Alle Kapitel von กรงรักกับดักมาเฟีย : Kapitel 21 – Kapitel 30

หญิงสาวยังคงยืนล้างมือหันหน้าเข้าหากระจกและหันหลังให้คนตัวสูง แต่เธอรู้สึกได้ว่าเขากำลังย่างกรายเข้ามาหากันมากขึ้นเรื่อยๆ“แค่ตอบว่าเป็นอะไรมันยากขนาดนั้นเลยเหรอ”“จะอ้วกค่ะ มุกจะอ้วก” “เธอเมาเรือ?” คิ้วหนาขมวดสูงในขณะที่สายตาคู่คมจ้องมองการกระทำของหญิงสาว เธอเปิดก๊อกในน้ำไหลผ่านและล้างมือเอาเป็นเอาตาย ถูซ้ำๆ แรงๆ จนแดงเถือก“พอได้แล้ว” คิเรย์ไม่อยากทนมอง ปิดก๊อกและชักมือเรียวออกมาจากอ่างล้างมือ มุกดาขืนไว้เล็กน้อยแต่ก็สู้แรงชายไม่ได้ เธอก้มหน้าถอนหายใจเฮือกเล็กๆ พอเงยหน้าขึ้นมองคิเรย์เท่านั้น เขาถึงได้เห็นว่าขอบตาหญิงสาวรื้นหยาดน้ำใส สีหน้ากล้ำกลืนแบบที่ทำอกแกร่งไขว้เขว“มุกไม่ได้จะอ้วกเพราะเมาเรือ แต่เป็นเพราะเห็นผู้หญิงคนสำคัญของเฮีย” ถ้าไม่สำคัญก็คงไม่พากันมาด้วย มุกดาคิดไว้ตั้งแต่ตอนเห็นสตอรี่ไอจีมาร์ตินแล้ว ถึงขั้นออกไปเที่ยวด้วยกัน เฮียคิเรย์ก็คงชวนเธอมาด้วย และมันก็ถูกเผงตามที่เธอคิดไว้หมดเลย “เฮียพาเธอมาที่นี่ คงกะพามาเปิดตัวสินะ”“ไร้สาระ ทำไมชอบคิดไปเอง” เขาชักสีหน้าไม่พอใจเพราะสิ่งที่เธอพูดคงจี้ใจกันไม่น้อย แล้วทำไมต้องโมโห ในเมื่อบอกมาตรงๆ เลยก็ได้ เธอจะได

เรื่องปากไม่ตรงกับใจเป็นสิ่งที่คิเรย์น่าจะถนัดที่สุด แม้จะพร่ำบอกตัวเองให้หยุดได้แล้ว แต่พอโดนกระตุ้นนิดกระตุ้นหน่อย ร่างกายกลับทำตรงกันข้ามอย่างที่ใจคิด “อึ่กก..อืม” ไม่อาจหยุดตัวเองได้ ความหอมหวานและนุ่มนวลเหมือนขนมชิ้นโปรด เป็นใครจะหักห้ามใจได้บ้าง เขาเองก็หนึ่งในที่ว่ามา “เฮีย..อึก จะให้คำตอบมุกได้ยัง” ร่างเล็กสั่นสะท้านเพียงแค่โดนปลายลิ้นอุ่นบดขยี้จุกสีหวาน โดนเขาเล้าโลมเรื่อยๆ รู้สึกตัวอีกที เสื้อคล้องอกที่เธอสวมใส่ก็โดนถอดออกนานแล้ว มุกดาหายใจระทดระทวย มือเรียวพยายามดันบ่าแกร่งของคนตัวโตออกห่าง หากให้เขากินเธออย่างมูมมามต่อไปโดยยังไม่ได้คำตอบชัดเจน เธอเองจะเสียเปรียบ “อืม..ตัวเธอนุ่มมากมุกดา” “ฮื่ออ อ๊ะ…เฮียหยุดก่อน เมื่อไรจะตอบมุก” ปากหยักครอบดูดพลางละเลงลิ้นจนหน้าอกเปียกชุ่ม ทว่าไม่ได้เปียกแค่ช่วงบน ด้านล่างของเธอก็ฉ่ำแฉะเพราะการเล้าโลมสุดยอดของเขา ฝ่ามือสากบีบจับเอวคอดกิ่ว ลูบเบาๆ ผ่านหน้าท้องแบนราบจนกายสาวสยิว ค่อยๆ ลากต่ำลงมาจนถึงขอบกางเกง ป้วนเปี้ยนอยู่ตรงนั้นได้ไม่นาน มือร้ายพยายามสอดเข้ามาด้านในหวังกอบกุมเนินเนื้อสวาท “อ๊ะ! มุกจะไม่ให้เฮียเอา จนกว

มุกดาไม่ได้ตั้งใจจะตื่นสาย แต่ร่างกายเธอใช้งานหนักมาค่อนคืน จะขยับเขยื้อนทีก็เจ็บปวดทั้งตัว กระดูกกระเดี้ยวรวดร้าวไปหมดเธอไม่ขอโทษว่าเป็นความผิดใครในเมื่อสมยอมพร้อมใจกันทั้งคู่ อีกอย่างเมื่อคืนนี้มันสนุกและหนักหน่วงจริงๆ “ซาร่าห์ดูหน่อยว่าเจ้กลบรอยที่คอหมดยัง” เอียงตัวให้เพื่อนรุ่นน้องช่วยสังเกต ซาร่าห์วางมือจากการแต่งหน้าเพื่อเช็คความเรียบร้อยให้พี่สาว“ยังมีตรงนี้อีกนิดนึง เจ้เอาคอลซีลเลอร์มาสิ เดี๋ยวหนูทำให้” มุกดาส่งของที่ว่าให้ซาร่าห์ช่วยกลบร่องรอย ไม่อย่างนั้นตอนเธอใส่บิกินี่สุดแซ่บ คนอื่นคงได้เห็นกันหมดแน่“เจ้ไม่ได้บอกเฮียคิเรย์เหรอว่าอย่าทิ้งรอย ดูสิคอแดงเป็นจ้ำเลย”“บอกแล้ว แต่พอช่วงหลังๆ ต่างคนต่างจอยกันเต็มที่ เจ้ก็เคลิ้มๆ ไปกับเขา เลยไม่ได้ห้าม”มุกดาตอบยิ้มๆ อย่างเขินอาย ซาร่าห์ได้แต่ส่ายหน้าปลงตกกับความคลั่งรักเกินเบอร์ของเพื่อนรุ่นพี่“แล้วเฮียคิเรย์นี่ยังไง ทำเจ้ระบมทั้งคืน จะอุ้มมาส่งถึงห้องหน่อยก็ไม่ได้ ต้องให้ลากสังขารกลับมาเอง โคตรแล้งน้ำใจ” เธอยังจำช่วงเวลาเกือบฟ้าสางที่มุกดาเดินลากขาเข้าห้อง สภาพเหมือนโดนรุมยำมาก็ไม่เชิง คิดแล้วก็หงุดหงิดแทน“อย่าไปว

“อีบ้านนอก! แกกล้าหัวเราะฉันเหรอ” เธอผลักอกมุกดาจนร่างแบบบางเซถอยหลังชนราวเหล็ก เหมือนสุมไฟแค้นให้อัดแน่นจนต้องระเบิดออกมา “คำก็บ้านนอก สองคำก็บ้านนอก! งั้นลองโดนนังบ้านนอกอย่างฉันตบให้หายปากดีหน่อยเป็นไง” ถ้าต้องอดทนให้แม่นี่ยืนดูถูกนานกว่านี้ เธอก็พระอิฐพระปูนแล้วล่ะ มุกดาใช้มือขยุมเส้นผมจิกลึกถึงหนังหัวอีกฝ่าย กระชากตัวคนปากไม่มีหูรูดมาทางเธอจนเสียงกรีดร้องเรียกขอความช่วยเหลือดังลั่นเรือ สายตากลมโตเหลือบเห็นแก้วน้ำส้มซึ่งตั้งไว้ไม่ไกล มุกดาลากกำหนังหัวอีกฝ่ายมาด้วยกัน ตอนนี้เธอไม่สนใจแล้วว่าจะมีใครมาเห็นหรือเปล่า มือเรียวยกแก้วน้ำส้มสาดใส่หน้าสวยๆ ของน้ำฟ้าจนเข้าปากเข้าจมูก เสียงกรี๊ดอย่างกับผีร้องขอส่วนบุญดังแสบหูก้องลำเรือ“เกิดอะไรขึ้น!”“น้ำฟ้า”“น้องมุก” คิเรย์และมาร์ตินรีบเข้ามาแยกทั้งสองคนออกจากกัน สภาพหน้าผมของน้ำฟ้าเละเทะดูไม่ได้ ส่วนมุกดาหายใจเข้าออกรุนแรงด้วยความโมโหคั่งค้าง สายตาสองสาวที่ถลึงมองหน้าอีกฝ่ายแทบจะวางมวยกันอีกแล้ว“ทะเลาะกันเรื่องอะไร” พายัพที่ยืนอยู่ไม่ห่างถามเสียงเข้ม “ก็นังนี่จู่ๆ มันผีเข้า หนูแค่ขอให้มันถ่ายรูปให้ แต่มันจิกหัวหนูแล้วก็ยังเอ

“ฉันใส่ให้นะ หันหลังสิ” มุกดาเปล่งรอยยิ้มดีใจจนโลกทั้งใบเหมือนจะสว่างวาบขึ้นมาเพราะรอยยิ้มของเธอ รีบหันหลังให้คิเรย์สวมสร้อยในทันที คราวนี้ชายหนุ่มเช็คดูอย่างละเอียด ตะขอไม่หลุดอีกแน่นอน “เฮีย..” สัมผัสอบอุ่นเกิดขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัวตั้งใจ แขนแกร่งที่โอบกำชับร่างแบบบาง กอดเธอแน่นจนรู้สึกได้ถึงแผงอกกำยำที่แนบแผ่นหลัง ก้อนเนื้อด้านซ้ายกะหน่ำเต้นตึกๆ เหมือนจังหวะรัวกลอง ความตื่นเต้นดีใจวิ่งพล่านไปทั่วร่างเหมือนกระแสไฟฟ้า ความรู้สึกสุขจนล้นปรี่มันเป็นแบบนี้นี่เอง ในขณะอีกทาง…ซาร่าห์และมาร์ตินเถียงกันมาตลอดเพราะชายหนุ่มโมโหที่ตัวเองโดนลากแขน บังคับให้มาด้วยกัน พอจะหันหลังกลับไปหามุกดาก็โดนลากให้เดินห่างมาอีก ผู้หญิงอะไร..แรงเยอะอย่างกับหมีควาย “เดี๋ยวสองคนนั้นหาเจอก็ตามมาเองนั่นแหละ เรารีบไปรวมกลุ่มกับคนอื่นเถอะ” ซาร่าห์พูดอย่างมั่นใจ เพราะเห็นสร้อยของมุกดาอยู่ในมือคิเรย์มาตลอด เธอเห็นตั้งแต่ตอนที่เขาเก็บได้เลยล่ะ แล้วคิดว่าจะหาช่วงเวลาสำคัญให้ทั้งสองคนอยู่ด้วยกัน เธอก็ทำสำเร็จ ป่านนี้คงจู๋จี๋กันอยู่ เดี๋ยวก็คงได้ตามออกมา “รีบเดินเถอะเฮีย” และเมื่อมาถึงจุดเดิมก็เห็นชาวคณะกำล