บททั้งหมดของ หวานในเจ้าของอู่: บทที่ 11 - บทที่ 20

ขิมตื่นขึ้นมาในห้องพักของอู่ด้วยอาการปวดหัวตุบ ๆ จากฤทธิ์แอลกอฮอล์เมื่อคืน เธอลุกขึ้นนั่งอย่างมึนงง พยายามรื้อฟื้นความทรงจำ แต่ก็จำอะไรไม่ได้เลยนอกจากภาพเลือนรางของการร้องไห้ของเธอ"โอย... ปวดหัวชิบหายเลย!" ขิมบ่นพึมพำกับตัวเองเธอเดินโซเซออกมาจากห้องพัก แล้วพบกับไทและไหมที่กำลังช่วยกันจัดเตรียมข้าวเช้าอยู่บนโต๊ะพับกลางอู่"อ้าว! ตื่นแล้วเหรอขิม ว่าจะไปปลุกอยู่พอดีเลย!" ขิมเดินเข้ามานั่งที่โต๊ะ "มึง... กูจำอะไรไม่ได้เลยอะ กูมาที่นี่ได้ยังไง แล้วเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นหรอมึง"ไทที่กำลังนั่งคีบหมูย่างใส่จานก็ชะงักไปเล็กน้อย เขานึกถึงภาพเมื่อคืนที่เขาอุ้มขิม และจูบที่เร่าร้อนแต่ขิมกลับจำไม่ได้เลยหรอ"ก็กูเนี่ยแหละเป็นคนอุ้มมึงเข้าห้องนอนเอง ตัวหนักอย่างกับช้าง โวยวายจนกูหูชาไปหมด" ไทพูดพร้อมกับยิ้มเยาะ แต่ในใจกลับเสียดายที่ขิมจำจูบเมื่อคืนไม่ได้ เห้อ! จูบแรกของกูกับขิมแม่งล่มไม่เป็นท่า ขิมที่ได้ยินดังนั้นก็รีบเดินไปตีแขนเฮียไทเพราะความหมันใส้ "ไอ้เฮีย! กวนตีนแต่เช้าเลยนะ ใครตัวหนักก่อน หนูออกจะตัวบอบบาง"ขณะที่ขิมเดินเข้ามาใกล้ ไทก็หันหน้ามามองเธออย่างเต็มตา ขิมจึงสังเกตเห็นรอยแผลแตกและรอ

วันนี้ขิมและไหมกลับมาเรียนตามปกติ ไหมรีบเข้ามาหาขิมตั้งแต่เช้าเพราะอยากรู้เรื่องราวที่ขิมรีบกลับวันนั้น"ขิม! วันนั้นมึงรีบไปไหนอะ ทำไมไม่ทักหากูเลย หายไปทำธุระอะไรด่วนขนาดนั้น" ขิมที่จำได้ดีว่าเธอกลับไปเจอภาคเมื่อวันเสาร์ แต่เลือกที่จะโกหกเพื่อนไปก่อน"อ๋อ... พ่อแม่กูส่งของมาให้หลายกล่องเลยอะมึงพวกของใช้ของกินกลัวมันจะเน่า เลยรีบกลับมาคอนโดไปรับของน่ะ ไม่มีอะไรหรอก!" ไหมพยักหน้า "อ๋อ... นึกว่ามีอะไร ไปไหนก็ไม่บอก ชอบทำให้กูเป็นห่วง" ไหมไม่ได้เซ้าซี้อะไรเธอต่อ ทำให้ขิมรู้สึกโล่งใจพอถึงช่วงกลางวัน พวกเธอก็เดินไปกินข้าวที่โรงอาหาร ขิมนั่งกินก๋วยเตี๋ยวอย่างเอร็ดอร่อยโดยมีไหมและเพื่อน ๆ ล้อมวงอยู่กินไปได้สักพัก ภาค ก็เดินเข้ามาที่โต๊ะของเธอพร้อมกับถุงขนมหวานราคาแพงที่เขาตั้งใจซื้อมาให้เพื่อทำคะแนน"ขิม... นี่ขนมที่ชอบ...ภาคซื้อมาฝาก" ขิมเงยหน้าขึ้นมองภาคอย่างประหลาดใจ แล้วรีบกวาดสายตามองไปรอบ ๆ โต๊ะ เพื่อน ๆ ทุกคนต่างเลิกลักมองภาคอย่างไม่พอใจไหมทนไม่ได้ ลุกขึ้นยืนว่าทันที"ไอ้ภาค! มึงจะมาวุ่นวายอะไรกับขิมอีกวะ หน้าด้านจังนะมึง" ไหมด่าใส่ภาคเสียงดังภาคตอบกลับอย่างใจเย็นทำตัวให้เป็นป

หลายอาทิตย์ผ่านไป ปฏิบัติการทำตัวเป็นสุภาพบุรุษของไทยังดำเนินไปอย่างต่อเนื่อง ไทพยายามอย่างหนักมากที่จะหยุดปากไม่ดีใส่และทำตัวดีกับขิมอย่างสม่ำเสมอ แต่ก็พูดกับคนอื่นเหมือนเดิม ยักเว้นขิมแค่คนเดียวแม้ว่าจะยังมีหลุดคำห้วน ๆ ออกมาบ้าง แต่ไทก็พยายามแทนที่คำด่าด้วยการดูแลเอาใจใส่แทน ด้วย การซื้อน้ำหวานที่ขิมชอบมาวางไว้ที่โต๊ะทำงานของไหม โดยไม่ให้ขิมเห็นว่าตัวเองเป็นคนซื้อ คอยเดินตามขิมเงียบ ๆ เวลาเธอเดินไปห้องน้ำ หรือคอยดูแลรถมอเตอร์ไซค์ของขิมไม่ให้มีปัญหาใด ๆส่วนขิมเอง... ก็เริ่มรู้สึกว่า เธอมีใจให้กับไทมากขึ้นทุกวันที่ไททำตัวดี ๆ กับเธอ มันกำลังบดบังความรู้สึกที่เคยมีให้ภาคไปจนเกือบจะหมดขิมตัดสินใจที่จะ ไม่ตอบข้อความของภาคอีกเลย ตั้งแต่วันที่ไทขอพิสูจน์ตัวเอง แม้ภาคจะพยายามทักมาขอโทษและนัดเจอ แต่ขิมก็เลือกที่จะปล่อยวางอดีตนั้นไว้ เธอต้องเดินหน้าต่อไป เลือกคนที่เขาดีกับเราดีกว่าคนที่เคยนอกใจในอู่เฮียไทบรรดาลูกน้องต่างก็อดที่จะแซวไทไม่ได้ที่เจ้านายมีความรัก"เฮียครับ! วันนี้เปลี่ยนเป็นน้ำหวานสีชมพูหรอครับ เมื่อวานยังเป็นแป๊ปซี่อยู่เลย ใครซื้อมาฝากน้อ" ช่างคนหนึ่งพูดแซวไทที่กำลังเช็คสภ

วันนี้ขิมมานอนค้างที่อู่ของไท เพราะเป็นคืนก่อนออกเดินทางไปเที่ยว ทริปเขาใหญ่ครั้งนี้กำหนดออกเดินทางกันตอนตีสาม ทุกคนจะมารวมตัวกันที่อู่เพื่อเตรียมของและเดินทางพร้อมกันทริปนี้ไม่ได้มีแค่ไท ไหม ขิม ปอ และเพชร แต่ยังมีเพื่อนสมัยมหาลัยของไทอีกสองสามคน ซึ่งเป็นผู้ชายสองคนและผู้หญิงสองคน ทุกคนช่วยกันจัดเตรียมเต็นท์และของกินสำหรับการปิ้งย่างอย่างสนุกสนานพอถึงเวลาตีสาม ทุกคนก็เริ่มเดินทางมารวมตัวกันที่อู่ของไท ผู้คนมากมายทำให้บรรยากาศคึกคักขึ้นมาเป็นพิเศษขณะที่ไทกำลังก้ม ๆ เงย ๆ เช็คสัมภาระหลังรถกระบะอยู่ ก็มีผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้ามาสวมกอดไทจากด้านหลังแบบไม่ทันตั้งตัว"ไท! เจนคิดถึงมากเลย ไม่ได้เจอกันนาน สบายดีใช่มั้ย" "อะ…เอ่อ สบายดีเจน" ไทพูดแล้วมองมาที่ขิมกลัวว่าเธอจะคิดไปไกลไหมที่เห็นเหตุการณ์ก็รีบกระซิบกับขิมทันที "นั่นพี่เจน เป็นเพื่อนสมัยมหาลัยของเฮียไท กูดูออกว่าชอบเฮียกูจะมาต้องนานแล้วแต่เฮียกูคิดแค่เพื่อน สวยไม่เท่ามึงมันก็ลำบากหน่อยนะ"ขิมพยักหน้าเบา ๆ แต่ในใจก็เริ่มรู้สึกแปลก ๆ เล็กน้อยกับภาพที่เห็นตรงหน้าไทแกะเจนออกจากตัว แล้วเดินมาแนะนำเพื่อน ๆ ทุกคนให้ขิมและไหมรู้จัก"นี่

ไทรีบกอดขิมไว้แน่น เพื่อไม่ให้เธอหนีไปไหน แล้วยังหาจังหว่ะทีเผลอซุกไซร้ไปที่ซอกคอหอมกรุ่นของเธออีก"เห๊ย!!! ชู่ววเฮียเอง เดี๋ยวคนอื่นก็ตื่นกันหมดหลอก" เขาเอามือปิดปากขิม"อื้อ..ไอ้เอียอ้า!!!" ขิมที่หมันใส้จึงได้กัดลงไปที่มือของไทอย่างแรง จนเขาร้องเสียงหลง"โอ๊ยย!! เป็นหมารึไงถึงมากัดเนี่ย""ก็ใครใช้ให้เฮียมาไม่ให้สุ้มให้เสียงละ คนก็ตกใจดิ มะ…เมาก็ไปนอนสิเฮีย""มึงอะเมา เฮียไม่ได้เมา ยังมีสติดี" แต่ดวงตาของไทตอนนี้มองขิมหวานหยดย้อยจนแทบจะกลืนกินเธอได้ทั้งตัว"หรอ…กลิ่นเหล้าเบียร์หึ่งขนาดนี้…ปล่อยก่อน จะนอน มากอดขิมทำไมเนี่ย" มือของไทเริ่มอยู่ไม่สุขลูบเบาๆ ที่รอบเอวจนขิมขนลุกซู่"อื้มมม…เฮียอยากอะขิม กลิ่นตัวขิมหอมจัง" ใบหน้าหล่อเริ่มซุกไซร้ไปที่ลำคอขาว สูดดมกลิ่นหอมของคนตัวเล็กที่อยู่ในอ้อมกอดอย่างเอาแต่ใจไทไม่สนใจเสียงของขิมที่เริ่มโวยวาย เขาจับใบหน้าขิมให้เงยขึ้นมาสบตากัน"ฟังนะขิม…เฮียชอบขิมนะ ชอบมานานแล้วด้วย... ตั้งแต่ตอนขิมอยู่ ม.ปลาย... แต่เฮียจีบไม่เป็น เฮียมันปากไม่ดีเอง เลยแสดงออกได้แต่แบบนี้" แม้จะเมาแต่แววตาของเขากลับเต็มไปด้วยความจริงใจแม้ว่าตอนนี้ขิมจะมองไม่เห็นก็ตาม "