะไรหรอกค่ะ พ่อแม่ของพี่พจน์ก็คงไม่มายุ่งวุ่นวายกับกุลอีกแล้ว” “อุ๊ย! ขอโทษค่ะ” กุลยาอุทาน หลุดจากภวังค์ความคิดเมื่อถอยหลังไปชนเข้ากับใครคนหนึ่ง เธอยังไม่เปิดร้านจึงคิดว่าคงเป็นพนักงานที่มาทำงานในตอนเช้า“กุลสบายดีเหรอ” น้ำเสียงคุ้นเคยนั้นคือพจน์ เขาดูเปลี่ยนไปมาก จากพจน์ที่ดูสุภาพเรียบร้อย ดูดีสะอาดสะอ้าน แต่ตอนนี้เขาไม่ได้พิถีพิถันในการแต่งตัวเหมือนก่อน ผมเผ้าดูยุ่งเหยิง หนวดเครารกครึ้ม เสื้อผ้าดูยับย่นบ่งบอกว่าไม่ได้ผ่านการรีดมาเลย เขาปล่อยชายเสื้อออกมานอกกางเกงแลดูไม่เรียบร้อย ซึ่งพจน์ในอดีตนั้นแต่งตัวเนี้ยบตั้งแต่หัวจรดเท้าแม้กระทั่งเขามาแค่บ้านของเธอที่อย