เกิดใหม่เป็นภรรยานายพราน의 모든 챕터: 챕터 81 - 챕터 90

หลินอ้ายถงนั่งอย่างเขินอาย เพราะพี่หวังหมิ่นมองนางด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปจากเดิม มันดูลึกซึ้งมากขึ้นกว่าเดิมจางหวังหมิ่นนั่งหน้าแดงเขาไม่กล้าเอ่ยอันใดในตอนนี้ เพราะเอ่ยไม่ออกมันจุกในใจหลินอ้ายถงนางรู้ได้เช่นไร“ข้าขอเกี้ยวเจ้าได้หรือเปล่า”“ข้าก็ไม่ได้ห้ามพี่หนิ” หลินอ้ายถงยกยิ้มที่มุมปาก รักคนที่รักเรามันเป็นเช่นนี้เอง ความสุขที่ไม่ต้องไปหาจากไหนไกล“ข้าจะให้ท่านพ่อมาขอเจ้า” จางหวังหมิ่นเอ่ยอย่างรีบร้อน ไม่ได้ดูซ้าย ดูขวา ว่ามีใครที่กำลังไม่พอใจอยู่ เช่น หลินห้านจินกับฟางหรงที่มองหน้ากันอย่างไม่ได้นัดหมาย“ไม่ได้เจ้าหวังหมิ่นลูกเขามีพ่อ ถึงอ้ายถงจะยอมเปิดใจ แต่ไม่ใช่ให้เจ้ารวบรัดเช่นนี้”“จริงด้วยพี่รองก็ใจร้อน ข้าว่าค่อยเป็นค่อยไปดีกว่า” ไม่ใช่จะกันหลินอ้ายถงนะ แต่รู้จักนิสัยพี่ชายตัวเองดีเป็นเรื่องที่น่ายินดี แต่ก็ต้องใช้เวลา อีกอย่างพี่ใหญ่ก็ต้องแต่งงานก่อนอยู่ดี“ข้าขอโทษข้าดีใจจนลืมตัว แต่ว่าทุกคนรู้หรือว่าเราสองคน เอ่อ…”“คุยกันสองคนไม่ใช

หลินซูซินกลับมาที่ร้านและบอกเรื่องของลี่จูกับหลี่เฉียงกับท่านพ่อหลิน เพราะท่านพ่อหลินก็เป็นห่วงเป็นกังวลเช่นกัน เพราะไม่มีใครเขานำไก่ป่ามาเลี้ยงกัน ส่วนมากขายและก็ฆ่ากิน“ดีแล้วที่ขึ้นทะเบียนได้” หลินห้านจินก็กลัวว่าจะไม่ได้ เพราะยังไม่เคยมีใครที่ทำเรื่องเช่นนี้“ใช่เจ้าค่ะท่านเจ้าหน้าที่เองก็ให้คำปรึกษาดีมากเจ้าค่ะ”“ใช่ขอรับท่านพ่อ” หยางไห่ฉวนเองไม่ได้ตกใจกับจำนวนเงินที่จ่ายไป เพราะก็สมเหตุสมผลดีวันนี้ที่ร้านขายกุ้งย่างเพียง 150 ตัว แต่ส่งตามเหลาอาหารและคนที่มารับถึงที่เท่าเดิมไม่ได้ลดจำนวนลง เพราะยังสามารถส่งได้ตามข้อตกลงแต่อีกไม่นานกุ้งก็จะเริ่มหมดลง เพราะต้องปล่อยให้กุ้งได้โตบ้าง เพราะที่จับมากันก็เป็นตัวขนาดใหญ่ และอีกไม่กี่เดือนก็จะเข้าเหมันต์ฤดู (ฤดูหนาว) ชาวบ้านไม่ค่อยออกมาจับจ่ายเท่าไหร่นัก เพราะอากาศที่หนาวเย็นจนกายสั่น อยู่บ้านนอนห่มผ้าอุ่น ๆ ย่อมดีกว่า“ซูซินลูกค้าก็มีถามบ้างว่าทำไมถึงขายเพียง 150 ตัว แต่พ่อตอบกลับไปแล้วลูกไม่ต้องห่วง คิดไว้หรือยังว่าหลังจากที่ไม่ได้ขายกุ้งแล้วลูกจะทำอ

หลินซูซินทำงานจนลืมเรื่องยาของท่านพ่อท่านแม่หยาง หยางไห่ฉวนเองก็เช่นกันเพราะช่วงที่ผ่านมาทุกคนทำงานกันหนักมากจริง ๆ ท่านพ่อท่านแม่หยางเองก็ไม่ได้บอกว่ายาหมดหรือยัง“ท่านพ่อท่านแม่หากยาหมดแล้วต้องรีบบอกข้านะเจ้าคะ เพราะจะได้กินยาต่อเนื่อง อาการป่วยของท่านทั้งสองจะได้ดีขึ้นเจ้าค่ะ”หยางไห่หลิงกับหยางไห่ที่ไม่บอกเรื่องยาที่หมดไปแล้ว เพราะทั้งหลินซูซิน หยางไห่ฉวน ต่างทำงานหนักกันทั้งคู่หากไปหาหมอตอนนี้ก็ต้องเสียเวลาทำมาหากิน ไปโรงหมอทีหนึ่งใช้เงินน้อย ๆ เสียที่ไหนกันยาชุดที่ซื้อมาครั้งก่อนตั้งกี่ตำลึงเงินกัน“พวกเจ้าก็ยุ่ง ๆ กับงานกันอยู่แม่เลยยังไม่ได้บอก” หยางไห่หลิงเองเห็นว่าอาการของหยางไห่ดีขึ้นมากแล้วตามลำดับ จึงไม่ได้รีบร้อนที่จะไปโรงหมอ“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะท่านแม่ แต่ครั้งหน้าท่านต้องรีบบอก เดี๋ยวพรุ่งนี้ท่านก็ไปพร้อมกับข้าและพี่ไห่ฉวนเจ้าค่ะ”“ซูซินแล้วของขายเจ้าล่ะจะไม่เสียการเสียงานหรือ” หยางไห่หลิงเองก็เป็นห่วงเรื่องงานกลัวว่าตนเองกับสามีจะทำให้เสียเวลาทำงานของทุกคน“ไม่หลอกท่านแม่เรารีบไป ตอนนี้ที่ร้านช่วงสาย ๆ ที่ตั้งร้านคนยังมีไม่มากเ

หลังจากที่ขายของเสร็จทุกคนก็พากันกลับมาที่นา เพื่อที่จะมาช่วยกันวางกับดักกุ้ง หยางไห่หลิงกับหยางไห่ที่ไม่มีอะไรทำ จึงพากันเดินไปดูรั้วที่ช่างทำกัน ดีกว่ารั้วไม้ไผ่เสียอีก แข็งแรงทนทานดี“พี่ไม่รู้จะตอบแทนซูซินอย่างไร หากตอบแทนด้วยชีวิตได้ พี่ก็อยากจะทำ” หยางไห่เองที่เมื่อก่อนเคยเป็นหัวหน้าครอบครัว แต่พอล้มป่วยก็เป็นหยางไห่ฉวนที่คอยมารับผิดชอบค่าใช้จ่ายในบ้านทุกอย่างแต่ก็ไม่ได้มากพอที่จะใช้จ่ายในครอบครัว บ้างเดือนก็พอมีพอใช้ บ้างเดือนก็ถึงขั้นขาดแคลน กับข้าวก็แผ่นแป้งกับผักลวก ที่ทุกวันนี้มีชีวิตที่ดีขึ้น จากหน้ามือเป็นหลังมือ ก็เพราะมีหลินซูซินเข้ามาช่วยพยุงหาหนทางให้บ้านมีเงินขึ้นมา“จริงเจ้าค่ะตั้งแต่ที่มีนางเข้ามาอยู่ด้วย อะไรที่บ้านก็ดีขึ้น แถมหยางไห่ฉวนลูกชายที่ไม่คิดจะแต่งสตรีเข้าบ้าน จนได้แต่งหลินซูซิน ก็มีรอยยิ้มบนใบหน้าบ่อยขึ้น ต่างจากเมื่อก่อนที่น้องแทบจะจำไม่ได้ว่าลูกยิ้มครั้งสุดท้ายเมื่อใดกัน”“หากพี่กินยาและฝังเข็มตามที่ท่านหมอบอก อีกไม่นานพี่ก็จะหายจะได้มาช่วยแบ่งเบางานในบ้านได้บ้าง” หยางไห่โชคดีตรงที่เขา

หยางไห่ฉวนที่กลับมาถึงบ้านก็รีบไปอาบน้ำ ทำตัวให้หอมเพราะคืนนี้เขามีภารกิจหลินซูซินที่รู้ชะตากรรมนางเองก็ถือว่าให้รางวัลเขา เพราะนี่ก็นานมาหลายวันแล้วที่เราไม่ได้มีอะไรกัน นับจากที่มีไปครั้งแรก ก็ห่างหายมายาวเลย เพราะทำงานร่างกายเลยอ่อนเพลียนางจึงเข้านอนเร็ว หัวถึงหมอนก็หลับยาวเลยหยางไห่ฉวนที่อาบน้ำเสร็จเขายังไม่ได้เข้าห้องเลยตั้งแต่กลับมา เขาไปอาบน้ำและนุงเพียงกางเกงออกมาช่วงบนเปลือยเปล่าโชว์มัดกล้ามเนื้อหน้าท้องและลำแขนแกร่ง“ซู…” คำพูดต่อไปเป็นอันต้องหยุดชะงักด้วยภาพเบื้องหน้าที่ทำเอาลำแท่งส่วนกลางลำตัวแข็งตรงชี้โด่งภาพด้านหน้าเป็นภาพที่แสนจะยั่วยวนอารมณ์บุรุษอกสามศอกยิ่งนัก เรือนกายขาวผ่องกับผ้านุงคาดอกตัวบางช่างเข้าใจเสียจริงเวลาหลินซูซินนางยั่วยวนเขาเหลือเกิน“พี่ไห่ฉวนไม่มานอนหรือเจ้าค่ะ หรือพี่อยากจะทำอย่างอื่น…แทน” หลินซูซินเว้นคำสุดท้ายและเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเชิงยั่วยวนมีเล่ห์นัย“พี่ไม่อยากนอนอยากทำอย่างอื่นมากกว่า” หยางไห่ฉวนถอดกางเกงออก และเดินเปลือยเปล่าไปยังเตียงที่มีแม่เสือ