บทที่13 ราชโองการคืนเมืองหลวง  

หนึ่งเดือนผ่านไป...

เวลาหนึ่งเดือนที่เรือนซ่อนไผ่ผ่านไปอย่างสงบสุข หลิวรุ่ยหลินอาศัยความเงียบสงัดยามค่ำคืนเร่งฟื้นฟูเส้นลมปราณ จนบัดนี้ร่างกายที่เคยอ่อนแอของเหยาหลิงเจินเริ่มกลับมามีชีวิตชีวา ผิวพรรณเปล่งปลั่งและดวงตามีประกายสดใสขึ้น แม้ภายนอกนางยังต้องสวมบทบาทคุณหนูสี่ผู้ปัญญาอ่อนที่เอาแต่ยิ้มซื่อๆ และเล่นตุ๊กตาผ้าไปวันๆ ก็ตาม

ทว่าความสงบสุขนั้นก็ถูกสั่นคลอนในเช้าวันหนึ่ง เมื่อกระแสลมทางการเมืองจากเมืองหลวงพัดมาถึงฉางซาในที่สุด ภายในจวนเจ้าเมืองเต็มไปด้วยความเร่งรีบ บ่าวไพร่จัดเตรียมสถานที่ลานหน้าเรือนใหญ่จนสะอาดสะอ้าน ข่าวการมาถึงของข้าราชการจากส่วนกลางที่ล่วงหน้ามาแจ้งเรื่องราชโองการสำคัญ ทำให้ทุกคนในจวนตื่นตัว

ที่เรือนซ่อนไผ่ หลิวรุ่ยหลินรับรู้ได้ถึงฝีเท้าที่เร่งรีบผ่านประสาทสัมผัสที่เฉียบคมขึ้นจากการฝึกปราณตลอดหนึ่งเดือน

“คุณหนูเจ้าคะ พวกเราต้องรีบแล้วเจ้าค่ะ” เหยาปิงเปิดประตูเข้ามาด้วยใบหน้าที่ตื่นเต้น ตามมาด้วยสามสาวใช้ที่ถือถาดเครื่องประดับและชุดพิธีการ หลิวรุ่ยหลินรีบปรับแววตาให้กลายเป็นความว่างเปล่าไร้เดียงสาทันที

“ปิงปิง... ทำไม... รีบ?” นางเอ่ยตะกุกตะกักพลางกอดตุ๊กตาผ้า

“ราชโองการจากเมืองหลวงกำลังจะมาถึงแล้วเจ้าค่ะ พวกเราห้ามชักช้าเด็ดขาด” เหยาปิงกล่าวพลางประคองคุณหนูขึ้นจากเตียง เหยาฉินบรรจงทำผม และสวมชุดพิธีการสีชมพูกลีบบัวปักลายโบตั๋นให้อย่างประณีต

เมื่อทุกอย่างเรียบร้อย เหยาปิงนำพาคุณหนูของตนเองไปยังโถงรับรองของจวนเจ้าเมือง พอทั้งสองมาถึง ก็เห็นเหยาจิ้นทงและเหอเหมียวลี่ในชุดเต็มยศ พร้อมด้วยคุณชายทั้งสองอยู่ก่อนแล้ว

เหยาจิ้นอวี๋ ยืนสง่านิ่งขรึมด้วยท่าทางสุขุมรอบคอบสมเป็นเจิ้นหนิงโหวซื่อจื่อ ต่างจากเหยาหมิง พี่ชายรองที่แม้จะสวมชุดทางการ แต่ท่าทางกลับดูมุทะลุ เขาเดินปรี่เข้ามาหาหลิวรุ่ยหลินทันทีที่สบตากัน

“เจินเอ๋อร์ของพี่รอง วันนี้งดงามราวกับตุ๊กตาหยกเลยนะ” เหยาหมิงว่าพลางหยิกแก้มยุ้ยๆ ของน้องสาวด้วยความหมั่นเขี้ยว “ไม่ต้องกลัวผู้เชิญราชโองการนะ แต่ถ้าใครกล้าทำให้เจ้าตกใจ พี่รองจะจัดการมันเอง”

“หมิงเอ๋อร์ สำรวมหน่อย” เหยาจิ้นอวี๋ทำเสียงดุ แต่ไม่ได้จริงจังเท่าใดนัก

“ปิงปิง... ข้าเจ็บแก้ม...” หลิวรุ่ยหลินหันไปทำหน้ามุ่ยแสร้งฟ้องเหยาปิง แม้จะรู้ว่าพี่ชายทั้งสองต่างรักและเอ็นดูร่างนี้จากใจจริง แต่นางก็ไม่ชอบที่เขาจะมาแตะเนื้อต้องตัวเช่นนี้ทุกครั้งที่เจอ

เหยาหมิงมองที่แก้มของน้องสาว เห็นมีรอยแดงจริงๆ ก็นึกปวดใจขึ้นมา “เจ็บมากหรือ พี่รองขอโทษนะ”

“เจินเอ๋อร์ผิวบอบบางมาแต่ไหนแต่ไร แล้วนางก็ไม่ใช่เด็กเล็กๆ แล้ว เจ้าไม่ควรหยอกล้อนางเช่นนี้ต่อหน้าผู้อื่น” เหยาจิ้นอวี๋อบรมน้องชาย

“แสดงว่า ถ้าไม่มีผู้อื่น ข้าทำได้สินะ” เหยาหมิงตอบกลับด้วยท่าทางยียวน

“เจ้านี่นะ ไม่โดนข้าเตะสักที คงไม่ดีขึ้น” เหยาจิ้นอวี๋ยกเท้าขึ้น ทำท่าจะยันน้องชายจอมป่วน

“แย่แล้วๆ ซื่อจื่อจะตีคน จะตีคนแล้ว!!!” เหยาหมิงหลบเท้านั้นอย่างเฉียดฉิว แล้ววิ่งไปหลบหลังเหยาหลิงเจิน “เจินเอ๋อร์ ช่วยพี่รองด้วย”

“สม... สมน้ำหน้า” หลิวรุ่ยหลินขยับตัวหนีเปิดทางให้เหยาจิ้นอวี๋จัดการพี่ชายคนรอง

เสียงหัวเราะของทุกคนพลันดังขึ้น เมื่อเหยาหมิงโอดโอยว่าน้องสาวไม่รัก หนำซ้ำพี่ชายก็กำลังจะจัดการตน บรรยากาศในโถงรับรองจึงผ่อนคลายลงมาก

จนกระทั่งขบวนผู้ถือราชโองการก็เดินทางมาถึง เหยาจิ้นทงนำครอบครัวสกุลเหยาคุกเข่าลงอย่างพร้อมเพรียง ข้าราชการผู้ถือราชโองการก้าวออกมาเบื้องหน้า คลี่ม้วนผ้าไหมสีเหลืองทองออกมา

“เจิ้นหนิงโหวเหยาจิ้นทง รับราชโองการ” เสียงประกาศก้องกังวาน

“เนื่องด้วยแผ่นดินเพิ่งผ่านพ้นภัยกบฏหานอ๋อง มู่เฟยหรง ราชสำนักต้องการขุนนางผู้มีความภักดีกลับมารับใช้ใกล้ชิดเบื้องพระยุคลบาท เหยาจิ้นทงมากด้วยคุณธรรม ปฏิบัติหน้าที่ด้วยความซื่อสัตย์เสมอมา บัดนี้มีพระบรมราชโองการ โปรดเกล้าฯ เลื่อนตำแหน่งเป็น รองตุลาการศาลต้าหลี่ และมีบัญชาให้ย้ายกลับสู่เรือนบรรพบุรุษ ณ เมืองหลวงโดยเร็วที่สุด... อีกทั้ง ซื่อจื่อเจิ้นหนิงโหว เหยาจิ้นอวี๋ โปรดเกล้าฯ ให้ดำรงตำแหน่ง อาลักษณ์ประจำสำนักราชบัณฑิต เพื่อถวายงานใกล้ชิด จบราชโองการ”

“ขอบพระทัยฝ่าบาท ขอพระองค์ทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นๆ ปี”

เสียงขานรับของครอบครัวสกุลเหยาดังขึ้นพร้อมกัน เมื่อพิธีการสิ้นสุดลง เหยาจิ้นทงก็หันไปตบไหล่บุตรชายด้วยความภูมิใจ “จิ้นอวี๋ ตำแหน่งนี้สำคัญนัก เจ้าต้องตั้งใจทำงานให้ดี สมกับที่ฝ่าบาททรงมีพระเมตตา”

“ขอรับท่านพ่อ” เหยาจิ้นอวี๋ตอบรับบิดา

“ส่วนเจ้า เอาไว้กลับเมืองหลวงแล้ว ก็ไปสอบเป็นมือปราบเถอะ” เหยาจิ้นทงรู้ดีว่าบุตรชายคนนี้ ชอบต่อยตีมากกว่าอยู่กับตำรับตำรา แต่ครั้นจะให้ไปเป็นทหารก็กลัวจะไปทำอะไรแหกกฎเข้า

“ท่านพ่อคอยดูเถิด ข้าจะต้องเป็นสุดยอดมือปราบให้ได้เลย” เหยาหมิงตบอกตนเอง สายตามุ่งมั่นเสียจนทุกคนหลุดหัวเราะพรืดออกมา

หลังจากนั้น การเตรียมตัวเดินทางเริ่มต้นขึ้นทันที เหยาปิงพาคุณหนูของตนกลับเรือน แล้วจึงสั่งการสาวใช้ให้ช่วยกันจัดเก็บหีบห่อสัมภาระ

หลิวรุ่ยหลินทอดสายตามองไปทางทิศของเมืองหลวง ลมพัดผ่านสวนไผ่จนยอดไผ่ไหวเอน นางกำหมัดน้อยๆ ภายใต้แขนเสื้อไหม แววตามุ่งมั่นปรากฏขึ้นเพียงชั่วครู่ก่อนจะหายไป กลายเป็นรอยยิ้มซื่อๆ เมื่อมีคนเดินผ่าน...