บทที่ 17 บุคคลที่สาม!!!

วันนี้ขิมมานอนค้างที่อู่ของไท เพราะเป็นคืนก่อนออกเดินทางไปเที่ยว ทริปเขาใหญ่ครั้งนี้กำหนดออกเดินทางกันตอนตีสาม ทุกคนจะมารวมตัวกันที่อู่เพื่อเตรียมของและเดินทางพร้อมกัน

ทริปนี้ไม่ได้มีแค่ไท ไหม ขิม ปอ และเพชร แต่ยังมีเพื่อนสมัยมหาลัยของไทอีกสองสามคน ซึ่งเป็นผู้ชายสองคนและผู้หญิงสองคน ทุกคนช่วยกันจัดเตรียมเต็นท์และของกินสำหรับการปิ้งย่างอย่างสนุกสนาน

พอถึงเวลาตีสาม ทุกคนก็เริ่มเดินทางมารวมตัวกันที่อู่ของไท ผู้คนมากมายทำให้บรรยากาศคึกคักขึ้นมาเป็นพิเศษ

ขณะที่ไทกำลังก้ม ๆ เงย ๆ เช็คสัมภาระหลังรถกระบะอยู่ ก็มีผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้ามาสวมกอดไทจากด้านหลังแบบไม่ทันตั้งตัว

"ไท! เจนคิดถึงมากเลย ไม่ได้เจอกันนาน สบายดีใช่มั้ย" 

"อะ…เอ่อ สบายดีเจน" ไทพูดแล้วมองมาที่ขิมกลัวว่าเธอจะคิดไปไกล

ไหมที่เห็นเหตุการณ์ก็รีบกระซิบกับขิมทันที "นั่นพี่เจน เป็นเพื่อนสมัยมหาลัยของเฮียไท กูดูออกว่าชอบเฮียกูจะมาต้องนานแล้วแต่เฮียกูคิดแค่เพื่อน สวยไม่เท่ามึงมันก็ลำบากหน่อยนะ"

ขิมพยักหน้าเบา ๆ แต่ในใจก็เริ่มรู้สึกแปลก ๆ เล็กน้อยกับภาพที่เห็นตรงหน้า

ไทแกะเจนออกจากตัว แล้วเดินมาแนะนำเพื่อน ๆ ทุกคนให้ขิมและไหมรู้จัก

"นี่ไอ้สองคน คือ... ขิมกับไหม ไหมน้องสาวแท้ๆ กู ส่วนขิมเป็นเพื่อนไหม" 

"ส่วนคนนี้ชื่อ เจน นิว ตั้ม โก้ นะขิมไหม"

"สวัสดีค่ะ" ทั้งขิมไหมพนมมือไหว้แล้วสวัสดี

เพื่อนใหม่ของไทที่เป็นผู้ชายคนหนึ่งก็แซวขิมขึ้นมา "โห! น่ารักว่ะ มีแฟนหรือยังครับคนสวย ถ้ายัง...พี่จีบได้มั้ยเนี่ย"

ไทที่ได้ยินแบบนั้นก็ทำท่าหวงก้างรีบเอามือมาโอบไหล่ขิมแล้วพูดเหมือนเป็นเจ้าของ

"นี่ เด็กกู อย่ามาเสือกไอ้ตั้ม"

ขิมรีบผละออกจากไทเพราะความเขิน"เด็กเดิกอะไรเฮีย ยังไม่ผ่านด่านหนูเลยนะ ไม่ได้เป็นอะไรกันเลยด้วยซ้ำ อย่ามามั่ว!"

เพื่อน ๆ ของไทต่างก็หัวเราะคึกครืน "อ้าว!!!เสียดายเลย ไอ้ไทมึงไปหามาจากไหนวะ น้องน่ารักมากๆ"

"พอดีกูเก็บมาจากถังขยะวะ ฮ่าๆ ไปๆ ขึ้นรถกันได้แล้ว"

เจนที่ได้ยินบทสนทนาที่คุยกันทั้งหมด ก็ถึงกับ หน้าบิ้งตึง เธอจึงรีบบอกให้ทุกคนขึ้นรถเดินทางกัน

"ใช่ ไปกันเถอะอย่ามัวแต่เสียเวลา เดี๋ยวจะถึงสายเอา"

ไทเดินมาที่รถกระบะของตัวเอง แล้วตั้งใจเปิดประตูที่นั่งข้างคนขับให้กับขิม

"มานี่ขิม มึงมานั่งหน้ากับเฮียมา" ไทบอก

แต่เจนกลับรีบเดินเข้ามาแทรกขิมที่กำลังจะเดินไปนั่งข้างคนขับพอดี

"ไท! ฉันขอนั่งข้างหน้าได้ไหม ฉันเมารถอะ นั่งข้างหลังแล้วจะอ้วก พี่ขอนั่งนะขิม" 

ไทมองหน้าขิมเพื่อขอความเห็น ขิมที่ไม่อยากมีปัญหาในทริปตั้งแต่เริ่มต้น ก็พยักหน้าอนุญาตให้เจนไปเพื่อตัดปัญหาความรำคาญใจ

"ไม่เป็นไรหรอกเฮีย... ให้พี่เจนเขานั่งเถอะ... เดี๋ยวหนูนั่งข้างหลังกับไหมก็ได้"

"ขอบคุณนะคะน้องขิม"

ขิมจึงยอมเดินไปนั่งกับไหมที่เบาะหลังตลอดการเดินทาง เจนพยายามชวนไทพูดคุยเรื่องราวต่าง ๆ ในสมัยอดีตอย่าง พยายามทำให้ขิมที่นั่งข้างหลังรู้สึกเป็นส่วนเกิน แต่ขิมก็ทำเป็นเฉย ๆ ไม่ได้รู้สึกอะไรกับคำพูดพวกนี้เลย

ไหมที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ขิมก็เริ่มรู้สึกไม่พอใจแทน

"ขิมกูไม่ชอบอีป้าลูซี่นี่เลยวะ พยายามจะรื้อฟื้นอดีตจังเลยนะ รู้ว่าอยู่ในสมัยยุคดึกดำบรรพ์เมื่อสิบล้านปีที่แล้วอะ น่ารำคาญสะจริง" ไหมกระซิบกับขิม

ขิมยิ้มตอบพยายามกลั้นขำออกมา "ไอ้ไหมกูขำคำว่าป้าลูซี่ มึงก็ช่างสรรหาคำมาพูดเนอะ ฮ่าๆ ช่างเขาเถอะ! ดูไปก็ตลกดี กูไม่คิดมากอยู่แล้ว"

"มึงไม่คิด แต่กูคิดจ้ะอีแม่ชี"

พอเดินทางไปได้ครึ่งทาง ทุกคนก็แวะพักที่เซเว่นเพื่อซื้อขนมและเข้าห้องน้ำทำธุระส่วนตัวกัน ขิมไปเข้าห้องน้ำเสร็จก็ออกมายืนรอทุกคนที่หน้าเซเว่น

สักพักไทก็เดินออกมาจากเซเว่นพร้อมกับเจนพร้อมขนมที่เต็มมือ เขาเดินตรงมาหาขิม แล้วยื่นขนมปังห่อหนึ่งให้เธอ

"อะขิม กินซะ จะได้มีแรง ถึงเขาใหญ่จะได้ไม่หิว!" 

ขิมรับขนมปังมา "ขอบคุณค่ะเฮีย"

ไหมรีบโวยวายทันที "อ้าว! ไหนของน้องล่ะ ให้แต่ไอ้ขิม น้องในไส้ไม่สนใจเลยรึอย่างไง เดี๋ยวจะฟ้องพ่อกับแม่"

ไทเอามือขยี้หัวไหม "โอ๋ๆ ซื้อมาให้เหมือนกันทำเป็นน้อยใจไปได้ ขนมเต็มถุงนู่น มึงไม่ต้องมาดราม่า"

"จ้า..ขอบคุณมากจ้าเฮีย"

เจนที่เห็นไทแสดงความสนใจแต่ขิมอยู่ตลอดเวลาก็เริ่มรำคาญ

"ไท! รีบขึ้นรถกันเถอะ เดี๋ยวจะไปสายกว่านี้นะ พวกเพื่อนๆ มันรอออกรถกันอยู่" เจนเร่งให้ทุกคนออกเดินทางต่อ

ไทพยักหน้ารับ แล้วทุกคนก็กลับขึ้นรถเพื่อมุ่งหน้าสู่เขาใหญ่ โดยที่ไทก็ยังคงไม่ลืมที่จะหันมายิ้มให้กับขิมที่นั่งอยู่เบาะหลัง ก่อนจะออกรถไป

รถกระบะของไทวิ่งออกจากเซเว่น มุ่งหน้าต่อไปยังเขาใหญ่ การเดินทางในช่วงแรกยังคงราบรื่น แต่พอเริ่มเข้าสู่บริเวณที่เป็นทางขึ้นเขาและมีโค้งเยอะ ๆ อาการของคนที่นั่งเบาะหลังก็เริ่มออก

เจนที่นั่งเบาะหน้าข้างไท ก็ยังคงพยายามชวนไทคุยอย่างต่อเนื่องถึงเรื่องราวสมัยเรียนที่ทั้งคู่เคยสนิทกันมาก ทำให้ไทต้องหันไปพูดคุยกับเธอเป็นระยะ

ขิมที่นั่งอยู่เบาะหลังเริ่มรู้สึกว่าท้องไส้ปั่นป่วน ใบหน้าเริ่มซีดเผือดรู้สึกพะอืดพะอม

"ไหม...กูว่า...กูเริ่มเมารถแล้ววะ..." ขิมกระซิบไหมเสียงเบา

ไหมเองก็พยักหน้าด้วยใบหน้ายับยู่ยี่ไม่แพ้กัน "กูก็เริ่มไม่ไหวแล้ววะ...เวียนหัวชิบหายเลย กลิ่นแอร์มันอับ ๆ ด้วย เฮียมียาดมบ้างไหม" ไหมตะโกนถามพี่ชายที่เบาะหน้า

ไทรีบเอื้อมมือไปค้นกระเป๋าที่เบาะหลัง "แป๊บหนึ่งเฮียไม่มียาดมติดรถเลยวะไหม"

เจนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ก็ทำสีหน้าขยะแขยงออกมา เธอหันมามองขิมกับไหมที่กำลังทำหน้าจะอาเจียน

"อย่าพึ่งอ้วกนะยะ ช่วยทน ๆ ไปหน่อย เดี๋ยวก็ถึงแล้ว" เจนพูดอย่างรังเกียจ แล้วล้วงกระเป๋าถือของตัวเอง

"นี่! ยาดม เอาไป แล้วนี่ถุง ถือไว้ด้วยนะ ถ้าจะอ้วกก็อ้วกใส่ถุงให้เรียบร้อย" เจนยื่นยาดมและถุงพลาสติกใสให้

ไหมรับยาดมมาแล้วยื่นให้ขิมก่อน "ขอบคุณมากคะ ใจดีม๊ากมากเลย" ไหมตอบกลับแบบประชดประชัน

ไทเหลือบมองเหตุการณ์ผ่านกระจกมองหลังแล้วรู้สึกหงุดหงิดกับพฤติกรรมของเจน แต่ก็ทำอะไรไม่ได้มากเพราะกำลังขับรถอยู่บนทางขึ้นเขา

"ไหวไหมขิม? อดทนหน่อยนะเดี๋ยวก็ถึงข้างบนแล้ว" 

ขิมสูดดมยาดมเข้าปอดเต็มแรง แล้วพยักหน้าเบา ๆ พยายามสงบสติอารมณ์ไม่ให้ของที่อยู่ในกระเพาะออกมาสร้างความวุ่นวายให้กับรถของไท