ตอนที่ 3

"ตาภู ทำไมถึงได้ทำหน้าตาน่ากลัวแบบนั้นล่ะ แม่แค่ชวนมาทานดินเนอร์และจะได้ถือโอกาสแนะนำว่าที่เจ้าสาวให้รู้จักแท้ ๆ อย่าทำสีหน้าบอกบุญไม่รับแบบนั้นสิ"

"นี่คุณแม่เอาจริงหรือครับ มันหมดยุคสมัยคลุมถุงชนกันแล้วนะครับ ผมก็นึกว่าคุณแม่จะพูดเล่นเสียอีก"

"พูดเล่นที่ไหนกันล่ะ แล้วนี่อย่าบอกนะว่าลูกลืมไปหมดแล้วน่ะตาภู เรื่องแต่งงานที่เราเคยพูดกันก่อนหน้านี้"

"นี่คุณแม่เอาจริงหรือครับเนี่ย"

"แม่ก็บอกอยู่นี่ไงว่าแม่ไม่ได้พูดเล่น เรื่องแบบนี้ใครจะไปพูดเล่นกัน งั้นแม่ไปดูในครัวก่อนนะ แม่ให้แม่บ้านทำของโปรดลูกด้วย" ภูผาหย่อนกายลงนั่งบนโต๊ะอาหารระหว่างรอมารดาเดินไปในครัว ส่วนข้าวหอมที่เดินลงจากห้องนอนชั้นบนก็เดินลงไปที่ห้องอาหารตามที่กานดาสั่ง

"เธอมันคนเมื่อตอนเช้านี่ มาทำอะไรที่บ้านของฉัน!"

"คุณ...เอ่อ...คุณคนเมื่อเช้านี่คะ"

"ฉันถามว่าเธอมาทำอะไรที่นี่" ร่างสูงลุกขึ้นแล้วเดินไปคว้าต้นแขนเล็กอย่างแรงโดยไม่ยั้งมือ ใบหน้าใสนิ่วหน้าด้วยความเจ็บแล้วเซไปตามแรงดึงของคนตัวสูง

"ฉันเจ็บค่ะคุณ"

"หวังว่าเธอคงจะไม่ใช่ผู้หญิงที่ฉันจะแต่งงานด้วยหรอกนะ คงไม่ใช่สินะ จริงไหม!" ข้าวหอมที่ได้ยินแบบนั้นก็ตกใจยิ่งกว่า เพราะที่เขาถามแบบนี้ก็แสดงว่าคนที่เธอต้องแต่งงานด้วยจะต้องเป็นคน ๆ นี้อย่างแน่นอน

"คุณคือลูกชายของป้าดาหรือคะ"

"ใช่! ฉันถามไปเมื่อกี้เธอไม่ได้ยินหรือไง ถามว่าเธอมาทำอะไรที่นี่น่ะ"

"อ้าว...นี้ทั้งสองคนรู้จักกันแล้วสินะ ดีเลย...งั้นก็ไม่ต้องพูดอะไรมาก เดี๋ยวทานข้าวเสร็จก็คุยรายละเอียดของงานแต่งได้เลย"

"อย่าบอกนะครับคุณแม่ ผู้หญิงที่จะให้ผมแต่งงานด้วยคือคนนี้"

"ใช่แล้วตาภู ทำไมล่ะ ก็ลูกรู้จักกันอยู่แล้วไม่ใช่หรือไง แบบนี้ก็ยิ่งคุยง่ายเลยสิ"

"ใครบอกว่าผมรู้จักกับผู้หญิงคนนี้กันล่ะครับ"

"อ้าว ก็เห็นคุยกันจับมือถือแขน แม่ก็นึกว่าสนิทสนมกันแล้วน่ะสิ เอาล่ะ ไหน ๆ ก็มากันครบแล้ว เรามาทานข้าวกันเถอะ แม่หิวแล้วล่ะ ส่วนเรื่องแต่งงานเดี๋ยวเราค่อยคุยกัน"

ใบหน้าคมหล่อเหลาก็ทำสีหน้าไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด ส่วนข้าวหอมก็ทำอะไรไม่ถูก ไม่คิดเลยว่าทำไมโลกถึงกลมขนาดนี้ เธอเพิ่งโดนเขาไล่ออกมาจากบริษัทยังไม่ถึงวันด้วยซ้ำ แต่ตอนนี้เธอกลับกลายมาเป็นว่าที่ภรรยาของเขาเสียแล้ว

"แล้วนี่คุณพ่อไปไหนล่ะครับ ผมเห็นออกมาจากบริษัทก่อนผมอีก"

"ไปงานเลี้ยงของเจ้าสัวสุพจน์น่ะ แต่วันนี้แม่ไม่ได้ไปด้วยเพราะต้องมารอต้อนรับว่าที่เจ้าสาวของลูกไง"

"เดี๋ยวผมขอคุยกับคุณแม่หน่อยนะครับหลังจากทานอาหารเสร็จ"

"ได้สิลูก" บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเป็นไปด้วยความอึมครึมจนทุกคนรับประทานอาหารเสร็จ ข้าวหอมก็รีบไปช่วยแม่บ้านเก็บโต๊ะอาหารเพราะเธอไม่อยากขัดการสนทนาระหว่างคนทั้งสองที่น่าจะอยากคุยกันแบบส่วนตัวมากกว่า

"หนูไม่ต้องเก็บหรอก ให้แม่บ้านจัดการเถอะ"

"ไม่เป็นไรเลยค่ะ ให้หนูช่วยเถอะนะคะ"

"งั้นก็ตามใจหนูเถอะ"

"ขอบคุณมากค่ะ" หลังจากข้าวหอมเดินเข้าไปในครัวแล้ว ภูผาก็รีบถามมารดาด้วยสีหน้าไม่พอใจทันที

"นี่มันอะไรกันครับคุณแม่ แต่งงานนี่เอาจริงหรือครับ"

"คิดว่าแม่พูดเล่นหรือไงกันตาภู เลิกได้แล้วนะนิสัยที่รักสนุกแต่ไม่ผูกพันกับใครน่ะ แล้วตอนนี้แม่ก็เลือกผู้หญิงให้เรียบร้อยแล้ว แม่ไม่เอาหรอกนะผู้หญิงแบบที่ผ่าน ๆ มาของลูกน่ะ อายุก็สามสิบแล้วควรจะจริงจังกับผู้หญิงแค่คนเดียวแล้วสร้างชีวิตคู่ได้แล้วนะลูก"

"จะมีภาระผูกพันให้มันยุ่งยากทำไมล่ะครับ ผมก็อยู่ของผมแบบนี้มาตลอด แล้วก็ไม่ได้สร้างความเดือดร้อนให้ใครด้วย ผู้หญิงก็เหมือนของกิน ถ้ากินแต่ของเดิม ๆ ซ้ำ ๆ มันก็น่าเบื่อและจำเจจะตาย ถ้าเบื่อก็แค่เปลี่ยรสชาติใหม่ไปเรื่อย ๆ แบบนี้มันดีกว่ากันเป็นไหน ๆ นะครับ"

"แม่ไม่เคยสอนให้ลูกดูถูกผู้หญิงแบบนี้เลยนะ แบบนี้มันก็เหมือนดูถูกแม่เหมือนกันนะตาภู เพราะแม่ก็เป็นผู้หญิงเหมือนกัน แต่แม่ก็ผิดเองที่ตามใจลูกทุกอย่างมากเกินไปจนทำให้เสียนิสัยแบบนี้"

"ผมไม่ได้หมายถึงแบบนั้นนะครับ ผมจะไปว่าคุณแม่ได้ยังไง ผมก็แค่ยกตัวอย่างแค่นั้นเอง อย่าคิดว่าผมจะยอมรับข้อเสนอบ้า ๆ แบบนี้นะครับ จะให้ผมแต่งงานแล้วซื่อสัตย์กับผู้หญิงแค่คนเดียวแบบนั้น ผมไม่มีวันทำแน่นอน ถ้าเป็นแบบนั้นจริงชีวิตคงจะน่าเบื่อมากแน่ ๆ ผมไม่มีทางทำอะไรอย่างนั้นแน่นอน แบบนี้ชีวิตผมก็ขาดสีสันพอดีสิครับ"

"จำที่เราเคยคุยกันได้หรือเปล่า"

"เรื่องอะไรครับ"

"ถ้าลูกยังไม่มีครอบครัวหรือมีลูกให้แม่ก่อนอายุสามสิบ แม่จะหาผู้หญิงให้ไง"

"แต่ผมยังอยากมีอิสระนะครับ แต่งงานอะไรนั่นมันไม่ต่างอะไรจากคุกเลย มันทำให้ชีวิตขาดอิสระและสีสัน เป็นคนมีพันธะมันวุ่นวายจะตาย กระดิกตัวไปไหนก็ไม่ได้ ชีวิตแบบนี้มันสนุกตรงไหน แบบนี้มันยิ่งกว่าต้นไม้เหี่ยวเฉาอีกนะครับ"

"แต่จนป่านนี้แล้วลูกก็ยังมีหลานให้แม่ไม่ได้ แถมยังไม่พาลูกสะใภ้เป็นตัวเป็นตนมาแนะนำให้แม่รู้จักอีก แล้วผู้หญิงแต่ละคนที่เป็นข่าวก็จัดจ้านกันทั้งนั้น แบบนี้จะเป็นแม่ของลูกไหวไหม จะดูแลหลานของแม่ได้ดีหรือเปล่า"

"หวังว่าคงจะจำได้นะ ถ้าลูกไม่มีทายาท ทรัพย์สมบัติทั้งหมดของตระกูลเรา พ่อของลูกก็คงไม่มีวันวางมือจากธุรกิจนี้เด็ดขาด ยังไงก็สงสารสภาพร่างกายของพ่อบ้างนะ จะให้โหมงานหนักเหมือนวัยหนุ่มสาวมันไม่ได้แล้ว หรือลูกอยากจะเห็นพ่อล้มป่วยไปก่อนล่ะ"

"แต่การใช้ชีวิตอิสระมันก็ไม่ได้เสียหายอะไรนี่ครับ ส่วนผมถ้าไม่มีทายาทแล้วมันจะเป็นผลกระทบอะไรกับบริษัทเราล่ะครับคุณแม่ การไม่มีทายาทของผมมันจะทำให้ธุรกิจของเราเดินหน้าไปไม่ได้เลยหรือครับ"

"มันจะเดินหน้าไปได้ยังไงล่ะ ถ้าไม่มีคนสืบทอดต่อจากลูก แล้วธุรกิจที่บรรพบุรุษของเราสร้างขึ้นมาด้วยนำพักน้ำแรงอย่างยากลำบากล่ะ จะต้องมาจบลงในรุ่นของลูกแบบนั้นหรือไง"

"แต่คุณแม่ครับ"

"แม่จะพูดอีกครั้งเดียว ถ้าลูกอยากมีแนวทางชีวิตเป็นของตัวเองก็ตามใจ แต่แม่ก็จะตัดหางปล่อยวัดลูกเหมือนกัน ชีวิตเสเพลแบบนั้นมันดีตรงไหน มันก็แค่ความสนุกชั่วครั้งชั่วคราว แม่คงจะไม่ยอมให้คนที่อยู่อย่างไร้จุดหมายไปวัน ๆ และไม่มีระเบียบแบบแผนในชีวิตมาบริหารกิจการครอบครัวของเราได้หรอกนะ แบบนี้แม่จะกล้าฝากอนาคตของธุรกิจเราให้ลูกได้ยังไง"

"คุณแม่ครับ"

"เอาล่ะ ไม่มีเวลาคิดแล้วนะ ถ้าจะตัดสินใจยังไงก็บอกแม่มาตอนนี้เลย ถ้าลูกไม่ตกลงแม่ก็จะได้บอกหนูข้าวหอมให้ยกเลิกงานแต่งไป ทุกอย่างมันไม่ใช่เรื่องล้อเล่น จะเอายังไงก็รีบบอกมาเถอะ แม่ไม่มีเวลาว่างมากนักหรอกนะ"

"แล้วแม่จะให้ผมแต่งงานกับผู้หญิงบ้านนอกเซ่อซ่าคนนั้นเนี่ยนะครับ"

"หยุดเดี๋ยวนี้นะ ถ้ายังว่าหนูข้าวหอมแบบไม่ให้เกียรติอีกก็ไม่ต้องมาคุยกันแล้ว หนูข้าวหอมน่ะไม่เหมือนผู้หญิงแบบที่แกเคยเล่น ๆ ด้วยหรอกนะตาภู ผู้หญิงที่มีความอ่อนน้อมถ่อมตนกับผู้ใหญ่และนิสัยน่ารักแบบนี้น่ะหาไม่ได้ง่าย ๆ หรอกนะ ถ้าได้รู้จักกับหนูข้าวหอมมากขึ้น ลูกจะต้องหลงรักอย่างแน่นอน"

"ไม่มีทาง! ผู้หญิงแบบนั้นไม่ใช่สเปกของผมเลยด้วยซ้ำ เจอครั้งแรกก็ไม่ถูกชะตาแล้วครับ จะให้กล้ำกลืนฝืนทนแต่งงานด้วยก็พอได้อยู่ แต่ถ้าให้มีความสัมพันธ์ลึกซึ้งด้วย แถมยังต้องมีลูกด้วยกันอีก ผมนึกภาพไม่ออกเลยด้วยซ้ำว่ามันจะเป็นยังไง"

"เลิกพูดให้ร้ายคนอื่นได้แล้วนะตาภู ตกลงจะเอายังไง"

"พูดอย่างกับว่าผมมีทางเลือกมากมายนักแหละครับ"

"งั้นก็เป็นอันตกลงตามนี้นะ จำที่เราเคยพูดกันได้ไหม"

"อะไรอีกล่ะครับคุณแม่"

"ภายในหนึ่งปีต้องมีหลานให้แม่ด้วย หวังว่าคงยังไม่ลืมนะ"

"ทำไมมันยุ่งยากวุ่นวายแบบนี้นะ"

"ถ้าไม่ทำแม่ก็ไม่ได้ว่าอะไร ถ้ามันยากนักก็ไม่ต้องทำหรอกนะ"

"เฮ้อ...อะไรกันเนี่ย แล้วผมมีสิทธิ์เลือกอะไรได้บ้างล่ะ"

"นี่แม่เป็นห่วงอนาคตลูกจริง ๆ นะ ถ้าขืนยังควงสาวไม่ซ้ำหน้าอยู่แบบนี้ไปเรื่อย ๆ ใช้ชีวิตเหลวไหลแบบนี้ต่อไป อนาคตก็คงต้องอยู่คนเดียวอย่างโดดเดี่ยวไปจนตายแน่ ๆ"

"พอเถอะครับ ผมเข้าใจแล้วครับ อยากจะทำอะไรก็เชิญเลย แค่มีหลานให้คุณแม่เท่านั้นก็พอใช่ไหมล่ะครับ ถ้ามีหลานให้แม่แล้ว ผมจะทำยังไงกับชีวิตของตัวเอง แม่ก็จะไม่ห้ามแล้วใช่ไหมครับ"

"ก็ตามนั้นแหละ"