บทที่ 16 น้ำสับปะรดหวาน

ขิมที่เลิกเรียนตอนเที่ยงและกำลังเดินออกจากห้องเรียนพร้อมกับไหม แต่ต้องตกใจเมื่อเห็น ภาค มาดักรอเธออยู่หน้าห้องเรียน เขาน่าจะมายืนรอนานแล้ว

"ขิม! ทำไมไม่ตอบแชทภาคเลยละ เป็นอะไรหรือเปล่า บอกภาคได้นะ" เขาถามทันทีที่เจอหน้าเธอ

ไหมที่เห็นภาคก็รีบพูดสวนแทนเพื่อน "เป็นเพราะ ขิมไม่อยากยุ่งกับมึงแล้วไงไอ้ภาค มึงก็ควรเลิกยุ่งกับขิมได้แล้ว ขิมมันควรเจอผู้ชายดี ๆ สักที จำใส่หัวของมึงเอาไว้"

"มึงไม่ต้องมายุ่งวะไหม กูคุยกับขิมไม่ใช่มึง"

ภาคทำหน้าเสียใจแล้วมองตรงไปที่ขิม "ขิมจะไม่ให้โอกาสภาคแล้วหรอ ไหนบอกว่าให้โอกาสแล้วไง ภาคก็ปรับปรุงตัวอยู่ ไม่มีเรื่องผู้หญิงอื่นให้ขิมต้องหนักอีกแล้ว"

ขิมตัดสินใจแล้วว่าเธอต้องตัดขาดกับภาคให้เด็ดขาด เธอจึงรวบรวมความกล้าพูดออกไปอย่างไม่ถนอมน้ำใจภาค

"ขิมขอโทษนะภาค... ที่เคยบอกว่าให้โอกาส... แต่ตอนนี้ความรู้สึกของขิมมันไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว... ขิมไม่ได้รักภาคมากเหมือนก่อนอะ เราจบกันจริง ๆ ซะทีเถอะนะภาค"

"ไม่!!! ภาคไม่ยอมหยุดแค่นี้แน่ขิม คอยดูเลย พอดีแล้วไม่ชอบ ภาคก็จะเลวให้ดู!" ภาคพูดจบก็หันหลังเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามองเธออีกเลย

ไหมได้แต่ตะโกนด่าตามหลัง "ไปเลยนะ ไอ้สันดานเสีย! อย่ากลับมาให้เพื่อนกูเห็นหน้าอีกนะ…"

"พอแล้วมึง ปล่อยเถอะไม่ต้องด่าแล้ว"

ไหมหันมาปลอบใจเพื่อนทันที "ไม่ต้องคิดมากนะมึง! มึงทำถูกแล้ว มึงยังมีเฮียกูที่คอยปกป้องพร้อมดูแลดีกว่าไอ้ภาคสิบเท่าเลย กูดีใจวะ ที่มึงหลุดพ้นจากมันแล้ว"

พอตกเย็น ไหมก็ชวนขิมไปซื้อของสำหรับไปเที่ยวทริปเขาใหญ่ที่ตลาดถนนคนเดินตอนเย็นหลังมหาวิทยาลัย ทั้งสองสาวเดินช้อปปิ้งกันอย่างสนุกสนาน ทั้งหาของกินอร่อย ๆ และเลือกซื้อเสื้อผ้าแฟชั่นอุ่น ๆ สำหรับไปเที่ยว

ขณะที่กำลังจะซื้อขนมกลับไปฝากไท ขิมก็ถามไหมขึ้นมา

"ไหม! เฮียไทเขาชอบกินอะไรวะมึง กูจะซื้อไปฝากเฮียแกสะหน่อย"

"อ๋อ! เฮียกูอะหรอ เขาชอบกินปลาหมึกย่างน้ำจิ้มซีฟู๊ด แล้วก็...สับปะรด เฮียชอบกินสับปะรดมาก" ไหมบอก

ขิมอมยิ้มเล็กน้อย "โอเค! งั้นเดี๋ยวกูไปซื้อปลาหมึกย่างกับสับปะรดให้เฮียก่อน"

ขิมเดินตรงไปที่ร้านปลาหมึกย่างและร้านผลไม้ แล้วหิ้วถุงของกินกลับไปอู่พร้อมกับไหม

พอทั้งสองเดินเข้ามาในอู่พร้อมถุงของกิน ลูกน้องของไทที่ชื่อ กัส ที่กำลังซ่อมรถกับไท พอเห็นขิมก็รีบแซวเจ้านายทันที

"เฮียไทเด็กเฮียมาแล้วนู้น หิ้วของพะรุงพะรังมาเชียว"

ไทที่ก้มซ่อมรถอยู่พอได้ยินเสียงของลูกน้องพูดก็เดินมาหาขิมพร้อมกับรอยยิ้มทันที 

"มาแล้วหรอ ซื้ออะไรมาฝากเฮียบ้างมั้ย หิวจะแย่อยู่แล้ว" ไทพูดอย่างอ้อน ๆ

"หิวแล้วทำไมไม่หาซื้อเองล่ะเฮีย เจ้าของอู่อะไรไม่มีเงินซื้อ ฮ่าๆ"

ไททำหน้าน้อยใจนิด ๆ แต่ขิมก็รีบพูดต่อ "หยอก ๆ ไม่แกล้งแล้ว หนูซื้อปลาหมึกย่างกับสับปะรดมาให้อะ" ขิมยื่นถุงให้ไท

ไทได้ยินคำว่า "สับปะรด" ก็อมยิ้มขึ้นมาจนเห็นฟันทุกซี่

"หื้มม! สับปะรด รู้ได้ยังไงว่าเฮียชอบสับปะรดอะ!" 

"ไหมเป็นคนบอก ทำไมอะ ตกใจหรอ" ขิมตอบ

ลูกน้องที่อยู่ใกล้ ๆ ต่างก็แซวกันยกใหญ่

"ฮันแน่!! น้ำจะได้หวาน ๆ หน่อยเหรอเฮีย" กัสพูดแซว

ไทหันไปมองขิม แล้วพูดด้วยเสียงเย้าแหย่

"น้ำเฮียจะได้หวาน ๆ หรอขิม อยากให้น้ำเฮีย   หวานรึอย่างไง แต่ไม่ต้องกินมันก็หวานอยู่แล้วนะ"

ขิมงงเขาพูดถึงเรื่องอะไรกัน "น้ำอะไรของเฮีย น้ำผลไม้เหรอ สับปะรดก็หวานนะไม่ได้เปรี้ยวเลย แม่ค้าให้ชิมมาก่อนซื้อ"

ไทอดที่จะเอ็นดูเธอไม่ได้จึงโน้มตัวลงไปใกล้ขิม แล้วกระซิบข้างหูเธอเบา ๆ

"น้ำ...หมายถึงน้ำในตัวเฮียไง...น้ำว่าวอะ"

ขิมที่ได้ยินอย่างนั้นถึงกับเขินหน้าแดงทันที หัวใจเต้นรัวอย่างห้ามไม่ได้ เธอรีบยกมือขึ้นไปตีเข้าที่ไหล่ของไทอย่างแรง

"ไอ้เฮียทะลึ่ง พูดอะไรออกมาเนี่ย ในหัวมีแต่เรื่องแบบนี้รึไง ประสาท!" ขิมบ่นอุบอิบ แล้วรีบเดินหนีไทเข้าไปหาไหมที่ครัวเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอาย

ไทหัวเราะอย่างมีความสุข แล้วเดินตามขิมเข้าไปในครัวพร้อมกับถุงปลาหมึกย่างและสับปะรด

 

 เธอตรงดิ่งไปหาไหมที่กำลังรื้อของในตู้เย็นอยู่

"ไอ้ไหม! มึงดูเฮียมึงดิ" ขิมฟ้องทันทีที่ถึงตัวเพื่อน

ไหมที่เห็นสภาพขิมหน้าแดงและมีอาการหอบเล็กน้อยก็รีบหันมามองอย่างตกใจ 

"เฮียกูเขาทำไม ไปแกล้งอะไรมึงอีกแล้วละ " 

"ปากอะไม่ได้หมาแล้ว แต่...เปลี่ยนมาพูดจาลามกแทน" ขิมพูดเสียงเบาลงเพราะรู้สึกเขินอาย

"ลามกอะไร เล่ามาดิ" ไหมทำหน้าอยากรู้อยากเห็น

ขิมก้มหน้าลงเล็กน้อย แล้วเล่าเรื่องที่ไทกระซิบข้างหูให้ไหมฟังอย่างละเอียด

"ก็...ที่ซื้อสับปะรดมาให้เฮียอะ มันทำให้น้ำ... หมายถึงน้ำในตัวเฮียอะมันหวานหรอ…เฮียแม่งทะลึ่ง  ชิบหายเลย" 

ไหมถึงกับหลุดหัวเราะออกมาอย่างควบคุมไม่ได้

"ฮ่า ๆๆ! เฮียกูก็เป็นงี้แหละ มึงอะซื่อเองขิม นี่ขนาดพยายามทำตัวดีแล้วนะเนี่ย ยังทะลึ่งได้ขนาดนี้" 

"มึงหัวเราะอะไรวะ บ้าทั้งพี่ทั้งน้อง ประสาท ในหัวเฮียมึงมีแต่เรื่องแบบนี้หรอวะ มึงไม่สั่งสอนพี่ชายมึงบ้างไอ้ไหม" ขิมบ่น

"โอ๊ย! กูสั่งสอนไม่ได้หรอก สันดานเฮียกูมันเป็นแบบนี้ แต่ขิม...มึงต้องยอมรับนะ...เฮียกูโคตรชอบมึงเลยนะ  ถึงปากแบบนี้อะ ปกติกับผู้หญิงคนอื่นจะพูดเพราะๆ แต่มึงพิเศษสำหรับเฮียไงเลยปากไม่ดี ฮ่าๆ" 

"กูต้องดีใจรึเสียใจวะเนี่ย"

จังหวะที่ขิมพูดจบ ไทก็เดินเข้ามาในครัวพอดี พร้อมกับถุงสับปะรดและปลาหมึกย่าง

"นี่! นินทาเฮียอยู่รึไง เสียงดังเชียว" ไทถามพร้อมกับรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม

ขิมรีบหันหลังให้ไท ไม่กล้าสบตาเพราะยังเขินไม่หาย

"เปล่า! พวกหนูกำลังคุยเรื่องทริปเขาใหญ่ เฮียไปดูลูกน้องซ่อมรถไป" 

ไทเดินเข้ามาใกล้ขิม แล้วยื่นสับปะรดชิ้นหนึ่งที่มาจ่อที่ปากขิม

"กินสับปะรดหน่อย น้ำจะได้หวาน ๆ" ไทกระซิบเสียงเบา

"ยัง ยังไม่หยุดอีก พอเลยนะเฮีย!" เธอรีบกัดสับปะรดอย่างรวดเร็วเพื่อเปลี่ยนประเด็น