Married to My Best Friend’s Billionaire Dad のすべてのチャプター: チャプター 141 - チャプター 150

Sa Loob ng KulunganMabigat ang amoy ng bakal at kahalumigmigan sa loob ng selda.Ang malamig na pader ay tila sumisipsip ng init mula sa katawan ng sinumang naroon. Ang mahinang ilaw mula sa kisame ay kumikislap, na para bang kahit ang liwanag ay pagod na manatili sa lugar na iyon.Nakaupo si Eduardo Asuncion sa matigas na bangko sa sulok ng selda.Ang kanyang mamahaling suit ay wala na. Napalitan ito ng simpleng kulay abong uniporme ng bilanggo. Ngunit kahit ganoon, hindi nabawasan ang awtoridad sa kanyang tindig.Ang mga kamay niya ay nakakuyom habang nakasandal ang ulo sa malamig na pader.Isang araw pa lamang.Isang araw pa lamang

Tahimik ang silid ng ospital.Ang puting kurtina sa gilid ng bintana ay marahang gumagalaw sa banayad na ihip ng hangin na pumapasok mula sa bahagyang nakabukas na bintana. Ang liwanag ng hapon ay dahan-dahang lumulusot sa loob ng silid, nagbibigay ng malambot at mainit na sinag sa sahig at sa kama kung saan nakahiga si Isabela.Maputla pa rin ang kanyang mukha.May bahagyang anino ng pagod sa ilalim ng kanyang mga mata, tanda ng mga pinagdaanan niyang hirap nitong mga nakaraang araw. Gayunpaman, mas maayos na ang kanyang kalagayan kumpara kahapon. Kahit papaano ay unti-unti nang bumabalik ang lakas ng kanyang katawan.Sa likod ng kanyang kaliwang kamay ay nakakabit ang dextrose. Ang manipis na karayom ay maingat na nakapirmi gamit ang medical tape upang hindi ito gumalaw. Mula sa bote na nakasabit sa metal stand sa tabi ng kama, ang malinaw na likido ay dahan-dahang bumababa—patak-patak na dumadaloy sa mahabang tubo patungo sa kanyang ugat.Ang bawat patak ay tila may sariling ritmo.

Nakalaya na si Eduardo Asuncion makalipas ang pitong araw.Pitong araw—maikli para sa isang ordinaryong tao. Ngunit para sa isang lalaking tulad niya, bawat segundo sa loob ng malamig at masikip na selda ay parang isang siglo ng pagkakakulong sa sariling galit at paghihiganti.Paglabas pa lamang niya ng kulungan, sinalubong agad siya ng nakahilerang mga tauhan. Ngunit sa kanilang lahat, iisang tao ang diretsong lumapit—si Mario, ang kanyang kanang kamay. Tahimik ang lalaki, ngunit ang presensya nito ay sapat na para ipaalam na kontrolado pa rin nila ang sitwasyon.“Boss,” bahagyang yumuko si Mario. “Handa na ang sasakyan.”Hindi sumagot si Eduardo. Ang kanyang mga mata ay malamig, tila ba walang anumang emosyon. Ngunit sa ilalim nito,

“Simulan na natin,” utos niya.Tumango si Mario. “Anong unang hakbang, boss?” masusing tanong ni Mario sa kanyang bossNgumisi si Eduardo. “Lapitan siya.” Hindi siya nagmadali sa pagsasalita.Parang sinisigurado ang bawat salita. “Hindi bilang kalaban, kundi bilang isang pagkakataon.”Isang mapanganib na ngiti ang gumuhit sa kanyang labi. “At kapag nahulog siya sa bitag…”Huminto siya sandali. “Hindi lang si Rafael ang babagsak.” masaya nyang sabi habang nakangiti abot tenga, “pati si Marco.”“Pati siya.”Saglit siyang natahimik. At s

“Eksakto. Maari natin siyang gamitin laban kina Rafael at Marco. At si Isabela—mapapasa akin din sya sa huli.”“Si Samantha na mismo ang gagawa ng unang hakbang para sa atin.”Napatingin si Mario. “Si Samantha po?”“Siya ang magsisimula ng domino.”“Paano po kung tumanggi siya?”Bahagyang ngumiti si Eduardo. “Walang tatanggi… kung tama ang pain.”“Anong pain po?” takang tanong ni Mario.“Pag-asa.”Tahimik.Mapanganib.“Bibigyan natin siya ng dahilan para maniwala… Na may pagkakataon pa siya kay Marco