บททั้งหมดของ ย้อนอดีตมาพลิกชะตามารดาตัวประกอบ: บทที่ 11 - บทที่ 20

ฟู่อินเหยายืนเท้าเอวทั้งส่งสายตาไม่เป็นมิตรไปให้กับบิดาไร้หัวใจ แต่เขากลับหน้าด้านยิ้มเอ็นดูนางกลับมา ‘ท่านดูไม่ออกหรือไงว่าข้าโกรธ’ ในเมื่อคร้านจะเถียงกับบิดา เพราะรู้สึกว่าไร้ประโยชน์สิ้นดีนางจึงชวนปี้ถังไปตลาดการค้าหูท่ง ที่มีการขายอาหารตลอดครึ่งวัน แม้วันนี้นางจะมาตลาดเกือบวาย แต่คนที่มารอของลดก็มีไม่น้อย จนมาเจอกับร้านหนึ่งที่ปิดประกาศให้เช่า เช่าร้าน/หรือซื้อติดต่อที่อำเภอ “ปี้ถังเอายาไปให้ท่านแม่แล้วเราไปอำเภอกัน” ท่าทางบุตรสาววัยห้าหนาวทำให้แม่ทัพพิทักษ์ดินแดนอย่างฟู่ลีหยวนประหลาดใจ เด็กตัวแค่นี้หรือจะเปิดร้าน เขาคิดภาพไม่ออกเลยว่าจะเป็นไปได้อย่างไร “เจ้าไปที่อำเภอก็ไม่มีใครให้เจ้าเช่าหรอก หากไม่มีบิดาหรือมารดาไป” ขณะที่ฟู่อินเหยาครุ่นคิด คนเป็นบิดาก็เชิดหน้าขึ้นทั้งปัดเสื้อผ้า เพื่อให้บุตรสาวคิดถึงตนแต่ทว่าคำพูดต่อมานางกลับทำให้บิดาเช่นเขารู้สึกไร้ประโยชน์สิ้นดี “ท่านลุงอันเสิ่นย่อมได้ ให้ท่านลุงออกหน้าแทนก็แล้วกัน ท่านแม่ยังต้องพักผ่อน” ฟู่อินเหยาพยักหน้ากับปี้ถังแล้วจับมือกันเดินไปยังบ้านที่ตัวเ

วันนี้อาหารเย็นเป็นไก่ตุ๋นสมุนไพร ปี้ถังหยิบเครื่องสมุนไพรที่เป็นเครื่องเทศมาให้ฟู่อินเหยา เนื่องจากใช้เวลานานจึงตั้งหม้อตุ๋นก่อน จากนั้นก็ค่อยไปทำผัดผัก ปี้ถังเห็นคุณหนูใหญ่เอาถ้วยมาตักเครื่องปรุงต่าง ๆ ใส่ในถ้วยทั้งซีอิ๊ว น้ำตาล เกลือ คนทุกอย่างรวมกัน เอาน้ำมันหมูที่ซื้อสำเร็จที่เขาขายตักลงไปปลายช้อน จากนั้นก็เทชามที่ใส่ผักราดด้วยเครื่องปรุงที่ผสมกันแล้วโดยมีกระเทียมทุบราดด้านบน คุณหนูใส่เต้าเจี้ยวลงไปด้วยเพิ่มรสชาติ เห็นท่าทางคล่องแคล่วของคุณหนูปี้ถังก็ดูเอาไว้ เพื่อที่ยามตัวเองทำบ้างจะได้ทำเป็น แม้ว่ามันจะแตกต่างจากการทำอาหารจากนายหญิงใหญ่ก็เถอะ แต่กลิ่นหอมที่เตะจมูกนี้ทำให้ปี้ถังเหมือนได้เปิดหูเปิดตาอีกทาง ทำให้คิดถึงบางสิ่งที่จากมาก ฟึ่บ! ไฟในเตาลุกขึ้นจนในกระทะมีแต่ไฟสีแดง ทำให้ดูน่าหวาดเสียว แต่คุณหนูกลับไม่รู้สึกเกรงกลัวเลยสักนิด นางประหลาดใจนัก ที่อยู่ ๆ เด็กน้องวัยห้าหนาวเหมือนนางจะเปลี่ยนไปจากเดิมจนน่าสงสัย แต่ก็เก็บความสงสัยนี้ไว้ในใจ “คุณหนูระวังเจ้าค่ะ” ฟู่อินเหยาเพียงแต่หันมายิ้มให้กับปี้ถังเท่านั้น นางไม่ได้กลัวสิ่

ฟู่ลีหยวนสบสายตามองภรรยา ส่งความห่วงใยในแววตาบอกให้นางรู้ว่าเขาก็รู้สึกผิดเหมือนกันที่ปล่อยให้นางต้องโดนคนของตระกูลฟู่รังแก แต่ในเมื่อนางแต่งเข้ามาเป็นภรรยาของเขาแล้ว ต่อให้ต้องใช้ความพยายามมากหน่อยก็อยากจะรักษานางเอาไว้ให้ได้ นอกจากนางก็ยังมีลูกสาวของเขาที่เก่งกาจจนเขานึกชื่นชอบนัก ไป๋เฟิ่นโยว่เมื่อเห็นสายตาที่มองมาอย่างลึกซึ้งของเขาเข้า นางก็หลบหน้าไม่กล้าสู้ ดวงตาคู่คมที่ไม่เคยทอดมองนางมาตรง ๆ กลับหวานฉ่ำจนนางไม่อาจต้านได้ แล้วนางยังจะได้หนังสือหย่าจากเขาหรือไม่เล่า ท่ามกลางความอึดอัดของทั้งสอง ก็ได้ยินเสียงเท้าเล็ก ๆ วิ่งเข้ามาด้านหลัง จึงทำให้ทั้งคู่ที่จ้องมองกันเนิ่นนานได้สติ “ท่านแม่ ท่านพ่อมากินข้าวเถิด” ฟู่อินเหยาที่เดินมาตามบิดากับมารดา ที่ออกกันมานานแล้ว นางลอบมองสายตาบิดาที่คล้ายเพิ่งตกหลุมรักก็รู้สึกอยากบึนปากใส่ ‘เพิ่งเคยมีความรักหรือไง’ อยากรู้จริง ๆ คนสมัยนี้ไม่ต้องรักกันก็เข้าหอได้งั้นสิ ไป๋เฟิ่นโยว่ผินหน้าหลบสามีและเดินตามการจับจูงลูกสาวไป เมื่อเข้าไปในบ้านเห็นฟู่หลิงหยวนนั่งถือตะเกียบอยู่แล้วดวงตาของนางก็อ่อนโยนล

‘หงอิงเพ่ย’ ก่อนแต่งงานเป็นคุณหนูใหญ่ตระกูลหงซึ่งสืบเชื้อสายจากท่านหญิงแคว้นเว่ย ได้รับพระราชทานสมรสจากฝ่าบาท จนกลายเป็นที่นับหน้าถือตาของคนในแคว้นหลินแห่งนี้ เพราะสามีที่เป็นถึงเสนาบดีได้รับความไว้วางใจจากฝ่าบาท วันนี้หงอิงเพ่ยร้อนอกร้อนใจ ที่ฟังเรื่องจากบุตรชายเมื่อวันก่อนที่ตั้งใจจะมาขอโทษ อาจเป็นเพราะบุตรชายมาลำพังดูเหมือนไม่ให้เกียรติฮูหยินฟู่ วันนี้หงอิงเพ่ยจึงมาด้วยตัวเอง และอยากเชื่อมสัมพันธ์ไมตรีกันไว้ ด้วยข่าวที่นางได้รับจากสามีก็นับว่าน่ายินดีกับตระกูลฟู่ไม่ใช่น้อย แต่ทว่าฮูหยินใหญ่ฟู่ต้องออกมาอยู่เรือนนอก ซึ่งนับว่าเป็นเรื่องที่นางไม่คาดคิด เหตุเพราะบุตรชายก่อเรื่องทำให้ตระกูลฟู่แตกฉานซ่านเซ็นออกมา วันนี้นางนั่งรถมาถึง ยืนอยู่หน้าเรือนแห่งนี้ครู่หนึ่งก็เห็นเด็กหญิงตัวน้อยท่าทางเอาเรื่องมองมาที่นางด้วยสายตาที่ไม่เป็นมิตรนัก “เจ้าคือบุตรสาวของฮูหยินฟู่ใช่หรือไม่” ฟู่อินเหยามองอย่างประเมินคนเบื้องหน้า ว่าจะมาไม้ไหนกันแน่ ในนิยายไม่ได้พูดถึงสตรีผู้นี้เลยแม้แต่น้อย พูดได้ว่าเป็นตัวประกอบรั้งท้าย ๆ เลย อาจจะมีบทในช่วงพระเอกนางเอก ซึ่งตอนนั้นนา

ยามเหม่า (ประมาณตีห้า) ทุกคนในบ้านของฟู่อินเหยาตื่นกันโดยนัดหมายเอาไว้แล้ว หลังจากเมื่อคืนได้เตรียมเครื่องทำกระเพาะปลาของวันแรกเอาไว้เสร็จสรรพ ช่วงเช้านี้ก็เหลือแค่ตั้งให้เดือดจากนั้นก็ จัดการปรุงรสชาติให้อร่อยเลิศรสสมชื่อร้าน ปี้ถังที่รู้สึกภูมิใจมากที่คุณหนูเอาชื่อของตนรวมกับชื่อของคุณหนูตั้งเป็นชื่อร้านปี้เหยา นางไม่คิดว่าคุณหนูจะให้เกียรตินางเช่นนี้ นางเป็นเพียงเด็กที่นายหญิงเก็บมาเลี้ยงเท่านั้น เมื่อคืนก่อนนอน... ‘คุณหนูเหตุใดไม่ใช้ชื่อนายหญิงใหญ่เจ้าคะ’ ‘ก็กระเพาะปลานี้เกิดจากเจ้าและข้าคิดช่วยท่านแม่ด้วยกัน ย่อมต้องใช้ชื่อเจ้าสิ อีกอย่างเจ้าก็เหมือนสหายสนิทของข้า และท่านแม่เลี้ยงดูเจ้าไม่ต่างจากบุตรสาวเช่นกัน ดังนั้นชื่อของเจ้าและข้าย่อมเป็นชื่อที่ท่านแม่ภูมิใจ’ ปี้ถังได้ฟังถึงกับน้ำตาเอ่อคลอ นางพลิกตัวไปกอดคุณหนูเอาไว้ความรู้สึกอันสุขล้นด้วยความรัก จากเดิมที่รักคุณหนูกับนายหญิงมากมายอยู่แล้วยิ่งรักและซื่อสัตย์มากขึ้นไปอีก ฟู่อินเหยาเข้าใจความอ้างว้างของนางดี นางคงคิดว่าเป็นเด็กกำพร้าที่ท่านแม่รับมาเลี้ยงจะไม่ได้สำคัญอันใด แต