บทที่ 14 เฮียเป็นอะไร

ไหมเจอขิมที่หน้าตึกเรียน ก็รีบเดินเข้าไปทักทายเพื่อนทันที

"ขิม เมื่อวานเป็นไงบ้าง ไอ้ภาคมันไม่ได้ทำอะไรมึงใช่ไหม กลับถึงคอนโดกี่โมง" ไหมถามรัวเป็นชุดด้วยความเป็นห่วงเพื่อนสนิท

ขิมอมยิ้มเล็กน้อย "โอ๊ย!!!...ใจเย็น ๆ มึง ภาคไม่ได้ทำอะไรหรอก ก็แค่กินข้าวเสร็จแล้วเขาก็มาส่งฉันที่คอนโดเลย ไม่ได้มีอะไร หายห่วงได้"

ไหมทำหน้าไม่ไว้ใจ "แน่ใจนะ มึงไม่คิดว่าพอมันมาหามึงเสร็จแล้วจะไปหาผู้หญิงอื่นต่อเหรอ สันดานเก่ามันจะหายง่าย ๆ หรอวะขิม"

"ก็คงไม่หรอกมั้ง...แต่ต่อให้ภาคมันไปจริง ๆ กูก็ไม่เสียใจหรอก เพราะว่าตอนนี้แค่ให้โอกาส แต่มันยังไม่ได้คบกันสักหน่อย กูไม่ได้รักภาคเหมือนเดิมแล้วอะ คงต้องใช้เวลาไปอีกนาน ความรู้สึกถึงจะกลับมาเหมือนเดิม"

ไหมคิดในใจ...โอเค... แสดงว่าเฮียไทก็ยังมีโอกาสอยู่ ดู ๆ ขิมกลับไปหาไอ้ภาค รอบนี้เหมือนเธอจะไม่ได้รักเหมือนเมื่อก่อนแล้ว แต่ที่กลับไปเพราะความเคยชินที่มีภาคอยู่มาด้วยตลอดสองปีต่างหาก

"เออ! ถ้ามึงพูดแบบนี้ก็ค่อยโล่งอกไปที อย่าให้กูเห็นมึงร้องไห้เพราะมันอีกนะ คราวนี้จะไม่ปลอบแต่จะซ้ำเติมแทน" 

ตกเย็น ขิมและไหมก็ตัดสินใจไปที่อู่เฮียไทตามปกติ เพราะต้องไปช่วยไหมทำบัญชีตามที่อ้างไว้ตั้งแต่แรก

ทันทีที่สองสาวเดินเข้ามาในอู่ ไทที่กำลังเช็คอะไหล่รถอยู่ก็เห็นขิมพอดี แต่แทนที่จะแซวหรือทำหน้ากวนประสาทตามปกติ เขากลับทำหน้าบึ้งตึง ไม่พูดไม่จากับขิมเหมือนเดิมเลย

ขิมรู้สึกร้อนรนขึ้นมาเพราะไทไม่เคยเป็นแบบนี้กับเธอมาก่อน

ขิมเดินเข้าไปหาไทที่ยืนหันหลังให้ "เฮียไท ทำไมทำหน้าบึ้งแบบนั้นล่ะ รถเสียหรอ"

ไทหันมามองขิมแวบหนึ่งด้วยสายตาเย็นชา แล้วตอบกลับด้วยน้ำเสียงห้วน ๆ

"มึงไม่ต้องมายุ่ง ไม่ไปอยู่กับไอ้เหี้ยนั่นแล้วหรอมาที่นี่ทำไม"

 "ก็... ก็หนูมาที่นี่ จะให้ไปหามันได้ยังไงเล่า ถามอะไรแปลก ๆนะเฮีย"

ไทไม่พูดอะไรต่อ เขากลับเดินหนีขิมไปอีกทาง แล้วไปสั่งงานลูกน้องอย่างเอาเป็นเอาตาย

ขิมหันมาหาไหมด้วยความงงงวย "ไหม! เฮียเป็นอะไรอะ ทำไมเขาดูโกรธกูขนาดนั้น กูไปทำอะไรผิดไว้วะ"

ไหมส่ายหัวอย่างเหนื่อยใจ "โอ๊ย จะให้เป็นอะไรล่ะ ก็มึงกลับไปจะคืนดีกับไอ้ภาคไง เฮียกูก็เสียใจสิ เฮียกูเขาจริงจังกับมึงนะขิม ไม่ได้แกล้งเล่นอย่างที่มึงคิดนะ"

ขิมรู้สึกผิดอย่างหนัก ไม่อยากให้ไทเป็นแบบนี้เลย การถูกไทเมินเฉยมันกลับทำให้เธอรู้สึกแย่กว่าการถูกเขาด่าเสียอีก

เห้อ! ต้องทำยังไงวะเนี่ย

ขิมตัดสินใจที่จะ ง้อไท ด้วยวิธีการที่เขาเคยใช้กับเธอ เดินไปซื้อเครื่องดื่มที่ร้านค้าข้างอู่ แล้วเดินเอาแก้วน้ำไปยื่นให้ไทที่กำลังก้ม ๆ เงย ๆ อยู่กับรถยนต์คันหนึ่ง

"เฮีย หายโกรธได้แล้ว กินน้ำหน่อยนะ เดี๋ยวน้ำลายบูด" ขิมพูดกวน ๆ

ไทไม่รับแก้วน้ำ ยังคงก้มหน้าก้มตาทำงานต่อไป

"ไม่กิน! มึงเอาน้ำไปให้ ไอ้ภาค กินนู่น" 

ขิมไม่ลดละความพยายาม เธอดื่มน้ำของตัวเองไปอึกหนึ่ง แล้วพูดต่อด้วยน้ำเสียงยียวนแบบที่ไทชอบพูดกับเธอ

"โถ่! เฮีย ขี้หึงเป็นเด็ก ๆ เลยนะ แค่ไปกินข้าวกับแฟนเก่าทำเป็นงอน เฮียจะไม่หล่อแล้วนะถ้าทำหน้าแบบนี้ ตีนกาขึ้นหมด สาว ๆ ใน TikTok เขาจะหนีเอาสะละ"

ไทชะงักมือที่กำลังขันน็อตอยู่ เขาค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมามองขิมด้วยสายตาที่ยังคงไม่พอใจ

"กูไม่ได้ขี้หึง กูแค่... รำคาญไอ้พวกนอกใจ มันทำกับมึงขนาดนั้นก็ยังจะกลับไปอีก" 

"รำคาญอะไรเล่า หึงก็บอกหึงสิเฮีย ถ้าเฮียไม่หายโกรธนะ...เดี๋ยวหนูจะเอาประแจมางัดหมาออกจากปากเฮียให้หมดเลย" ขิมขู่กลับด้วยท่าทางจริงจัง

ไทที่ปกติจะโกรธจัดเมื่อโดนด่าด้วยคำหยาบจากคนอื่น แต่เมื่อเป็นขิมด่า เขากลับรู้สึกดีขึ้นมาเล็กน้อย ใบหน้าบึ้งตึงเริ่มคลายลงแล้วเขาก็ยื่นมือไปรับแก้วน้ำจากขิม

"เออ! เอามา ถ้ามึงกวนตีนกูไม่หายโกรธนะ... มึงเจอดีแน่!" ไทพูดเสียงห้วน ๆ แต่ก็ยอมดื่มน้ำที่ขิมซื้อมาให้

ขิมยิ้มอย่างโล่งใจ...การง้อไท...ต้องใช้สกิลขั้นสูงสินะ

ไทจิบน้ำในแก้วของขิมไปอึกใหญ่ แล้วมองหน้าขิมที่ยืนยิ้มโล่งใจอยู่ข้าง ๆ

"ยิ้มอะไร มึงคิดว่ากูจะหายโกรธง่าย ๆ หรอ!" 

ขิมหัวเราะเบา ๆ "ก็เห็นเฮียยอมรับน้ำแล้ว แสดงว่าอย่างน้อยก็หายโกรธไปแล้วครึ่งหนึ่งไง หรือว่า... เฮียยังอยากโดนหนูด่าอีก จะได้หายโกรธสนิท เอาปะ"

ไทวางแก้วน้ำลง แล้วใช้ผ้าเช็ดมือที่เปื้อนน้ำมันเครื่องเล็กน้อย แล้วหันมาเผชิญหน้ากับขิมอีกครั้ง

"กูไม่ได้อยากให้มึงมาด่ากู...กูอยากให้มึงเข้าใจ" 

"เข้าใจอะไรวะเฮีย?" ขิมถามด้วยความสงสัย

ไทมองขิมด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย เขารวบรวมความกล้าทั้งหมด แล้วพูดออกมาด้วยความห้วน ๆ ตามสไตล์ของเขา

"ก็... ก็กูชอบมึงไงขิม กูไม่ได้ชอบแค่แกล้งมึงเล่น กูไม่ได้ปากหมากับมึงเพราะความสนุกนะ ที่กูหวงมึงขนาดนี้ ก็เพราะกูอยากได้มึงมาเป็นเมียกูจริง ๆ จบมั้ย"

คำพูดที่ห้วนแต่ตรงไปตรงมาของไททำให้ขิมถึงกับอึ้งไปเลย เธอไม่คิดว่าไทจะพูดตรงขนาดนี้ ปกติเขาจะใช้แต่คำแซวอย่างไม่จริงจังเท่าไหร่นัก

"เฮีย... เฮียพูดอะไรออกมาเนี่ย ผีเข้าหรอ" ขิมรู้สึกว่าใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมา

"ก็พูดความจริงไง ผีไม่ได้เข้าด้วย กูเป็นคนแบบนี้พูดอ้อมค้อมไม่เป็น มึงกลับไปหาไอ้เหี้ยนั่น มึงรู้ไหมว่ากูหงุดหงิดขนาดไหน กูเสียใจนะเว้ย มึงบอกว่ากูแกล้งเล่น...กูไม่เคยเอาเรื่องความรู้สึกมาล้อเล่นนะขิม" 

ขิมยืนนิ่งมองไทอย่างไม่เชื่อสายตา นี่คือไท... ช่างซ่อมรถปากหมาที่กำลังสารภาพรักกับเธอด้วยสีหน้าจริงจังที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็นมา

ขิมรู้สึกถึงความอบอุ่นที่พุ่งพล่านอยู่ในอก แต่เธอก็ยังคงมีกำแพงบาง ๆ จากความเจ็บปวดที่เคยได้รับจากภาค

"แล้วเฮีย...เฮียจะมาบอกตอนนี้ทำไม หนูกำลังจะให้โอกาส...ให้โอกาสภาค..." 

ไทขยับเข้ามายืนใกล้ขิมอีกก้าว "ให้โอกาสมันไปนอกใจมึงอีกรอบหรอวะ มึงก็เห็นแล้วว่ามันเป็นคนยังไง มึงกลับมา... กลับมาให้กูดูแลดีกว่ามั้ยขิม"

"ดูแลอะไร ดูแลด้วยการกวนตีนหนูทุกวันหรอ!" ขิมพยายามกวนกลับเพื่อกลบเกลื่อนความเขิน

ไทมองขิมที่พยายามทำตัวปกติ ทั้งที่ใบหน้าของเธอกำลังอมยิ้มเล็ก ๆ ออกมาอย่างห้ามไม่ได้

"ถ้ากูกวนมึง... นั่นคือภาษาบอกรักของกู มึงไม่เข้าใจเหรอวะ กูดีกับมึงที่สุดได้แค่นี้แหละ แต่กูรักมึงจริงก็แล้วกัน"

"แล้ว...แล้วเฮียจะพิสูจน์ให้หนูเชื่อได้ยังไง ว่าเฮียรักหนูจริงไม่ใช่แค่การหวงก้างอะ" 

"ง่ายมาก มึงอยากให้กูพิสูจน์อะไรล่ะ กูจะหยุดปากหมา จะหยุดด่ามึงหนึ่งอาทิตย์ แล้วกูจะทำตัวเป็นสุภาพบุรุษให้มึงดู ถ้ากูทำได้...มึงต้องยอมเลิกยุ่งกับไอ้เหี้ยภาคได้ปะ"

"ฮ่า ๆ ๆ! หยุดปากหมาหนึ่งอาทิตย์ เฮีย เฮียจะบ้าหรอ แค่วันเดียวเฮียก็ปากเปื่อยแล้วมั้ง" ขิมหัวเราะออกมาอย่างสนุกสนาน

"มึงก็ดูถูกกูเนอะ กูเป็นช่างทำได้ทุกอย่าง ถ้ากูทำได้มึงต้องยอมรับกูนะ ตกลงไหม" 

"ได้สิ หนูจะรอดู พิสูจน์มาได้เลยเฮีย"

"โอเค เจอกัน!" ไทพูด แล้วรีบหันหลังกลับไปทำงาน โดยที่หัวใจกำลังพองโต

ขิมมองตามหลังไท แล้วเอามือทาบที่หน้าอกตัวเอง เธอกำลังเขินไทอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน  บ้าจริง นี่เราให้โอกาสเฮียไทหรอเนี่ย ขิมคิดในใจ แล้วเดินไปหาไหมที่กำลังทำหน้าอึ้งอยู่