บทที่14 ข้าคืออ๋องเสเพลอันดับหนึ่ง

เมืองฉางหยาง หัวใจสำคัญแห่งแคว้นเว่ย

ภายใต้แผ่นฟ้ากว้างขวางที่ดูเหมือนจะสดใสกว่าที่ใดในแผ่นดิน กลิ่นอายแห่งความสงบสุขและความมั่งคั่งอบอวลไปทั่วทุกตารางนิ้วของเมืองฉางหยาง แคว้นเว่ยในปัจจุบันไม่ใช่ดินแดนชายแดนที่แห้งแล้งและกันดารอย่างที่คนในเมืองหลวงจินตนาการไว้อีกต่อไป แต่กลับกลายเป็นอู่ข้าวอู่น้ำและศูนย์กลางการค้าที่สำคัญที่สุดทางทิศประจิม

ทว่าในสายตาของคนภายนอก โดยเฉพาะขุนนางจากเมืองหลวง แคว้นเว่ยกลับถูกมองว่าเป็นแคว้นที่ ‘รอดมาได้เพราะโชคช่วย’ เนื่องจากมีเจ้าปกครองที่ไร้แก่นสารที่สุดในปฐพี อย่างเว่ยอ๋อง มู่หย่งฉี

เหล่าขุนนางในเมืองหลวงมักจะจับกลุ่มนินทากันลับหลังด้วยความริษยาว่า "ที่แคว้นเว่ยยังไม่ล่มสลาย ย่อมเป็นเพราะสวรรค์ยังเมตตามอบยอดบุรุษสองคนมาเป็นเสาหลักให้"

คนแรกคือ เฉินรุ่ย กุนซือหน้าหยกผู้ที่ว่ากันว่ามีสติปัญญาเฉียบแหลมประหนึ่งขงเบ้งกลับชาติมาเกิด เขาจัดการระบบภาษีและการค้าจนแคว้นเว่ยมั่งคั่งผิดหูผิดตา วางระบบระเบียบจนไม่มีการรั่วไหลแม้แต่อีแปะเดียว ชาวบ้านจึงอยู่ดีกินดีภายใต้การบริหารหลังบ้านที่สมบูรณ์แบบ

ส่วนคนที่สองคือ หวงเชียนเล่อ แม่ทัพฉีหลิงผู้เกรียงไกร และยังมีศักดิ์เป็นถึง ซื่อจื่อจิ้งกั่วกง บุรุษผู้มีความหล่อโหดและสุขุมลุ่มลึกที่สามารถสยบข้าศึกทิศพายัพได้เพียงแค่ปลายดาบสะกิด ความนิ่งขรึมและวินัยทหารที่เขาวางไว้อย่างเข้มงวดทำให้แคว้นเว่ยมีความมั่นคงประดุจกำแพงเหล็ก ทุกคนต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า หากไม่มีสองคนนี้ แคว้นเว่ยคงถูกมู่หย่งฉีผลาญจนเหลือแต่ซากไปนานแล้ว

แสงแดดยามบ่ายส่องกระทบหลังคากระเบื้องเคลือบของ หอชมวสันต์ สถานที่ที่หรูหราที่สุดในเมือง ซึ่งถูกเหมาปิดชั้นบนสุดไว้เพื่อการรับรองส่วนตัว กลิ่นหอมกรุ่นของเหล้าดอกท้อที่บ่มในไหหยกมานานกว่าห้าปีโชยละล่องไปตามสายลม คละคลุ้งไปกับกลิ่นกำยานหอมอ่อนๆ ที่ช่วยให้ผ่อนคลาย

มู่หย่งฉีในอาภรณ์สีม่วงเข้มตัดจากไหมชั้นเลิศปักลายพยัคฆ์เหยียบเมฆด้วยดิ้นทองคำ ใบหน้าที่หล่อเหลาปานหยกสลักนั้นมีความขี้เล่นและเกียจคร้านประดับอยู่เสมอ เขานอนเอกเขนกอยู่บนตั่งนุ่มยาวอย่างไม่ใส่ใจกิริยา อาภรณ์ช่วงลำคอเปิดกว้างเล็กน้อยเผยให้เห็นความไม่แยแสต่อระเบียบวินัย ดวงตาเรียวยาวดุจหงส์ทอดมองเหล่านางรำที่ร่ายรำอย่างชดช้อยตามจังหวะพิณเบื้องหน้าด้วยแววตาพึงพอใจ มือขวาเรียวยาวคีบจอกสุราขึ้นจิบทีละนิดอย่างสุนทรีย์

“ท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ... สุราหมักดอกท้อในจอกนี้ เถ้าแก่หอชมวสันต์ทุ่มเทแรงกายแรงใจคัดเลือกวัตถุดิบมาเพื่อท่านโดยเฉพาะเลยนะพ่ะย่ะค่ะ รสชาตินุ่มละมุนลิ้นยิ่งนัก เสวยอีกสักนิดนะพ่ะย่ะค่ะ”

จิงจื่อ ขันทีคนสนิทที่มีใบหน้ากลมเกลี้ยงและคำพูดประจบประแจง คอยพัดวีให้เจ้านายอย่างสม่ำเสมอพร้อมกับส่งเสียงเจื้อยแจ้วไม่หยุดปาก

“เสี่ยวจิงจื่อ... เจ้ารู้ใจเปิ่นหวางเรื่องสุราเสมอ แต่น่าเสียดายที่เสียงพัดและเสียงบ่นของเจ้านี่สิ ที่ทำให้สุนทรียภาพในใจเปิ่นหวางลดลงไปกว่าครึ่ง” มู่หย่งฉีเอ่ยเสียงทุ้มต่ำแต่แฝงไปด้วยความหยอกล้อ แววตาที่ดูเหมือนเคลิบเคลิ้มกลับมีความฉลาดเฉลียวที่ซ่อนเร้นไว้อย่างมิดชิด “แต่ก็นั่นแหละ ความสงบของที่นี่ดูเหมือนกำลังจะถูกรบกวนโดยพวก ‘คนจริงจัง’ เสียแล้ว”

เพียงครู่เดียว เสียงฝีเท้าที่หนักแน่น มั่นคง และเป็นจังหวะที่สม่ำเสมอก็ดังมาจากบันไดไม้หอม แขกผู้มาเยือนคนแรกปรากฏกายขึ้นในความเงียบ เขาคือชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดบัณฑิตสีฟ้าสะอาดตา สวมกวนหยกขาวประณีต ท่วงท่าสง่างามดั่งกิเลนก้าวเหยียบเมฆ ผิวพรรณขาวละเอียดและนัยน์ตาที่ดูเหมือนจะอ่านใจคนออกทำให้เขาดูเป็นบุคคลที่เข้าถึงยาก

เฉินรุ่ยเดินเข้ามาหยุดนิ่งเบื้องหน้ามู่หย่งฉี ก่อนจะประสานมือคารวะอย่างถูกระเบียบไร้ที่ติ ท่าทางของเขานิ่งสงบราวกับน้ำในสระหยก

“ท่านอ๋อง ดูเหมือนว่าความสุขสำราญในบ่ายวันนี้ของท่านจะต้องหยุดลงเสียแล้ว” เฉินรุ่ยเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนุ่ม แต่มีพลังอยู่ในที มือที่เรียวยาวประดุจบงกชหยิบม้วนผ้าไหมสีเหลืองทองที่สลักลายมังกรอย่างวิจิตรออกมาจากแขนเสื้อกว้าง

“เฉินรุ่ย... เจ้ามาที่นี่ทีไร ไม่ใช่เปิ่นหวางสั่งให้เจ้ารออยู่ที่ที่ว่าการหรืออย่างไร” มู่หย่งฉีถอนหายใจยาว วางจอกสุราลงบนโต๊ะไม้พะยูงอย่างแสนเสียดาย “คงราชสารจากเสด็จพี่อีกล่ะสิ รอบนี้เขาด่าข้าเรื่องอะไรอีกล่ะ เรื่องที่ข้าแอบเอาส้มบรรณาการชั้นเลิศมาหมักเหล้าโหล หรือเรื่องที่ข้าสั่งปิดถนนสายหลักเพื่อจัดแข่งม้า จนขบวนขนส่งเสบียงหลวงต้องหยุดชะงักไปตั้งสามวัน?”

“เรื่องเหล่านั้นฝ่าบาททรงละเว้นไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ” เฉินรุ่ยคลี่ราชสารออกช้าๆ อย่างไว้เชิง “แต่ครานี้... ทรงถึงกับขีดเส้นใต้ด้วยหมึกสีแดง เป็นสัญญาณว่าฝ่าบาทจะไม่ทรงประนีประนอมเรื่องนี้อย่างแน่นอน”

ทว่ายังไม่ทันที่เฉินรุ่ยจะเริ่มอ่านถ้อยคำในราชสาร รังสีอำนาจที่รุนแรง เย็นเฉียบ และกดดันจนบรรยากาศรอบข้างเปลี่ยนไปก็แผ่ซ่านเข้ามาในห้อง เสียงฝีเท้าหนักๆ กระทบพื้นไม้ดังข่มเสียงพิณจนเงียบกริบ เหล่านางรำที่เคยเริงร่าต่างพากันก้มหน้าสั่นเทาด้วยความยำเกรงต่อบุรุษผู้มาใหม่

ใบหน้าคมเข้มดุจรูปสลักทราย นัยน์ตาคมปลาบดุจเหยี่ยวคู่นั้นเย็นชา และดุดันราวกับผ่านศึกสายเลือดมานับไม่ถ้วน รังสีอำนาจที่แผ่ออกมานั้นชัดเจนว่าตนเองคือของจริง หวงเชียนเล่อเดินมาหยุดยืนนิ่งเคียงข้างเฉินรุ่ย ประสานมือคำนับมู่หย่งฉีอย่างมั่นคงและสง่างาม

 “ท่านอ๋อง ราชสารฉบับนี้มิใช่เรื่องที่จะทรงล้อเล่นได้เหมือนคราวก่อนๆ พ่ะย่ะค่ะ” น้ำเสียงของหวงเชียนเล่อต่ำลึกและเย็นเยียบ