ตอนที่ 5

ข้าวหอมกดลิฟต์ไปยังชั้นแผนกบุคคล เพราะเธอเคยมาที่นี่ครั้งหนึ่งแล้วจึงไม่ได้ถามรายละเอียดอะไรกับใครอีก แล้วก็ตรงไปที่ชั้นนั้นทันที

ข้าวหอมระมัดระวังตัวเองมากขึ้น ทุกย่างก้าวต้องมีสติจะผิดพลาดแบบที่ผ่านมาไม่ได้อีกแล้ว

"เริ่มทำงานวันนี้ได้เลยนะ เดี๋ยวจะให้คนนำทางไปที่ฝ่ายการตลาด"

"ของคุณมากนะคะ" ข้าวหอมยกมือไหว้ด้วยความนอบน้อม ก่อนจะเดินตามคนนำทางไปที่ห้องของฝ่ายการตลาดซึ่งต้องขึ้นลิฟต์ไปอีกหลายชั้น

"เด็กคนนี้ใช่คนที่โดนบอสไล่ออกตั้งแต่วันแรกที่มาสมัครงานเมื่อวันก่อนหรือเปล่า"

"จริงหรือ ฉันก็ว่าอยู่หน้าตาคุ้น ๆ นะ"

"ใช่แน่นอน เพราะฉันเป็นคนพาน้องเขาออกไปจากบริษัทเอง ฉันจำหน้าตาได้แม่น ใช่เด็กคนนั้นอย่างแน่นอน"

"แปลกนะ ทั้ง ๆ ที่โดนไล่ออกแล้วแต่ทำไมยังกลับเข้ามาทำงานที่นี่ได้อีกล่ะ"

"เป็นเด็กเส้นหรือเปล่านะ หรือไม่ก็พ่อแม่มีเงิน เป็นลูกคุณหนูงี้หรือเปล่า"

"นั่นสิ จะใช่ไหมนะ ทำบอสหัวเสียขนาดนั้นแต่กลับเข้ามาทำงานที่นี้ได้ก็ไม่ธรรมดาแล้วล่ะ"

"อย่ามัวแต่นินทาอยู่เลย เดี๋ยวบอสมาได้ยินก็เป็นเรื่องหรอก แยกย้ายกันไปทำงานได้แล้ว"

"ทำงานได้ดีเลยนี่ เคยทำงานที่ไหนมาก่อนหรือเปล่า"

"ไม่มีประสบการณ์เลยค่ะ ตั้งแต่เรียนจบมาเพิ่งจะได้ทำงานที่นี่เป็นที่แรกเลย แต่ตอนที่ฝึกงานช่วงปีสี่ก่อนเรียนจบเคยไปฝึกงงานที่บริษัทมาสองเดือนค่ะ ก็เลยได้ประสบการณ์จากตรงนั้นมานิดหน่อย"

"ถือว่าเริ่มต้นได้ดีเลย ค่อย ๆ ฝึกทำรายละเอียดปลีกย่อยแล้วศึกษาการทำงานของปีก่อน ๆ ไปก่อนนะ เดี๋ยวพอเข้าใจแล้วก็จะให้ลองทำในขั้นตอนที่ยากขึ้น ลองทำแบบนี้ไปสักหนึ่งสัปดาห์ก่อนแล้วกัน"

"ขอบคุณมากค่ะหัวหน้า ฉันจะตั้งใจทำงานอย่างสุดความสามารถเลยล่ะค่ะ"

"ดี ถ้าไปได้สวยเดี๋ยวอีกหนึ่งสัปดาห์จะพาไปเลี้ยงต้อนรับน้องใหม่ก็แล้วกัน"

"จริงหรือเปล่าหัวหน้า เลี้ยงเนี่ย ต้องไปทั้งแผนกเลยหรือเปล่าคะ"

"ก็ต้องไปทั้งแผนกแน่นอนอยู่แล้วสิ แน่นอนว่าฉันเลี้ยงเอง"

"เยี่ยมไปเลย ต้องขอบใจเด็กใหม่นะที่ทำให้เราได้ไปดื่มฟรีน่ะ ฉันจะดื่มให้เมาจนหาทางกลับบ้านไม่เจอเลย แต่ขอเป็นวันศุกร์นะครับหัวหน้า วันเสาร์จะได้นอนเต็มที่ไปเลย"

"พวกนายนี่ลืมไปหรือเปล่าว่าพาเด็กใหม่ไปเลี้ยง พวกนายแค่ตัวแถมก็เพลา ๆ หน่อย เกรงใจเงินในกระเป๋าของฉันบ้างสิ"

ข้าวหอมรู้สึกดีใจมากที่ทุกคนในแผนกต่างก็ให้การต้อนรับเธอเป็นอย่างดี จนมีรอยยิ้มที่ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธออย่างธรรมชาติ เธอรู้สึกโล่งใจที่ไม่ได้

การเริ่มต้นทำงานวันแรกก็ผ่านไปด้วยดี ข้าวหอมไปยืนรอรถโดยสารประจำทางที่หน้าบริษัทเพื่อจะได้ประหยัดค่าใช้จ่าย เนื่องจากบริษัทที่เธอทำงานอยู่ถึงคอนโดก็ไม่ได้ไกลมาก ซึ่งถ้านั่งแท็กซี่ทุกวันก็จะสิ้นเปลืองมากเกินไป

วันนี้ทั้งวันเธอก็ไม่ได้เจอภูผาเลย ซึ่งก็ไม่ใช่เรื่องแปลกเพราะห้องระดับผู้บริหารจะอยู่ชั้นบนสุดของตึกและไม่ใช่ทุกคนที่จะสามารถขึ้นไปบนชั้นนั้นได้ นอกจากพนักงานที่ตำแหน่งสูง ๆ ระดับหัวหน้าแผนกขึ้นไปและแขกระดับวีไอพีเท่านั้น ถ้าเป็นพนักงานทั่วไปก็ต้องได้รับอนุญาตจากเจ้าของก่อน

ข้าวหอมเปิดประตูห้องเข้าไปแล้วดูที่ชั้นวางรองเท้าซึ่งยังมีช่องว่างอยู่ นั้นก็หมายถึงเจ้าของห้องนี้ยังไม่ได้กลับมา ข้าวหอมจึงหยิบกระเป๋าสัมภาระของเธอเข้าไปในห้องนอนหรูของเขาเพื่อจะได้จัดการเก็บเสื้อผ้าให้เข้าที่ก่อนที่เขาจะกลับมา

ของทุกอย่างในห้องนอนของเขาดูหรูหราและมีราคาทั้งนั้น จนเธอไม่กล้าแตะต้องอะไรเลยนอกจากตู้เสื้อผ้าขนาดใหญ่หลายตู้ที่ยังมีพื้นที่เหลือให้เธอได้เอาเสื้อผ้าไปแขวนไว้ได้

ข้าวหอมมองดูเตียงหรูขนาดใหญ่ประมาณสิบฟุต เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นเตียงที่กว้างใหญ่ขนาดนี้ แถมเตียงก็ยังเป็นของนำเข้าจากต่างประเทศที่เธอเคยเห็นในโทรทัศน์ทั้งนั้น ซึ่งเธอก็ไม่คาดคิดเหมือนกันว่าเธอจะมีโอกาสได้นอนบนเตียงหรูหราราแบบนั้นด้วย

"ปัง!" เสียงประตูห้องที่ถูกกระแทกเสียงดังพร้อมกับคนตัวสูงที่เดินเข้ามาหาเธอด้วยสายตาที่เกรี้ยวกราด ข้าวหอมรู้สึกหวาดหวั่นกับสายตาคมดุคู่นั้นเหลือเกิน เพราะมันคมกริบราวกับจะเชือดเฉือนเนื้อตัวเธอได้ทุกเมื่อ

"คะ...คุณภูผามีอะไรหรือเปล่าคะ" แขนเรียวของเธอถูกมือหนารั้งเข้าหาตัวของเขาแน่น แรงที่มือของเขาทำให้เธอเจ็บจนแทบน้ำตาร่วง แต่ข้าวหอมก็ยังทำใจดีสู้เสือและข่มความกลัวไว้อย่างสุดกำลัง ถึงแม้ในใจเธอตอนนี้จะกลัวมากขนาดไหนก็ตาม

"หึ! ยังจะกล้าถามแบบนี้อีกนะ เธอก็รู้อยู่แก่ใจนี่ว่าอะไร ยังจะทำหน้าซื่อตาใสอีกหรือ ไม่พอใจอะไรฉันล่ะ ไม่พอใจที่ฉันไม่ให้เธอร่วมโต๊ะอาหารในตอนเช้า หรือไม่พอใจที่ฉันไม่ให้เธอนั่งรถไปที่บริษัทด้วย เอ้า! ว่ามาสิ!"

"หมายถึงอะไรหรือคะ คุณหมายถึงเรื่องอะไรคะ ฉันไม่เข้าใจน่ะค่ะ"

"โห! ขนาดนี้แล้วยังทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นอีกว่าเรื่องอะไร แสดงได้ตีบทแตกจริง ๆ เลยนะ ทำให้แม่ต้องมาดุฉันทั้ง ๆ ที่แม่ของฉันไม่เคยพูดอะไรแรง ๆ ใส่ฉันขนาดนี้ ใช้มารยาอะไรล่ะ ต้องการอะไรจากฉัน บอกมาสิ!"

"โอ๊ย...คุณภูผาคะ ฉันเจ็บ อ๊ะ! ฉันเจ็บค่ะ"

"ฉันต้องการให้เธอเจ็บไง บอกมาสิว่าทำแบบนี้ต้องการอะไรกันแน่"

"ฉันไม่ทราบจริง ๆ นะคะว่าอะไรเป็นอะไร แต่ฉันยังไม่ได้คุยกับแม่ของคุณเลยนะคะ ตั้งแต่วันที่ส่งตัวเข้าหอเมื่อคืนน่ะค่ะ"

"อย่ามาตอแหล ถ้าเธอไม่พูดแล้วใครจะพูด เรื่องที่เธอยังสวมชุดเจ้าสาวนอนอยู่ห้องรับแขกทั้งคืนน่ะ ถ้าเธอไม่บอกแล้วใครจะบอก ห๊ะ!"

"ฉันไม่ทราบจริง ๆ นะคะ เชื่อฉันเถอะค่ะ ฉันไม่ได้พูดอะไรจริง ๆ ค่ะคุณภูผา"

"ได้...ยังไงก็ยังยืนกรานจะไม่ยอมรับสินะ งั้นฉันจะง้างปากให้เธอพูดออกมาเอง"

"อ๊ะ!" ร่างเล็กถูกมือหนากดลงบนเตียงหรูด้วยแรงมหาศาล ก่อนที่เขาจะโน้มตัวลงไปตามแนบชิดคนตัวเล็กเพื่อเค้นความจริงออกมาจากปากเธอให้ได้

"จะยอมรับมาดี ๆ หรือจะให้ฉันง้างปากเธอออกมา!"

"ฉะ...ฉันไม่ได้บอกจริง ๆ นะคะคุณภูผา เชื่อฉันเถอะค่ะ"

"ได้...ไม่บอกสินะ ยังไงก็จะยังยืนกรานไม่บอกสินะ"

"กรี๊ด..." เสื้อของข้าวหอมถูกกระชากด้วยมือแกร่งจนกระดุมกระเด็นออกจากชุด เผยให้เห็นเนินอกขาวผ่องที่โผล่ออกมาหมิ่นเหม่จากชุดชั้นในสีหวาน ข้าวหอมทำสีหน้าตื่นกลัวและตัวสั่น ถ้าเธอไม่ยอมรับออกไป เสื้อผ้าของเธออาจจะถูกถอดออกไปอีกก็ได้

"จะร้องเสียงดังทำไม! ฉันถามไม่ได้ยินหรือไง จะยอมรับมาดี ๆ หรือจะให้ฉันทำมากกว่านี้" มือแกร่งออกแรงกดที่ไหล่ของเธอมากขึ้น เพื่อให้ร่างเล็กจนหนทางแล้วสารภาพในสิ่งที่ทำออกมาให้หมด

"ก็ได้ค่ะ ฉันจะบอกก็ได้ค่ะ ยอมแล้วค่ะคุณภูผา แต่ว่าปล่อยฉันก่อนเถอะนะคะ" ร่างหนาก็ผละออกตามที่เธอร้องขอทันที ร่างเล็กรีบดันตัวขึ้นนั่ง ก่อนจะใช้มือทั้งสองข้างจับเสื้อผ้าที่ขาดวิ่นปิดบังเนินอกไว้ ก่อนที่จะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงสั่น ๆ

"ฉันเป็นคนบอกคุณแม่ของคุณเองค่ะ ขอโทษด้วยนะคะ แต่ฉันไม่คิดว่าท่านจะว่าคุณด้วย ขอโทษด้วยจริง ๆ ค่ะ" ข้าวหอมรีบโกหกคนตรงหน้าไปอย่างรวดเร็วเพราะจะได้จบเรื่องสักที ถ้าเธอยังยืนกรานไม่ยอมรับอยู่แบบนั้น เธอก็คงจะโดนหนักกว่านี้อีกเป็นแน่