กรงรักกับดักมาเฟีย のすべてのチャプター: チャプター 31 - チャプター 40

“เฮียปล่อยมุกก่อน” “ขอกอดอีกนิดไม่ได้เหรอ”“เฮียอะ”“ก็ได้ๆ” วงแขนแข็งแรงที่เคยกอดรัดคลายออก ใบหน้าสะสวยของมุกดาแต่งแต้มไปด้วยรอยยิ้มขวยเขิน แก้มนิ่มแปรเปลี่ยนสีชมพูฝาดน่ารัก“มัวแต่กอดมุกอยู่ได้ เดี๋ยวก็ตามคนอื่นไปไม่ทันหรอก” จริตเกี่ยวผมทัดหูแบบนางเอก มุกดาชำเลืองตากลมสวยมองคนตัวสูงกว่า เห็นเขาทอดยิ้มอ่อนๆ มองเธออยู่ก่อนแล้ว ใจดวงน้อยก็ยิ่งเต้นแรง“ก็ชอบให้กอดอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ” ขยับยิ้มบางๆ เอ่ยแซว ทำเอาคนตัวเล็กเสียหลักอมยิ้มปวดแก้มไปหมด ทั้งสองเดินกลับไปรวมกับคนอื่นๆ ตรงบ่อน้ำ ทว่าเมื่อไปถึงกลับไม่เจอใครเลย ไม่เห็นแม้แต่เงา “อ้าว เขาไปไหนกันหมดแล้วคะเนี่ย”“คงเดินล่วงหน้ากันไปก่อนแล้วล่ะมั้ง” คิเรย์มองตามเส้นทางที่คาดคิดว่าคนอื่นๆ อาจพึ่งเดินออกไป“ตามฉันมา” เขาส่งมือให้มุกดาจับ ลับหลังไม่ต้องกลัวใครเห็น สองหนุ่มสาวพากันเร่งฝีเท้าหวังให้ทันคนอื่น ทว่ายิ่งเดินไกลเท่าไร กลับรู้สึกเหมือนวนมาอยู่จุดเดิม เป็นแบบนั้นหลายครั้งจนคิเรย์ทำเครื่องหมายไว้บนต้นไม้ต้นหนึ่ง เขาและมุกดาออกเดินอีกครั้ง ซึ่งผลลัพธ์ครั้งนี้มันแน่เสียยิ่งกว่าแน่“รอยที่เฮียทำไว้นี่คะ” มุกดาลูบรอยกาก

“มุกดาไปยืนทำอะไรตรงนั้น แล้วจะตามฉันมาทำไม” คิเรย์ขมวดคิ้วมองอีกคนอย่างสงสัย เส้นทางที่เธอยืนอยู่เขาจำได้ว่ามันคนล่ะทางกับกระท่อม อีกอย่าง…ทำไมเธอถึงตามเขาออกมาได้ทั้งที่ไม่มีแม้แต่แสงไฟนำทางเธอไม่พกอะไรเลย“มุกดา..” คิเรย์เริ่มแปลกใจมากขึ้นทุกที ความสงสัยก่อตัวเป็นกลุ่มก้อนหนาๆ ในหัว ให้เขาลองพิสูจน์ ไฟฉายโทรศัพท์ในมือจึงถูกเพ่งตรงยังเบื้องหน้า ทันทีทันใด ร่างของมุกดากลับกลายเป็นหญิงแก่หน้าตาหน้าเกลียดน่ากลัว แสยะยิ้มฟันดำขลับพร้อมกรีดเสียงหัวเราะดังสะท้อนทั่วผืนป่า “เชี่ยยยย!” คิเรย์ใจเต้นรุนแรง ร่างนั้นหายวับไปอย่างรวดเร็ว หากแต่เสียงหัวเราะยังดังต่อเนื่องไม่ได้หายไปด้วยเขาฉายไฟไปรอบๆ แบตโทรศัพท์มือถือใกล้หมดเต็มที คิเรย์สูดลมหายใจลึก พยายามตั้งสติ ต้องออกไปจากบริเวณนี้ให้เร็วที่สุดเท้าหนักเริ่มขยับวิ่ง จิตใจตั้งมั่นต้องไปถึงกระท่อมให้จงได้ ทว่ายิ่งวิ่งออกไปกลับรู้สึกเหมือนตัวเองโดนไล่ล่าจากสิ่งที่มองไม่เห็น ทั้งเสียงหัวเราะและเสียงฝีเท้าไล่ตามกำลังทำเขาสับสน อย่างกับมันสะใจที่เห็นเหยื่อดิ้นรนเอาตัวรอดอย่างเอาเป็นเอาตายและมันก็จะเอาเหยื่อให้ถึงตายเหมือนกัน…“ตัวเหี้ย

ล็อคท้ายทอยร่างบาง เอียงในองศาที่พอเหมาะก่อนประทับจูบแผ่วเบาบนริมฝีปากอิ่ม ความรู้สึกท่วมท้นบางอย่างพุ่งเข้ากลางใจในทันที มันเป็นความโหยหา ยิ่งสัมผัสเปียกชื้นของริมฝีปากคนทั้งคู่บดเบียดชิดใกล้กันมากเท่าไร หัวใจสองหนุ่มสาวพองโตมากเท่านั้น “อืม พอก่อน เดี๋ยวมันจะไม่จบแค่จูบนะ” นิ้วแกร่งบดคลึงริมฝีปากก่ำแดงในตอนที่ผละออกมามองใบหน้าหวานเชื่อมของเธอมุกดาชักจะอ้อนกันเกินไปแล้ว เธอก็น่าจะรู้ว่าเขามันเป็นพวกความอดทนระยะสั้น “มุกอยากให้มันมากกว่าจูบ”“หิวอะไรขนาดนั้น” เขาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ มือสากขยี้ผมจนยุ่งเหยิง “ฉันต้องไปจริงๆ แล้วนะ เธอก็นอนพักได้แล้ว”มุกดาพยักหน้าเข้าใจ เธอยอมปล่อยคิเรย์ในที่สุด ยังไงซะก็ได้ในสิ่งที่ต้องการจนพอใจแล้ว เดี๋ยวนี้เฮียใจดีกับเธอขึ้นเยอะ เธอเองก็อยากให้รางวัลตอบแทนความใจดีของเขาบ้างแต่แค่อาจไม่ใช่เวลานี้ วันถัดมา…ทะเลเดินทางออกจากเกาะในรอบหลายเดือนเพื่อไปส่งกลุ่มเพื่อนยังสนามบิน กอดร่ำลากันเป็นพิธีก็ถึงเวลาที่เขาต้องแยกย้ายกับพวกมัน “ไว้มาพักที่เกาะกูอีกนะ” ทุกคนพร้อมใจกันยิ้มแหยปนเสียงหัวเราะขันราวสิ่งที่อีกฝ่ายกล่าวมาคือเรื่องตลก โดยเฉพาะคิเรย์แล

รถสปอร์ตหรูจอดสนิทเมื่อมาถึงที่หมาย เจ้าของคือชายหนุ่มรูปร่างหน้าตาหล่อเหลาเอาการ หากแต่หน้าหล่อๆ นั่นติดจะเคร่งขรึมดูเข้าถึงยากไปหน่อย ซึ่งผิดจากเวลาปกติมักเป็นคนเฮฮาอารมณ์ดีเสมอ ร่างสูงย่างฝีเท้าเข้าในคอนโดแห่งหนึ่ง กดลิฟต์ยังชั้นปลายทางที่ต้องการจนมาโผล่ยังชั้นบนสุด สายตาคมวาวเพ่งมองห้องเป้าหมาย ก๊อก! ก๊อก! รออยู่แค่ชั่วอึดใจ เจ้าของห้องรูปร่างสูงโปร่งไม่ต่างกันเปิดประตูด้วยสีหน้างงงวยเล็กน้อย ไม่ต้องรอให้เชื้อเชิญก็เป็นฝ่ายเดินเข้าห้องเสียก่อน “มาหากูถึงนี่ ไม่บอกไม่กล่าวก่อนวะ” “จำเป็นด้วยเหรอ ปกติมึงไปหากู มึงไม่เห็นจะบอกบ้าง” มาร์ตินเอนกายทอดตัวนั่งบนโซฟาตัวใหญ่ กวาดสายตามองจนทั่วห้องก่อนความดุดันจากตาคู่นั้นจะหยุดกึกที่คิเรย์ “หรือมึงมีความลับอะไรที่ไม่อยากให้กูรู้” “เพ้อเจ้อ” อีกคนตอบกลับสีหน้าไม่สบอารมณ์ “ตกลงแล้วที่มาหากูนี่คือ? จะมากวนตีน” มาร์ตินเหยียดยิ้มเล็กน้อย “แขกมาทั้งทีไม่มีน้ำท่ามาเสิร์ฟหน่อยเหรอวะ” “อย่ามาลีลาไอ้ติน มีเหี้ยไรก็พูด กูรู้ว่ามึงคงไม่ถ่อมาหากูถึงนี่เพราะแค่จะชวนแดกเหล้าแน่ๆ” แค่มองตาก็รู้ใจอะไรประมาณนั้น คิเรย์ถึงได้หวิวในอกเพราะคิ

คิเรย์เดินหายเข้าไปในห้องสักพัก น้ำฟ้าถึงได้หายใจหายคอคล่องขึ้นมาหน่อย เมื่อครู่เมือนโดนสายตาคมดุคู่นั้นดูดเอาอากาศรอบตัวจากเธอไปจนหมด แค่โดนเขามองเฉยๆ และใช้น้ำเสียงราบเรียบแต่เพราะเป็นคิเรย์มันถึงได้น่ากลัวแบบที่ใครต่อใครก็ต้องเกรงกลัว น้ำฟ้าก็หนึ่งในที่ว่ามา เธอไม่เคยต้องศิโรราบให้ใคร เธออยู่เหนือทุกคนมาตลอด แต่มันก็ไม่ใช่เขาคนหนึ่งล่ะ เธอบังคับหรือควบคุมอะไรผู้ชายคนนี้ไม่ได้เลย คิดแล้วแค้นใจชะมัด คิเรย์กลับออกมาจากห้องอีกทีอยู่ในชุดที่พร้อมออกไปด้านนอก เขาปรายหางตาดุดันคู่นั้นมองน้ำฟ้าเล็กน้อย ไม่พูดไม่เอ่ยอะไรก็ทิ้งกันไปในทันที “หึ! เฮียเป็นห่วงมันนักใช่ไหม คอยดูนะหนูจะช่วยให้เฮียตินสมหวังกับนังนั่น แล้วเฮียจะต้องเสียใจที่เมินหนูแบบนี้” เธอควบคุมเขาไม่ได้ก็จริง แต่ก็ทำให้เขาเสียใจได้นี่นา หลายวันผ่านไป ช่วงนี้มุกดาจะขยับตัวทำอะไรก็ดูลำบากไปเสียหมด ไม่ได้ลำบากตัวแต่ลำบากใจ สาเหตุมาจากการที่มาร์ตินทำตัวติดเธอเป็นตังเม เช้ามารับไปทานข้าว เย็นมารับไปทำงาน เลิกดึกๆ ดื่นๆ ก็คอยอยู่รอและพากลับไปส่งที่บ้านอีกที เรียกได้ว่าแม้สถานะระหว่างเรายังเป็นแค่พี่น้องก้ำกึ่งคนคุย (ที่เฮีย