บทที่ 13 คิดอะไรอยู่ถึงทำแบบนั้น

วันนี้ขิมและไหมกลับมาเรียนตามปกติ ไหมรีบเข้ามาหาขิมตั้งแต่เช้าเพราะอยากรู้เรื่องราวที่ขิมรีบกลับวันนั้น

"ขิม! วันนั้นมึงรีบไปไหนอะ ทำไมไม่ทักหากูเลย หายไปทำธุระอะไรด่วนขนาดนั้น" 

ขิมที่จำได้ดีว่าเธอกลับไปเจอภาคเมื่อวันเสาร์ แต่เลือกที่จะโกหกเพื่อนไปก่อน

"อ๋อ... พ่อแม่กูส่งของมาให้หลายกล่องเลยอะมึงพวกของใช้ของกินกลัวมันจะเน่า เลยรีบกลับมาคอนโดไปรับของน่ะ ไม่มีอะไรหรอก!" 

ไหมพยักหน้า "อ๋อ... นึกว่ามีอะไร ไปไหนก็ไม่บอก ชอบทำให้กูเป็นห่วง" ไหมไม่ได้เซ้าซี้อะไรเธอต่อ ทำให้ขิมรู้สึกโล่งใจ

พอถึงช่วงกลางวัน พวกเธอก็เดินไปกินข้าวที่โรงอาหาร ขิมนั่งกินก๋วยเตี๋ยวอย่างเอร็ดอร่อยโดยมีไหมและเพื่อน ๆ ล้อมวงอยู่

กินไปได้สักพัก ภาค ก็เดินเข้ามาที่โต๊ะของเธอพร้อมกับถุงขนมหวานราคาแพงที่เขาตั้งใจซื้อมาให้เพื่อทำคะแนน

"ขิม... นี่ขนมที่ชอบ...ภาคซื้อมาฝาก" 

ขิมเงยหน้าขึ้นมองภาคอย่างประหลาดใจ แล้วรีบกวาดสายตามองไปรอบ ๆ โต๊ะ เพื่อน ๆ ทุกคนต่างเลิกลักมองภาคอย่างไม่พอใจ

ไหมทนไม่ได้ ลุกขึ้นยืนว่าทันที

"ไอ้ภาค! มึงจะมาวุ่นวายอะไรกับขิมอีกวะ หน้าด้านจังนะมึง" ไหมด่าใส่ภาคเสียงดัง

ภาคตอบกลับอย่างใจเย็นทำตัวให้เป็นปกติ "ฉันรู้ว่าฉันเคยทำผิดพลาดไป แต่ฉันขอโอกาสอีกครั้ง ขอโอกาสให้ฉันได้พิสูจน์ตัวเอง ฉันจะปรับตัวเป็นคนดีและรักขิมคนเดียวไหม!"

"หึ! ปรับตัวเป็นคนดีได้หรอ! สันดานมึงมันเสียขนาดนี้อะ นอกใจนอกกายเพื่อนกูไปแล้ว มึงคิดว่ามึงเป็นใครวะ เดินออกไปจากตรงนี้เลยนะ" ไหมยังคงต่อว่าภาคอย่างรุนแรง

ทั้งสองคนเริ่มทะเลาะกันเสียงดังจนผู้คนในโรงอาหารต่างหันมามองกันเป็นตาเดียว

ขิมเห็นท่าไม่ดีจึงรีบลุกขึ้นห้าม "พอเลย! ทั้งสองคนนั่นแหละ ไม่อายคนอื่นบ้างเลยหรอ คนมองกันหมดแล้ว"

ไหมหันมาหาขิมด้วยความโกรธปนความผิดหวัง "ขิม! มึงให้โอกาสมันจริง ๆ หรอ หลังจากที่มันทำกับมึงไว้ขนาดนั้นเนี่ยนะ"

ขิมเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ "อืม... ใช่..."

เพื่อนทุกคนที่นั่งอยู่ที่โต๊ะต่างตกตะลึงกับคำตอบของขิม พวกเขาไม่คิดว่าเธอจะกล้ากลับไปคืนดีกับคนที่เคยนอกใจนอกกายอย่างภาคได้

ไหมสงบลงทันที แต่สีหน้าของเธอก็เต็มไปด้วยความผิดหวัง

พอตอนเย็นเลิกเรียน ไหมก็เดินตามขิมออกมาจากห้องเรียนทันที

"ขิม! มึงแน่ใจแล้วหรอวะ ที่กลับไปให้โอกาสไอ้ภาคอะ ถ้ามันทำอีกรอบล่ะ มึงจะไม่รู้สึกอะไรเลยหรอ คนมันเลยทำอย่างไงมันก็ต้องทำอีกนะ" 

ขิมถอนหายใจยาว "กูรู้... กูรู้ว่ามันเสี่ยง... แต่ถ้ามีอีกรอบ... กูจะไม่ให้โอกาสมันแล้วจริง ๆ ไหม กูจะตัดขาดเลยจริงๆ แต่... กูขอให้โอกาสมันเป็นครั้งสุดท้าย สาบานเลย"

ไหมมองเพื่อนอย่างไม่เข้าใจ "แล้วเฮียกูล่ะขิม มึงไม่สงสารเฮียกูเลยหรอ เขาชอบมึงมากนะเว้ย มึงไม่ชอบเขาเลยสักนิดข้างเลยรึไง"

ขิมส่ายหน้าอย่างช้า ๆ "เฮียไทน่ะเหรอ... เขาคงไม่ได้จริงจังอะไรกับกูหรอก เขาคงแค่แกล้งเล่น แซวเล่นตามประสาเขาแหละ กูรู้ดี..."

"แต่... ภาคคือรักแรกของกูนะไหม... มันยากที่จะลืม กูขอโทษนะมึง... ขอโทษที่ทำให้พวกมึงต้องหนักใจแล้วผิดหวังในตัวกู" 

ไหมหยุดเดิน แล้วมองเพื่อนด้วยความเข้าใจ แม้จะเสียดายโอกาสที่พี่ชายเธอจะได้ก็ตาม

"โอเค... ถ้ามึงตัดสินใจแบบนี้แล้ว... กูจะไม่ว่าอะไรอีก แต่ถ้ามันทำเหี้ย ๆ ใส่อีกรอบ... มึงต้องเลิกให้ขาดนะขิมกูไม่อยากเห็นมึงเสียใจอีกแล้ว"

"อืม..โอเคมึง กูสัญญา"

 "งั้น... กลับอู่กับกูนะ วันนี้เฮียอาจจะซื้อของอร่อย ๆ มาอีก"

แต่ขิมกลับปฏิเสธ "ไม่เป็นไรหรอกไหม วันนี้กูจะกลับกับภาคอะ เขาบอกว่าจะพาไปทานข้าวที่ร้านที่    ห้างอะ"

ไหมได้แต่พยักหน้าอย่างเศร้าสร้อย "โอเค... ดูแลตัวเองดี ๆ นะ มีอะไรโทรหากูทันทีเลยนะขิม"

ขิมยิ้มให้เพื่อน แล้วเดินไปขึ้นรถของภาคที่มารอรับอยู่หน้ามหาวิทยาลัย โดยไม่รู้เลยว่า หัวใจของใครบางคนกำลังจะแตกสลาย

ไหมเดินกลับมาที่อู่คนเดียวด้วยสีหน้าที่ไม่สู้ดีนัก เพราะเครียดเรื่องขิม

ไทที่กำลังก้มหน้าก้มตาเช็คสต็อกอะไหล่อยู่ พอเห็นไหมเดินเข้ามาคนเดียว ก็รีบเงยหน้าขึ้นมาทันที

"ไอ้ไหม แล้วขิมไปไหนอะ ทำไมมึงกลับมาคนเดียว!" 

ไหมถอนหายใจยาว แล้วพยายามหาคำพูดที่จะถนอมน้ำใจพี่ชายเธอที่สุด

"ก็... ขิม... มันกลับไปแล้วอะเฮีย"

"กลับไปไหน คอนโดหรอ ทำไมไม่ให้กูไปส่งละ" 

ไหมรู้ว่าต้องพูดความจริง เพราะขืนโกหกแล้วไทรู้ทีหลัง อู่คงแตกแน่ๆ

"ไม่ได้กลับคอนโดหลอกเฮีย คือ...ขิมมัน...กลับไปกับไอ้ภาคอะเฮีย" 

ทันทีที่ได้ยินคำว่า "กลับไปกับไอ้ภาค" ใบหน้าของไทก็เปลี่ยนไปทันที ดวงตาแข็งกร้าวขบกรามเป็นสันนูนขึ้นมา 

"อะไรนะ กลับไปกับไอ้เหี้ยนั่นเหรอ" ไทตะคอกเสียงดังจนช่างในอู่ที่กำลังทำงานอยู่ถึงกับสะดุ้ง 

"มันพาไปไหน ไปแดกข้าวที่ไหน ทำไมมึงปล่อยให้มันกลับไปวะไหม มึงไม่รู้เหรอว่าไอ้เหี้ยนั่นมันเคยทำอะไรไว้กับเพื่อนมึงอะ"

"โอ๊ย! เฮีย ก็ขิมมันยินยอมเองนี่หว่า มันบอกว่า จะให้โอกาสไอ้ภาคอีกครั้ง เขาชวนไปกินข้าวที่ห้าง หนูห้ามแล้ว ขิมมันบอกว่าภาคเป็นรักแรก มันยากที่จะลืมหนูจะทำยังไงได้วะเฮีย ใครอยากจะให้เพื่อนตัวเองกลับไปคบกับคนที่เคยทำไม่ดีใส่เพื่อนกันเล่า" 

ไทกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดขึ้นที่แขน เขาทุบโต๊ะทำงานเสียงดังลั่น

"รักแรกห่าเหวอะไร ไอ้เหี้ยนั่นมันทิ้งขิมไปนอนกับคนอื่น มันเคยทำให้ขิมร้องไห้ ทำไมอะ ทำไมถึงไปให้โอกาสไอ้คนสันดานเสียแบบนั้นอีก ขิมมันคิดอะไรของมันอยู่ เห้อ!!!"

ไทรู้สึกเหมือนมีใครเอาค้อนมาทุบเข้ากลางอก ความรู้สึกหึงหวงและโกรธที่อัดอั้นไว้ได้ระเบิดออกมา

"กูไม่ยอมให้ไอ้เหี้ยนั่นแย่งขิมไปง่าย ๆ หรอก กูจะไปลากมันกลับมาเดี๋ยวนี้แหละ"

ไททำท่าจะเดินไปที่รถ ไหมรีบกระโดดขวางหน้าพี่ชายไว้ทันที

"เฮีย! ใจเย็นก่อน จะไปทำอะไรอีก เฮียอยากมีเรื่องจนอู่เสียชื่อเสียงหรอ ขิมมันบอกว่าถ้าไอ้ภาคทำอะไรเหี้ยๆ ใส่อีกรอบ มันจะตัดขาดจริง ๆ เฮียก็รอหน่อยดิ รอให้มันสำนึกเอง อย่าใจร้อน อดเปรี้ยวไว้กินหวานอะเข้าใจมั้ย"

ไทหยุดชะงัก เขารู้ว่าถ้าเขาบุกไปตอนนี้ ขิมจะต้องโกรธเขาและผลักไสเขาออกไปแน่นอน แต่การที่ต้องทนเห็นขิมกลับไปหาผู้ชายเหี้ย ๆ คนนั้น มันทำให้ไทแทบจะบ้าอยู่แล้ว

"ก็ได้ กูจะรอก็แล้วกัน แต่ถ้าไอ้ภาคมันทำอะไรให้ขิมเสียใจอีกรอบนะ กูจะต่อยมันจนให้สภาพดูไม่ได้แน่" ไทกัดฟันกรอด แล้วเดินกระทืบเท้าไปที่รถสปอร์ตของลูกค้า เพื่อระบายความหงุดหงิด