ตอนที่ 4

งานแต่งงานถูกจัดขึ้นอย่างเรียบง่าย โดยมีผู้ใหญ่ของทั้งสองฝ่ายและคนในครอบครัวของแต่ละฝ่ายที่มาร่วมเป็นสักขีพยานเท่านั้น เพราะนั่นคือคำขอของภูผาเอง

หลังจากที่สวมแหวนแต่งงานและถ่ายรูปเสร็จ งานแต่งงานเล็ก ๆ แต่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของครอบครัวอย่างเต็มเปี่ยมก็ทำให้ข้าวหอมยิ้มออกมาได้บ้าง แต่ก็ยิ้มได้เพียงแค่นิดเดียวเท่านั้น เพราะคนข้างกายเธอได้แต่ทำหน้าบอกบุญไม่รับ แล้วเธอก็ไม่เคยเห็นรอยยิ้มของเขาปรากฎบนใบหน้าหล่อเหลาเลยแม้แต่ครั้งเดียว

รถหรูสองคันเคลื่อนตัวออกไปจากบ้านหลังใหญ่ จุดหมายปลายทางคือคอนโดหรูที่เป็นห้องชุดแบบเพนท์เฮ้าส์ตั้งอยู่ใจกลางเมืองหลวงที่ราคาสูงลิ่ว ทั้งสองครอบครัวกำลังส่งตัวเจ้าบ่าวและเจ้าสาวไปที่นั่น เพราะเป็นคอนโดที่ภูผาอาศัยอยู่เป็นหลักมาหลายปีแล้ว แถมยังเดินทางสะดวกและไม่ไกลจากบริษัทด้วย

"แม่ดีใจด้วยนะลูกที่ได้เป็นฝั่งเป็นฝาสักที จงเป็นภรรยาที่ดีและดูแลสามีให้ดีที่สุดด้วยนะลูก ขอให้ลูกมีความสุขในคืนแต่งงานนับตั้งแต่วันนี้และตลอดไปนะ"

"ขอบคุณมากนะคะคุณแม่"

"แม่ขอฝากลูกสาวด้วยนะลูก" มารดาของข้าวหอมหันไปพูดกับเจ้าบ่าวที่ฝืนยิ้มเล็กน้อย ซึ่งยุพินก็ทราบดีว่าเป็นการแต่งงานแบบกะทันหัน จึงไม่แปลกที่เจ้าบ่าวจะยังปรับตัวไม่ได้ "ชีวิตคู่ของทั้งสองคนเพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น ก็ลองศึกษาดูใจกันไปเรื่อย ๆ นะลูก พูดคุยกันด้วยสติ มีเหตุผลและมีความเข้าใจกัน แม่เชื่อว่าทุกอย่างจะต้องผ่านไปได้ดีอย่างแน่นอน"

"ขอบคุณครับ" ภูผาก็ยิ้มให้กับผู้ใหญ่เพื่อให้ทั้งสองฝ่ายสบายใจ

"อย่าลืมหาตำแน่งงานให้หนูข้าวหอมด้วยล่ะลูก ให้น้องไปทำงานที่บริษัทของเรานั่นแหละ"

"ขอบคุณมากเลยนะคะ พอดีหนูจบการตลาดมาน่ะค่ะ ถ้าพอจะช่วยอะไรได้หนูก็จะช่วยอย่างเต็มที่เลยค่ะ ขอความกรุณาด้วยนะคะ"

"ดีเลย งั้นก็ไปทำงานด้วยกันนั่นแหละ จะได้ใกล้ชิดสนิทสนมกันด้วย ว่าแต่ไปทำงานเป็นเลขาดีกว่าไหมล่ะลูก จะได้ใกล้ชิดกันด้วย"

"ไม่เป็นไรเลยค่ะ หนูอยากทำงานตามสายที่เรียนมาน่าจะถนัดกว่า"

"ก็ตามใจหนูนะ งั้นพ่อกับแม่จะกลับเลยนะ คืนนี้ก็มีความสุขมาก ๆ ล่ะลูก รีบมีหลานให้แม่ได้แล้วนะ"

ข้าวหอมก้มหน้าซ่อนความเขินอายเอาไว้ พอประตูห้องหรูปิดลง ร่างสูงก็เดินไปที่ห้องนอนของตัวเองแล้วปิดประตูใส่เสียงดัง

ข้าวหอมมองตามคนตัวสูงที่ทำสีหน้าหงุดหงิดขึ้นไปจนลับตา ซึ่งเธอก็รู้ดีว่าเขาไม่พอใจมากแต่ไหน จากนั้นก็มองดูกระเป๋าเสื้อผ้าของตัวเองที่ยังไม่รู้จะเอาไว้ที่ไหนดี

"แล้วนี่เราจะทำยังไงต่อไปดีล่ะ แล้วเราจะเริ่มต้นจากตรงไหนดี" คอนโดหรูบนตึกสูงถึง 77 ชั้น เป็นห้องชุดที่มีขนาดใหญ่ที่สุดและราคาแพงที่สุดของตึกนี้ เธอได้ยินมารดาของเจ้าบ่าวบอกกับมารดาของเธอว่าคอนโดนี้ราคาสูงถึงหกสิบล้าน แม้จะเป็นห้องชุดที่ทั้งกว้างใหญ่และหรูหราขนาดนี้ แต่หัวใจของเธอกับเคว้งคว้างเหลือเกิน

ข้าวห้อมทำได้เพียงลากกระเป๋าไปที่โซนรับแขกขนาดใหญ่ แล้วหย่อนกายลงนั่งที่โซฟาหรู เธอไม่กล้าแม้แต่จะแตะข้าวของทุกอย่างในห้องนี้เลยด้วยซ้ำ ทุกอย่างในห้องนี้แม้กล่องใส่ทิชชูยังดูหรูหราจนน่าทึ่งไปหมด

เป็นครั้งแรกในชีวิตตั้งแต่เกิดมาที่เธอได้มาอยู่ในห้องที่หรูหราขนาดนี้ นี่มันยิ่งกว่าในละครที่เธอดูเสียอีก นี่คือสภาพแวดล้อมของคนที่ร่ำรวยสินะ มันเทียบกับชีวิตของคนธรรมดาแบบเธอไม่ได้เลยด้วยซ้ำ มันยิ่งกว่าที่เธอจินตนาการเอาไว้เสียอีก

ข้าวหอมนั่งคิดอะไรอยู่ในใจไปเรื่อยเปื่อย แล้วก็ผล็อยหลับไปที่โซฟาทั้งชุดแต่งงานด้วยความอ่อนเพลีย

ข้าวหอมสะดุ้งตื่นเมื่อได้ยินเสียงสิ่งของกระทบกันอยู่ในครัว ก่อนจะตกใจที่เห็นสภาพของตัวเองยังอยู่ในชุดแต่งงานสีขาวฟูฟ่องทั้งคืน ข้าวหอมเดินไปตามเสียงที่ได้ยินไปที่ครัวก็เห็นผู้หญิงวัยกลางคนกำลังทำอาหารอยู่ในครัวตั้งแต่เช้า

"ป้าเห็นคุณหนูนอนอยู่บนเตียงเลยไม่กล้าปลุกน่ะคะ แล้วนี่ป้าทำให้ตื่นหรือเปล่าคะ"

"ไม่ค่ะ ขอโทษที่เสียมารยาทถามนะคะ แล้วคุณป้าเป็นใครคะ  มาทำอะไรอยู่ที่นี่หรือคะ"

"ป้าก็มาเตรียมอาหารให้คุณภูผาและดูแลความสะอาดของห้องนี้น่ะค่ะ ป้าทำแบบนี้มาตลอดมาสามปีแล้ว ป้าก็จะเตรียมอาหารเช้าไว้ให้คุณภูผาทุกวันตั้งแต่เช้าแบบนี้แหละค่ะ แต่ถ้าวันไหนที่คุณภูผาไม่ได้มานอนที่นี่ ป้าก็มาทำความสะอาดอย่างเดียวค่ะ

"หนูชื่อข้าวหอมนะคะ งั้นต่อไปข้าวจะขอเป็นลูกมือของคุณป้าได้ไหมคะ จะได้รู้ว่ามีอาหารอะไรที่คุณภูผาชอบทานบ้าง เพราะว่าแต่งงานกันแล้วก็อยากทำหน้าที่ของภรรยาให้เต็มที่น่ะค่ะ"

"ได้สิคะ แต่ว่าคุณหนูไปอาบน้ำก่อนเถอะค่ะ แล้วเมื่อคืนไม่ได้ไปนอนที่ห้องหรือคะ สวมชุดเจ้าสาวทั้งคืนเลยนะคะเนี่ย"

"พอดีลุกมาตอนเกือบเช้ามาหาอะไรทานแล้วก็เผลอหลับไปน่ะค่ะ" ข้าวหอมรีบแก้ตัวเพราะกลัวแม่บ้านจะเข้าใจผิดสามี แต่ดูเหมือนแม่บ้านก็ไม่ได้เชื่อในสิ่งที่เธอพูดนัก

"ไปอาบน้ำก่อนเถอะค่ะ เดี๋ยวป้าจะเตรียมอาหารเช้าไว้รอ เห็นคุณนายบอกว่าคุณหนูทำงานที่บริษัทด้วยนี่คะ ไปเตรียมตัวเถอะค่ะ เดี๋ยวป้าจะเตรียมอาหารไว้บนโต๊ะให้ เพราะเดี๋ยวป้าทำตรงนี้เสร็จก็จะไปทำงานที่บ้านใหญ่ต่อค่ะ"

"ขอบคุณมากค่ะ"

สามสิบนาทีต่อมา ข้าวหอมก็แต่งตัวด้วยชุดทำงาน แล้วเตรียมเอกสารสำหรับยืนยันการสมัครงานไว้เรียบร้อย เธอเห็นสามีกำลังเดินออกมาจากห้องนอนในชุดสูทหรูก็ทำตัวไม่ถูก จึงเดินไปที่โต๊ะอาหารก่อนออกไปทำงาน

"ใครบอกว่าฉันจะให้เธอนั่งร่วมโต๊ะอาหารกับฉันกัน" เสียงเข้มเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบจนข้าวหอมต้องถอยออกมา แล้วยืนมองดูชายหนุ่มที่กำลังรับประทานอาหารเช้าโดยไม่สนใจมองดูเธอแม้แต่น้อย ทำราวกับว่าเธอไม่มีตัวตนอยู่ตรงนั้น

"คุณภูคะ เอ่อ...คุณภูจะ..."

"ใครอนุญาตให้เธอเรียกฉันว่าภูเฉย ๆ กัน อย่ามาทำเป็นเรียกแบบสนิทสนมนะ"

"ขอโทษค่ะ คุณภูผาคะ มีห้องว่างห้องไหนที่พอใช้ได้บ้างไหมคะ นอกจากห้องที่คุณภูผาใช้อยู่น่ะค่ะ" เธอเห็นมีห้องถึงห้าห้อง แต่เธอก็ไม่กล้าที่จะเข้าไปห้องไหนเลย เพราะกลัวว่าชายหนุ่มอาจจะไม่พอใจถ้าทำอะไรโดยที่ไม่ได้บอกเขาก่อน

"เธอโง่หรือไง! แม่บ้านมาทำความสะอาดที่นี่ห้องนี้ทุกวัน ถ้าเห็นว่าเธอกับฉันนอนแยกห้องกันแบบนี้แล้วรู้ไปถึงหูของแม่ฉันจะเป็นยังไง"

"นะ...นั่นสิคะ"

"ก็เอาของไปไว้ที่ห้องของฉันให้หมดแล้วก็นอนห้องนั้นแหละ แต่บอกไว้ก่อนนะว่าฉันไม่ได้พิสวาสเธอหรอก ที่ทำแบบนี้ก็เพราะเป็นความต้องการของแม่ฉันเท่านั้นแหละ อย่าคิดว่าที่ฉันแต่งงานกับเธอเพราะว่าฉันพิสวาสเธอนะ อย่าแม้แต่จะคิดล่ะ"

"ค่ะ ฉันทราบค่ะ"

"ก็ดี...แล้วเวลาอยู่บริษัทไม่ต้องมาทำตีสนิทฉันด้วย แล้วอย่าให้ใครรู้เด็ดขาดว่าฉันกับเธอแต่งงานและอาศัยอยู่ด้วยกันน่ะ"

"ทราบแล้วค่ะ"

หลังจากที่คนตัวสูงลุกออกจากโต๊ะอาหารแล้ว ข้าวหอมก็รีบรับประทานอาหารที่แม่บ้านเตรียมไว้ให้อย่างรวดเร็ว เธอจะต้องรีบทานให้เสร็จก่อนที่ชายหนุ่มจะเดินออกจากห้อง เพราะว่าเธอจะต้องเดินทางไปทำงานพร้อมกับเขาด้วย

เมนูอาหารเช้าแบบฝรั่งหมดเกลี้ยงภายในพริบตา ก่อนที่ข้าวหอมจะรีบล้างมืออย่างรีบเร่ง พอเห็นสามีกำลังเดินออกจากห้อง เธอก็รีบคว้ากระเป๋าและแฟ้มเอกสารสมัครงานแล้วตามหลังสามีออกไป

พอลิฟต์ส่วนตัวเปิดประตูออก ข้าวหอมก็รีบเดินตามภูผาออกไปที่ลานจอดรถส่วนตัวด้วย

"เธอจะตามฉันมาทำไม ทางออกจากตึกมันต้องกดไปชั้นหนึ่งนะ"

"เอ่อ...ก็จะไปทำงานพร้อมกับคุณภูผาไงคะ"

"โง่ ๆ ๆ เธอนี่มันโง่จริง ๆ คิดสิว่าถ้าเธอเดินออกจากรถพร้อมกับฉัน พนักงานของฉันจะคิดยังไง บอกไปแล้วว่าอย่ามาวุ่นวายกับฉัน เธอจะไปไหนก็ไปเองสิ จะมาวุ่นวายกับฉันทำไม"

"ขอโทษค่ะ"

"นี่กุญแจและคีย์การ์ดเข้าคอนโด ต่างคนต่างอยู่น่ะจำไว้! ถ้าเข้าใจแล้วก็รีบไสหัวออกไปจากตรงนี้สักที!"

ข้าวหอมรับกุญแจและคีย์การ์ดด้วยแววตาเศร้า แล้วกดปุ่มลิฟต์แล้วลงไปที่ชั้นแรก ก่อนจะเดินออกไปเรียกวินมอเตอร์ไซต์ด้วยความรีบเร่ง ถ้าเธอมัวแต่รอรถโดยสารประจำทาง เธอต้องไปเข้างานสายตั้งแต่วันแรกแน่ ๆ เพราะไม่รู้ว่าสายรถโดยสารประจำทางที่ตัวเองรอจะมาตอนไหน