ตอนที่ 2

"คุณแม่คะ เรื่องแต่งงานนี่มันยังไงกันคะ ทำไมหนูไม่เห็นรู้เรื่องเลย แล้วที่คุณแม่อยากให้หนูมาทำงานที่กรุงเทพฯ นี่ ความจริงแล้วอยากให้หนูมาแต่งงานหรือเปล่าคะ"

"แม่รู้ก็จริงลูก แต่แม่อยากให้หนูตัดสินใจเอง อีกอย่างพ่อของลูกก็ไม่กล้าปฏิเสธเพราะเป็นรุ่นพี่ที่มีบุญคุณกับพ่อของลูก แม่จึงให้หนูเป็นคนตัดสินใจ ถ้าไม่อยากแต่งก็บอกกับผู้ใหญ่ไปตรง ๆ นะลูก ยังไงการที่ลูกปฏิเสธเองก็น่าจะดีกว่า"

"แล้วทำไมคุณแม่ถึงไม่ปฏิเสธไปตั้งแต่แรกเลยล่ะคะ ถึงจะเกรงใจแต่ทำไมต้องให้หนูเป็นคนพูดเอง คนที่ไม่เคยเห็นหน้าและไม่เคยรู้จักนิสัยใจคอกันมาก่อน ต่อให้ต้องบังคับแต่งงานก็ไม่มีใครยอมแต่งอยู่แล้วล่ะคะ"

"แม่ขอโทษนะลูก แต่แม่แค่คิดว่าถ้าลูกไปคุยเอง ถึงลูกจะปฏิเสธแต่ลูกก็ยังทำงานที่บริษัทต่อได้ เพราะแม่ก็ได้คุยกับคุณกานดาไว้แล้วว่าฝากให้ลูกได้ทำงานที่บริษัทด้วย ส่วนตำแหน่งก็พิจารณาตามความเหมาะสม"

"แต่ถ้าหนูปฏิเสธล่ะคะ หนูยังจะได้ทำงานไหม คุณป้าคนนั้นจะโกรธเราไหมคะคุณแม่ เฮ้อ...ทำไมหนูต้องออกหน้าด้วยล่ะคะ แบบนี้ก็ลำบากใจแย่เลย"

"แต่แม่ไม่ได้ต้องการที่จะยัดเยียดให้หนูต้องแต่งงานหรอกนะ หนูอาจจะคิดว่าแม่แก้ตัวก็ไม่เป็นไร ถ้าแม่บอกหนูเรื่องแต่งงานก่อน หนูก็คงจะไม่ไปกรุงเทพฯ แน่นอน อีกอย่าง แม่ก็ไม่อยากให้ลูกมาทำบากทำงานในไร่กับแม่ อยากให้หนูสบายมากกว่านี้"

"หนูก็ไม่ได้อะไรมากหรอกนะคะ แค่รู้สึกเสียใจที่คุณแม่ไม่ยอมบอกเรื่องแต่งงานให้หนูรู้แค่นั้นเอง"

"แม่รักลูกมากนะข้าวหอม ต่อจากนี้ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ต้องคิดอย่างมีสตินะลูก ไม่ว่าลูกจะเลือกทางไหนแม่ก็เคารพการตัดสินใจของลูก แต่ถ้าลูกจะไม่แต่งงานก็บอกเหตุผลฝ่ายนั้นไปดี ๆ และปฏิเสธด้วยความนุ่มนวลก็พอ แม่ไม่อยากให้ฝั่งนั้นต้องรู้สึกขุ่นเคืองเรา"

"ค่ะคุณแม่ หนูเข้าใจแล้วล่ะค่ะ"

"ถ้าไปถึงบ้านของเพื่อพ่อแล้วก็โทรมาบอกแม่ด้วยนะลูก"

"ค่ะคุณแม่"

ข้าวหอมได้แต่นั่งครุ่นคิดอยู่ในใจระหว่างที่รอรถมารับ เรื่องคลุมถุงชนแบบนั้นมันจะไม่มีทางเกิดขึ้นกับตัวเธออย่างแน่นอน ไม่ว่ายังไงเธอก็จะไม่มีวันยอมรับการแต่งงานแบบนี้แน่นอน

"หนูสินะข้าวหอม"

"สวัสดีค่ะคุณป้า"

"เคยเจอตั้งแต่ตัวกะเปี๊ยก ตอนนี้กลายเป็นสาวหน้าตาสะสวยมากเลยนะ แล้วนี่ทานอะไรมาหรือยังล่ะ"

"ทานแล้วค่ะคุณป้า"

"แล้วนี่เรื่องแต่งงานได้คุยกับครอบครัวเข้าใจแล้วหรือยังล่ะ"

"ค่ะ พอดีว่าหนูก็เพิ่งทราบรายละเอียดมากคุณแม่ คุณแม่ก็ไม่ได้บอกตั้งแต่แรกน่ะค่ะ ก็เพิ่งมาทราบจากคุณป้า คุณแม่บอกว่าให้หนูเป็นคนตัดสินใจเอง หนูต้องขอโทษด้วยนะคะที่ต้องขอปฏิเสธ เพราะหนูยังไม่รู้จักนิสัยใจคอกันเลยด้วยซ้ำ แถมยังไม่เคยได้คุยและไม่เคยเจอกันด้วย เอ่อ...แล้วคนที่หนูจะต้องแต่งงานด้วยคือลูกชายของคุณป้าหรือคะ"

"ใช่แล้วล่ะลูก แต่หนูตัดสินใจดีแล้วใช่ไหม"

"ค่ะ ถึงหนูจะยังไม่มีแฟน แต่ถ้าจะให้หนูแต่งกับคนที่ไม่รู้จักก็คงทำใจลำบากมากเลยค่ะ ไม่แน่ว่าบางทีลูกชายของคุณป้าอาจจะคิดเหมือนหนูก็ได้นะคะ"

"แสดงว่าคุณแม่ของหนูยังไม่ได้บอกสาเหตุที่จะต้องแต่งงานกับลูกชายของป้าใช่ไหมลูก"

"เหตุผล? เอ่อ...เหตุผลอะไรหรือคะ"

"หนูคงจะไม่รู้สินะว่าตอนนี้สวนผลไม้ของครอบครัวหนูเข้าขั้นวิกฤติขนาดไหน"

"เอ๊ะ...เป็นไปไม่ได้หรอกค่ะ คุณแม่ไม่เห็นเคยบอกเรื่องนี้กับหนูเลยนะคะ"

"ไม่แปลกหรอกที่จะไม่บอกน่ะ เพราะไม่มีพ่อแม่คนไหนที่อยากให้ลูกรู้เรื่องอะไรแบบนี้หรอก โดยเฉพาะสถานะทางการเงินของบ้านน่ะ แต่ถ้าหนูแต่งงานกับลูกชายของป้า เงินทุกบาทที่ครอบครัวของหนูติดหนี้ของธนาคารอยู่ และบ้านก็ยังติดจำนองเพราะต้องเอาเงินไปจ่ายให้พนักงานที่ทำงานในสวนทุกเดือน ทางเราจะเป็นคนเคลียร์หนี้สินให้ทั้งหมด นี่แหละคือสิ่งที่ป้าพอจะช่วยครอบครัวหนูได้"

ข้าวหอมแทบไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน เธอไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าสถานะทางการเงินของครอบครัวเธอจะเข้าขั้นวิกฤตขนาดนี้ เรื่องสำคัญขนาดนี้ทำไมมารดาถึงไม่เคยบอกให้เธอทราบเลย

"ป้าก็อยากจะช่วยครอบครัวขอหนูนะ แต่มันก็ต้องมีขอแลกเปลี่ยน แต่ถ้าหนูไม่แต่งงาน ป้าก็ไม่ขัดข้องหรอกลูก ป้าก็ยังจะรับหนูทำงานที่บริษัทเหมือนเดิม ถ้าหนูคิดจะอยู่ที่กรุงเทพฯ ต่อน่ะนะ แต่ป้าแค่ไม่ได้ช่วยคุณพ่อคุณแม่ของหนูเท่านั้นเอง"

ข้าวหอมคิดในใจอย่างหนัก เธอไม่เคยคิดเลยว่าบ้านจะติดจำนองกับธนาคาร หรือว่าที่มารดาไล่ให้เธอมาทำงานที่กรุงเทพฯ คงเพราะไม่อยากให้รู้เรื่องนี้แน่ ๆ แต่ถ้าบ้านถูกธนาคารยึด ครอบครัวเธอจะไปอยู่ที่ไหน แล้วไหนจะคนงานที่ต้องตากแดดตากลมในสวนอีก แล้วคนงานเหล่านั้นจะหาเงินมาจากไหนเพื่อใช้จ่ายในครอบครัว หากสวนของเธอต้องปิดตัวลง

"สรุปแล้วหนูจะไม่แต่งใช่ไหมลูก งั้นป้าจะได้บอกครอบครัวหนูเลย เดี๋ยวกลัวพ่อของหนูจะรออีก"

"คุณป้าคะ งั้นหนูจะแต่งงานค่ะ หนูตกลงจะแต่งงานค่ะ แต่คุณป้าจะช่วยครอบครัวของหนูจริง ๆ ใช่ไหมคะ"

เมื่อได้ฟังในสิ่งที่ครอบครัวกำลังเผชิญอยู่ ข้าวหอมก็เปลี่ยนใจจะแต่งงานแบบไม่ลังเล เธอไม่สามารถที่จะทนเห็นครอบครัวของเธอลำบากได้เลย ถ้ามันจะสามารถทำให้ทุกอย่างที่กำลังแย่ดีขึ้น เพื่อบิดามารดาและคนงานในสวนอีกเกือบหนึ่งร้อยชีวิต เธอก็มีแต่ต้องทำเท่านั้น

"เรื่องนั้นไม่ต้องกังวลเลย เพราะป้าจะไม่ทำให้ครอบครัวหนูลำบากแน่ ๆ แต่มีข้อแม้นะ ถ้าหนูจะแต่งงานกับลูกชายของป้า หนูจะต้องมีหลานให้ป้าด้วยนี่สิ หนูจะรับได้ไหม ป้าไม่อยากฝืนใจหนูหรอกนะ ถ้าหนูไม่รู้สึกโอเคก็ไม่ต้องแต่งก็ได้ ป้าให้เอาไปคิดก่อน"

"ต้องมีลูกด้วยหรือคะ"

"ใช่ ลูกชายป้าตอนนี้ก็สามสิบแล้ว ยังไม่จริงจังกับผู้หญิงคนไหนสักคน รักอิสระ ชอบอยู่ครองตัวเป็นโสด แต่ถ้าเกิดมีลูกอาจจะทำให้ลูกชายของป้าเปลี่ยนเป็นคนที่ดีขึ้นก็ได้ อาจจะเป็นข้อแม้ที่เห็นแก่ตัวไปหน่อย แต่ถ้าหนูรับข้อตกลงนี้ได้ ป้าจะไถ่บ้านที่ติดจำนองจากธนาคารให้ ใช้หนี้ธนาคารที่ครอบครัวหนูเป็นหนี้อยู่ด้วย แถมจะให้เงินอีกก้อนสำหรับเอาไปตั้งตัวในการดูแลสวนต่อไป แบบนี้หนูจะโอเคหรือเปล่า"

การมีเงินมันดีจริง ๆ เพราะเงินสามารถบันดาลทุกอย่างได้ตามที่ต้องการ ข้าวหอมคิดหนักอีกครั้งเพราะการต้องมีลูกด้วยยิ่งทำให้เธอคิดนานมากกว่าเดิม

"หนูขอถามอะไรคุณป้าหน่อยได้ไหมคะ"

"ว่ามาสิลูก"

"ลูกชายของคุณป้าจะยอมจริง ๆ หรือคะ เอ่อ...ถ้าหนูตกลงจะแต่งงานด้วย ลูกชายของป้าจะยอมรับจริงหรือคะ"

"เรื่องนั้นไม่ต้องกังวลหรอกหนู ถ้าหนูตกลงก็ไม่มีปัญหาอะไรแล้ว"

"ถ้าลูกชายคุณป้าไม่มีปัญหาอะไร งั้นหนูจะแต่งงานค่ะ"

"งั้นก็บอกเรื่องนี้ให้ครอบครัวทราบด้วยนะ อีกหนึ่งสัปดาห์ป้าจะได้จัดงานแต่งงานกันเลย"

"ตะ...แต่งเลยหรือคะ" ข้าวหอมไม่คาดคิดเหมือนกันว่าจะแต่งงานไวขนาดนี้

"ใช่ลูก หนูติดขัดอะไรหรือเปล่า"

"ค่ะ หนูตกลงค่ะคุณป้า หนูจะแต่งค่ะ" 

"แล้วตอนนี้หนูอายุเท่าไหร่แล้วล่ะลูก"

"ยี่สิบสี่ปีค่ะ"

"งั้นเย็นนี้เรามาทานอาหารพร้อมหน้ากันดีกว่า ป้าจะได้แนะนำลูกชายให้หนูรู้จักด้วย อีกหน่อยก็จะได้เป็นสามีภรรยากันแล้ว ทำความรู้จักและสนิทสนมกันไว้นะหนู"

"ค่ะ"

"งั้นเดี๋ยวป้าไปบอกแม่บ้านเตรียมทำอาหารเย็นไว้ก่อนนะหนู ส่วนห้องของหนูเดี๋ยวให้แม่บ้านพาขึ้นไป"

"ได้ค่ะ ขอบคุณนะคะ"