บทที่15 สตรีแบบที่เปิ่นหวางต้องการ  

มู่หย่งฉีที่แสร้งเอนกายอย่างเกียจคร้าน เหลือบตามองแม่ทัพคู่ใจพลางหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ท่าทีขี้เล่นของเขายังคงอยู่ แต่ในดวงตานั้นเผยแววคมกริบ

“เชียนเล่อ... แม้แต่เจ้าที่ปกติสุขุมดั่งภูเขาหิน ไม่เคยชายตาแลหอสุรา ยังอุตส่าห์เดินมาเตือนข้าถึงหอชมวสันต์ด้วยตนเอง ดูท่ารอบนี้เสด็จพี่คงจะส่ง 'ของขวัญ' ที่น่าปวดหัวที่สุดมาให้ข้าจริงๆ”

“ฮ่องเต้ทรงมีรับสั่งว่า หากท่านยังมัวแต่เอ้อระเหยอยู่เช่นนี้ จะทรงพิจารณาคุณหนูจากตระกูลอัครเสนาบดีฝ่ายซ้าย ถางซือเซียน ให้พระราชทานสมรสลงมาพ่ะย่ะค่ะ”

“หา!!!” มู่หย่งฉีดีดตัวลุกขึ้นนั่งตรงจนเกือบตกตั่ง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตระหนกอย่างถึงที่สุด “เสด็จพี่เสียสติไปแล้วหรือ ถางซือเซียนผู้นั้น เจ้ารู้หรือไม่ว่าตอนนี้ทั้งจ้าวจวินอ๋องกับไอ้เจ้าจิ้งจอกแห่งแคว้น เยี่ยนจิ้นหลิง กำลังพัวพันฟาดฟันกันแทบตายเพื่อแย่งชิงนางอยู่ หากข้าเข้าไปร่วมวง ก็มีแต่ตายกับตายน่ะสิ”

ครั้นคิดถึงใบหน้าสลักเสลาราวเทพเวียนของเยี่ยนจิ้นหลิงแล้ว มู่หย่งฉีก็ส่ายหัวอย่างแรง พลางยกจอกสุราขึ้นซดรวดเดียวหมด “ข้าไม่เอาด้วยหรอก บุรุษผมเงินที่ดูเหมือนคนงาม ทว่าในใจมีแต่แผนการเต็มไปหมด คนอะไรชอบมองข้าด้วยสายตาแปลกๆ แล้วก็นั่งยิ้มเหมือนรู้อะไรสักอย่างแต่ไม่ยอมบอก ช่างน่าขนลุกสิ้นดี! หากข้าไปแย่งผู้หญิงของเขา มีหวังโดนไอ้เจ้าผมเงินนั่นแอบใส่พิษหนอนกู่ หรือวางยาพิษแปลกๆ ลงในเหล้าข้าจนตายไม่รู้ตัวเป็นแน่”

หวงเชียนเล่อที่ยืนนิ่งอยู่ พยักหน้าเห็นพ้องด้วยแววตาเคร่งเครียด “ข้าเห็นด้วยกับท่านอ๋อง เยี่ยนจิ้นหลิงมิใช่คนที่ควรต่อกรด้วยโดยไม่จำเป็น ข้าเคยทำศึกร่วมกับตระกูลเยี่ยน... คนพวกนี้รับมือยากนัก และมิอาจคาดเดาว่ามีสิ่งใดซ่อนเร้นภายใต้รอยยิ้มเหล่านั้น”

“นั่นไง! แม้แต่เชียนเล่อยังสัมผัสได้” มู่หย่งฉีได้ทีรีบกล่าวเสริมอย่างออกรส “ดูฉินอ๋องเป็นตัวอย่างเถิด เพราะเขารับพระชายารองจากหลากตระกูลขุนนางเพื่อเชื่อมสัมพันธ์ทางการเมือง และที่หนักที่สุดคือต้องมาแต่งกับเยี่ยนเยว่ฉีอีก แล้วเป็นอย่างไรเล่า เรือนหลังที่พี่ชายข้าคิดว่าควบคุมได้ก็เกิดเรื่องจนจวนแทบระเบิด”

“เป็นฉินหวางเฟยถูกวางยามิใช่หรือ เหตุใดท่านอ๋องจึงพูดเหมือนว่านางเป็นต้นเหตุความวุ่นวายเล่าพ่ะย่ะค่ะ” จิงจื่อถามด้วยสีหน้างวยงง

“เสี่ยวจิงจื่อ เจ้าจะไปรู้อะไร ใครๆ ก็บอกว่าเยี่ยนเยว่ฉีเรียบร้อยอ่อนหวานดั่งดอกบัวขาว แต่เปิ่นหวางถามจริงๆ เถอะ พี่น้องตระกูลเยี่ยนมีใคร ‘ปกติ’ บ้าง” มู่หย่งฉีลดเสียงลงพลางทำท่าขนลุก “ดูอย่างพี่ชายคนโตของนางเยี่ยนหยางจงสิ... รายนั้นน่ะนิ่งขรึมจนแทบจะกลืนไปกับฉากหลัง วางท่าทีเป็นบุรุษสุภาพ อ่อนโยน ยิ้มบางๆ อยู่เสมอ แต่เปิ่นหวางล่ะเกลียดสายตาแบบนั้นที่สุด มันคือพวกหน้าเนื้อใจเสือชัดๆ คนที่เป็นถึง ‘เครื่องจักรสังหารแห่งแดนเหนือ’ จะเป็นคนเรียบง่ายแบบที่แสดงออกได้อย่างไร ภายใต้รอยยิ้มจอมปลอมนั่น เปิ่นหวางล่ะสงสัยจริงๆ ว่าเขากำลังคำนวณหาวิธีฆ่าคนอยู่กี่วิธี”

จิงจื่อหน้าซีด “เช่นนั้น เรารีบเฟ้นหาคุณหนูคนใหม่เร็วๆ เถิดพ่ะย่ะค่ะ ก่อนที่จะมีปัญหากับพี่น้องตระกูลเยี่ยน”

มู่หย่งฉีทุบโต๊ะไม้พะยูงเสียงดังปัง “เปิ่นหวางไม่แต่งกับถางซือเซียนเด็ดขาด และก็ไม่เอาสตรีที่มีภูมิหลังซับซ้อนใดๆ ทั้งสิ้น เปิ่นหวางจะไม่เดินตามรอยความวุ่นวายของเสด็จพี่เลี่ยงหรงเด็ดขาด เปิ่นหวางจะเลือกพระชายาเอง ไม่อย่างนั้นชีวิตอิสระและการร่ำสุราคงได้จบสิ้นจริงๆ แล้ว”

เฉินรุ่ยที่ยืนสังเกตการณ์อยู่เงียบๆ ลอบยิ้มออกมาจางๆ “ในเมื่อท่านอ๋องมิได้อยากได้ภรรยาจากตระกูลขุนนางใหญ่ที่จ้องจะแสวงหาอำนาจ และมิอยากได้คนของราชสำนักมาคอยสอดแนมถึงในห้องนอน... เหตุใดท่านไม่ใช้โอกาสนี้เลือก ‘โล่กำบัง’ ที่ดีที่สุดด้วยตนเองเล่าพ่ะย่ะค่ะ”

มู่หย่งฉีเลิกคิ้วขึ้นสูง “โล่กำบังของเจ้านี่ หมายถึงอะไรกัน”

“หมากที่ไร้พิษสงพ่ะย่ะค่ะ” เฉินรุ่ยอธิบายพร้อมกับคลี่พัดขนนกในมือช้าๆ “สตรีที่แต่งเข้ามาแล้วอยู่เงียบๆ ราวกับอากาศธาตุ ไม่ยุ่งเกี่ยวกับอำนาจ ไม่มีความทะเยอทะยาน และที่สำคัญ... ต้องเป็นสตรีที่ผู้อื่นมองข้ามไปเลยยิ่งดี หากท่านเลือกสตรีเช่นนี้มาเป็นพระชายา ฝ่าบาทก็มิอาจตรัสอะไรได้อีก เพราะท่านได้ทำตามพระประสงค์แล้ว ท่านอ๋องก็จะได้ใช้ชีวิตอิสระต่อไปได้อย่างสงบสุข”

ดวงตาของมู่หย่งฉีเริ่มสว่างวาวขึ้นมาทันที ราวกับพบช่องทางหนีทีไล่ที่ถูกใจ “อืม... ความคิดดี เฉินรุ่ย เจ้ามันปีศาจในคราบบัณฑิตจริงๆ เช่นนั้นข้าจะต้องเฟ้นหาคนที่ไม่ค่อยฉลาด ยิ่งหัวอ่อนยิ่งดี เพราะนางจะไม่มีวันฟ้องเสด็จพี่ว่าข้าแอบทำอะไรอยู่ที่นี่ และข้าก็มิต้องเสียเวลาเอาใจนางให้เหนื่อยแรง”

หวงเชียนเล่อพยักหน้าเล็กน้อย นัยน์ตาคมกริบนั้นยังคงนิ่งสนิทและมั่นคง

มู่หย่งฉีลุกขึ้นยืนเต็มความสูง สะบัดชายเสื้อม่วงเข้มอย่างสง่างามราวมังกรตื่นจากการหลับใหล ก่อนจะหันไปทางหวงเชียนเล่อที่ยืนนิ่งเหมือนรูปปั้น “แต่เชียนเล่อ... เจ้าเองก็เถอะ อายุล่วงเลยข้าไปแล้ว ป่านนี้ซื่อจื่อจิ้งกั่วกงควรจะมีภรรยาเอกที่งดงามและคู่ควรแต่งเข้าบ้านได้แล้วนะ มัวแต่ทำหน้าบึ้งตึงไล่สตรีอยู่ได้ หรือว่าหัวใจของแม่ทัพฉีหลิงถูกแช่แข็งไปเสียแล้วจริงๆ”

นัยน์ตาสีเข้มของหวงเชียนเล่อนั้นยังคงนิ่งลึกยากจะคาดเดาความรู้สึกลึกๆ ภายใน “ภาระหน้าที่ในการป้องป้องความสงบของแผ่นดินและชีวิตของท่านอ๋อง คือสิ่งแรกที่ข้าคำนึงถึง เรื่องส่วนตัวนั้น... ข้ายังมิได้รีบร้อนพ่ะย่ะค่ะ”

“เจ้าไม่มีสตรีในดวงใจแน่นะ” มู่หย่งฉีถามย้ำ เพราะจับน้ำเสียงที่สั่นไหวเล็กน้อยในคำว่า ‘ยังมิได้รีบร้อน’ ได้

หวงเชียนเล่อทำหน้านิ่งไม่ยอมตอบคำถามนั้น

“เฮ้อ... ไม่มีก็ไม่มี เจ้านี่มันก้อนหินเดินได้ชัดๆ” มู่หย่งฉีส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ ก่อนจะก้าวเดินนำลงจากหอชมวสันต์ ท่าทางของเขากลับมาดูยียวนและระรื่นอีกครั้ง