บทที่ 11 ปีใหม่ไปเที่ยวไหน

ขิมตื่นขึ้นมาในห้องพักของอู่ด้วยอาการปวดหัวตุบ ๆ จากฤทธิ์แอลกอฮอล์เมื่อคืน เธอลุกขึ้นนั่งอย่างมึนงง พยายามรื้อฟื้นความทรงจำ แต่ก็จำอะไรไม่ได้เลยนอกจากภาพเลือนรางของการร้องไห้ของเธอ

"โอย... ปวดหัวชิบหายเลย!" ขิมบ่นพึมพำกับตัวเอง

เธอเดินโซเซออกมาจากห้องพัก แล้วพบกับไทและไหมที่กำลังช่วยกันจัดเตรียมข้าวเช้าอยู่บนโต๊ะพับกลางอู่

"อ้าว! ตื่นแล้วเหรอขิม ว่าจะไปปลุกอยู่พอดีเลย!" 

ขิมเดินเข้ามานั่งที่โต๊ะ "มึง... กูจำอะไรไม่ได้เลยอะ กูมาที่นี่ได้ยังไง แล้วเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นหรอมึง"

ไทที่กำลังนั่งคีบหมูย่างใส่จานก็ชะงักไปเล็กน้อย เขานึกถึงภาพเมื่อคืนที่เขาอุ้มขิม และจูบที่เร่าร้อนแต่ขิมกลับจำไม่ได้เลยหรอ

"ก็กูเนี่ยแหละเป็นคนอุ้มมึงเข้าห้องนอนเอง ตัวหนักอย่างกับช้าง โวยวายจนกูหูชาไปหมด" ไทพูดพร้อมกับยิ้มเยาะ แต่ในใจกลับเสียดายที่ขิมจำจูบเมื่อคืนไม่ได้ เห้อ! จูบแรกของกูกับขิมแม่งล่มไม่เป็นท่า 

ขิมที่ได้ยินดังนั้นก็รีบเดินไปตีแขนเฮียไทเพราะความหมันใส้ "ไอ้เฮีย! กวนตีนแต่เช้าเลยนะ ใครตัวหนักก่อน หนูออกจะตัวบอบบาง"

ขณะที่ขิมเดินเข้ามาใกล้ ไทก็หันหน้ามามองเธออย่างเต็มตา ขิมจึงสังเกตเห็นรอยแผลแตกและรอยช้ำจาง ๆ มีเลือดซิบที่มุมปากของไท

"เฮีย! หน้าเฮียไปโดนอะไรมาอะ ไปกัดกับหมามารึอย่างไง ทำไมหน้ามันถึงได้เยินขนาดนี้" 

ไทพยักหน้าอย่างไม่ใส่ใจนัก "เออ! กัดกับหมา... แต่กูไม่ได้เป็นหมานะ แต่ไอ้หมานั้นมันปากดี กูเลยหมันใส้จัดไปให้หลายหมัดอยู่"

ไหมรีบพูดแทรกทันทีที่ได้ยิน "หมาอะไรเล่า! เฮียไปต่อยกับ ไอ้เหี้ยภาคแฟนเก่ามึงมาต่างหาก ไอ้ภาคมาวอแวมึงตอนเมา เฮียเลยต่อยกับมัน ซัดกันนัวร์จัด เอาสะวงเหล้าแตกเลย มึงจำอะไรไม่ได้เลยหรอขิม ฮ่าๆ!"

ขิมรู้สึกผิดทันทีที่แซวเขา "อะ…อ้าว จริงหรอ ขอโทษนะเฮีย กินข้าวเสร็จเดี๋ยวหนูทำแผลให้นะ"

ไทพยักหน้าอย่างพึงพอใจเมื่อขิมพูด "เออ! รีบ ๆ กิน กูหิวจะตายห่าแล้ว"

ทั้งสามคนนั่งกินข้าวเช้ากันอย่างสนุกสนาน ไทกับไหมพยายามชวนขิมคุยเรื่องอื่นเพื่อไม่ให้บรรยากาศอึมครึมเกินไป

"นี่ปีใหม่นี้พวกมึงจะไปไหนกันวะ มีแพลนยัง?" ไทถาม

"หนูเหรอ! ก็คงไปกับเฮียแหละมั้ง ไม่ก็ดูเพื่อน ๆ อีกทีว่าจะไปที่ไหนกันอะ" ไหมตอบ

ขิมวางช้อนลง "หนูก็คงต้องดูก่อน อาจไม่แน่ต้องกลับต่างจังหวัดไปหาพ่อกับแม่..."

ไททำหน้า จ๋อย ทันทีเมื่อรู้ว่าปีใหม่นี้เขาอาจจะไม่ได้อยู่กับขิม

ไหมเห็นอาการเซ็งของพี่ชายก็รีบแซวทันที

"แหม๋... เฮียก็อยากเคาท์ดาวน์กับขิมมันก็บอกไปตรง ๆ ดิไม่ต้องมาทำหน้าอ้อนวอน พูดอ้อมค้อมอยู่ได้!พ่อแม่สอนเฮียมาแบบนี้หรอ ฮ่าๆ!!!"

"ไอ้ไหม! หุบปากไปเลย แดกข้าวไปรึจะแดกตีนเฮียแทน ชอบยุ่งเรื่องของผู้ใหญ่จริงๆเลย!!!" ไทตวาดน้องสาวกลับอย่างเขิน ๆ

ไหมหัวเราะคิกคัก แล้วจู่ ๆ ก็ถามคำถามที่ทำให้ขิมและไทต้องหรี่ตามองอีกครั้ง

"เฮียไท! ว่าแต่พี่ปอจะมาอู่อีกทีตอนไหนอะ อาทิตย์หน้ามาไหม?"

ไทเลิกคิ้วอย่างสงสัย "ถามถึงไอ้ปอทำไมวะ มันจะมาไม่มาก็เรื่องของมันดิ มามันก็ชอบกวนส้นตีนกู มึงจะไปสนใจมันทำไมไหม"

ขิมที่เห็นอาการผิดปกติของไหมก็รีบแซวขึ้นมา "นี่ไอ้ไหม มีอะไรในกอไผ่หรือเปล่าจ้ะ มิน่าช่วงนี้ถึงชอบชวนมากูที่อู่ ตกลงมาหาเฮียไท...หรือมาหาเพื่อนเฮียกันแน่วะ!!!"

 "บ้า! ไม่ใช่สักหน่อย มึงอย่าพูดมั่ววะขิม!!!"

 "หราาาาาาา"

พอกินข้าวเสร็จ ขิมก็รีบล้างจานแล้วหยิบกล่องยาพยาบาลออกมาเพื่อที่จะทำแผลให้เฮียไท

ขิมนั่งลงบนเก้าอี้ข้างไท แล้วใช้สำลีชุบแอลกอฮอล์เช็ดแผลที่มุมปากของเขาอย่างเบามือ

"เจ็บไหมเฮีย? ถ้าเจ็บบอกนะ" ขิมถามด้วยความเป็นห่วง

"ไม่เจ็บหรอก แผลแค่นี้เอง…จิ๊บๆ กูทนได้ ไกลหัวใจ" 

"ปากยังดีอยู่แสดงว่าไม่เจ็บเลยอะดิ" พร้อมใช้มือกดสำลีเข้ากลับแผลแรงๆ

"โอ๊ยๆๆๆ ขิมๆเจ็บนะเว๊ย! กดมาได้..ซี๊ดดด"

"สมน้ำหน้า ฮ่าๆๆ"

ขิมต้องโน้มตัวเข้าไปใกล้ไทมากขึ้น เพราะรอยแผลนั้นเล็กมาก ใบหน้าของทั้งสองจึงอยู่ห่างกันไม่ถึงคืบ

ตาต่อตาประสานกัน...

ไทมองดวงตาคู่สวยของขิมที่ตอนนี้ไม่มีความเศร้าหลงเหลืออยู่แล้ว มีแต่ความตั้งใจทำแผลให้เขา ส่วนขิมก็มองรอยแผลที่มุมปากของไทอย่างรู้สึกผิด

บรรยากาศเริ่มเปลี่ยนไป ความใกล้ชิดทำให้เกิดความรู้สึกที่ยากจะบรรยายออกมา

ไทค่อย ๆ ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ขิม... ขิมก็ค่อย ๆ เอนหน้าเข้าไปหาไท...

ริมฝีปากของทั้งคู่กำลังจะแตะกันอยู่แล้วเชียว แต่…

ปัง!!!

ประตูห้องถูกเปิดออกอย่างแรงโดยฝีมือของไหม

"เฮียไท! รถลูกค้าที่ทำสีเสร็จแล้ว..." ไหมที่ถือแก้วน้ำเข้ามา พูดไม่จบประโยคเมื่อเห็นภาพบาดตาบาดใจของพี่ชายเธอกับเพื่อนสนิท

ไทและขิมผละออกจากกันอย่างรวดเร็วราวกับโดนไฟช็อตเข้าที่ตัว

แค่กๆๆๆ ไทพยายามไอแก้เขิน แล้วจึงรีบลุกขึ้นยืนทันที

"เออ! เดี๋ยวไปดูให้ ขิม มึงทำแผลให้เสร็จเนอะ กูไปดูลูกน้องก่อนละ" ไทพูดเสียงตะกุกตะกัก แล้วรีบเดินหนีออกไปจากห้องไปเลยทันที

ขิมนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ มือยังคงถือกล่องยาและสำลีเช็ดแผลอยู่ หัวใจของเธอเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก

ไหมมองพี่ชายที่เดินหนีออกไปอย่างรวดเร็ว แล้วมองขิมที่ยังนั่งอึ้งอยู่

"นี่เมื่อกี้มึงกับเฮียจะจูบกันหรอ...กรี๊ดดด ขอโทษที่เข้ามาขัดจังหว่ะนะมึง เอ๊ะ!!ต่อไปคงต้องเรียกพี่สะไภ้สะแล้วมั้ง" 

"มะ..ไม่ใช่สะหน่อย กูมองไม่เห็นแผลพี่มึงเลยยื่นหน้าเข้าใกล้ เพื่อกูมองเห็นชัดๆเท่านั้นเอง ไม่ได้มีอะไรกันสะหน่อย"

"จ้าาาา จะพยามเชื่อก็ได้"