ภาพถ่ายปริศนา

เช้าวันหนึ่งในฤดูฝนท้องฟ้าที่เคยทอแสงสีส้มในยามเช้าตรู่ของทุกวัน พลันมืดครึ้มขึ้น เสียงเหล่านกกาสองสามฝูงบินว่อนบนท้องฟ้า ตามมาด้วยลมแรงที่พัดก้อนเมฆหลายสิบก้อนรวมตัวกันอย่างรวดเร็ว

ขณะที่ต้นไม้เล็กใหญ่พัดลู่ไปตามแรงลมที่ค่อย ๆ แรงขึ้นจนใบไม้ปลิดปลิวไปตามทิศทางลม ตามมาด้วยฟ้าแลบ ซึ่งส่งสัญญาณว่าอีกไม่นานฝนจะตกลงมา

เปรี้ยง!

เพล้ง! หญิงสาวที่กำลังนอนหลับสบายสะดุ้งตื่นตกใจ ดวงตาคู่เฉี่ยวกะพริบตาสองสามครั้งเพื่อปรับสายตา ขณะลุกจากที่นอนด้วยความงัวเงียเพื่อหาต้นเหตุของเสียง

เสียงแรงลมกระทบหน้าต่างกระจกจนดังปึ้ง ๆ เพราะถูกแรงปะทะของพายุ ท้องฟ้าข้างนอกถูกปกคลุมด้วยความมืดทั่วทั้งเมืองเหมือนภาพยนตร์วันสิ้นโลกก่อนจะมีฟ้าแลบเป็นระยะ ประหนึ่งกลางคืนแต่เมื่อมองนาฬิกาที่แขวนบนฝาผนังปรากฏว่าเข็มสั้นชี้ที่เลขแปด

บนพื้นมีเศษกระจกน้อยใหญ่แตกกระจัดกระจาย ใกล้กันนั้นมีกรอบไม้สี่เหลี่ยมจัตุรัสสีแดงเนื้อดีตกอยู่

หญิงสาวพลันตาเบิกกว้าง เธอรีบก้มลงหยิบกรอบรูปนั้นขึ้นมาแนบอกด้วยความรักและหวงแหน

ทันใดนั้นรูปภาพขาวดำที่มีรอยพับหลุดออกจากกรอบก่อนปลิวลงบนพื้น ปรากฏใบหน้าของผู้ชายคนหนึ่งรูปร่างสูงกำยำกว่าคนเอเชียยืนอยู่บนชายหาดแห่งหนึ่ง ผมสั้นหยักศก ใบหน้ารูปไข่สันกรามชัดมีหนวดและเคราที่ถูกตกแต่งมาอย่างดี จมูกโด่งฮัมสูง นัยน์ตาลึกสีมะกอกที่ดูมีอำนาจแต่เจือไปด้วยความอบอุ่นกำลังมองมาที่เธอด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม

หญิงสาวมองภาพนั้นนิ่งเหมือนถูกสะกด คิ้วเรียวผูกเป็นโบด้วยความสงสัย จำได้ว่าไม่เคยเห็นชายคนนี้จากที่ไหนมาก่อนเลย

แต่เอ๊ะ! ไม่สิ รูปนี้ต้องเป็นรูปถ่ายของแม่เธอเพียงคนเดียวหนิ ทำไมถึงมีรูปผู้ชายคนนี้ละ

ตึก ตึก เสียงหัวใจเริ่มเต้นไม่เป็นจังหวะ มือเล็กสั่นเล็กน้อยด้วยความตื่นเต้นขณะหยิบภาพที่ถูกพับครึ่ง ก่อนจะคลี่มันออกมา

ภาพตรงหน้าทำเอาแพรวาแทบหยุดหายใจ มือของเธอสั่นไหวจนกรอบรูปร่วงหลุดออกจากมือ แต่หญิงสาวหาได้สนใจ

เมื่อภาพชายคนนั้นโอบกอดจากด้านหลังของมารดา มืออีกข้างสัมผัสยังหน้าท้องที่นูนป่องเล็กน้อยอย่างทะนุถนอม

เขาคือใคร? ทำไมถึงได้มีรูปถ่ายกับแม่ที่ดูสนิทสนมกันขนาดนี้ แทนที่จะเป็นพ่อศักดิ์ของเธอ มันเกิดอะไรขึ้น ยิ่งคิดก็ยิ่งหาคำตอบไม่ได้และคนที่จะตอบคำถามนี้ได้คือเจ้าของบ้านหลังนี้ ยังไงวันนี้แพรวาต้องรู้ให้ได้

คิดได้ดังนั้นแพรวาก็จับรูปภาพนั้นแน่น ก่อนจะรีบเดินไปเปิดประตูตรงดิ่งไปยังห้องทำงานของศักดิ์

.

.

“พรุ่งนี้ก็จะครบสามสิบปีแล้วสินะที่คุณจากไป” เสียงของชายวัยกลางคนพูดแผ่วเบาน้ำเสียงเจือไปด้วยร่องรอยของเสียงสะอื้นในลำคอ สองมือที่เคยร่วมทุกข์ร่วมสุขกอบกุมมือของสามีพลางบีบเบา ๆ ด้วยความห่วงใย ศักดิ์เงยหน้าส่งยิ้มเล็กน้อยให้ภรรยาพลางกล่าวกับรูปภาพนั้น

“ไหม ถ้าคุณยังอยู่ คุณต้องภูมิใจในตัวลูกสาวของคุณมาก”

“ของเราค่ะ แพรวาเป็นลูกสาวของเรา” เสียงของหญิงวัยห้าสิบกว่าปีพูดขึ้นขณะที่มองไปยังอัลบั้มรูปถ่ายที่ผ่านกาลเวลามาหลายทศวรรษ

“ใช่ลูกของเรา~ ไม่ต้องเป็นห่วงนะไหม พวกเราจะรักและทะนุถนอมแพรวาให้เหมือนลูกแท้ ๆ จะไม่ทำให้ลูกต้องรู้สึกต้อยต่ำกว่าใครหรือน้อยหน้าใครทั้งนั้น” แม้น้ำเสียงจะฟังดูแผ่วเบาแต่เต็มไปด้วยความหนักแน่นและมั่นคง

ฮึก~ ฮึก~ หญิงสาวยกมือปิดปากตัวเองแน่น พยายามกลั้นเสียงสะอื้นไห้กลัวว่าจะมีใครได้ยินเสียงก่อนที่ร่างเพรียวบางจะทรุดลงนั่งบนพื้นที่เย็นเฉียบ สองขาไร้เรี่ยวแรงแม้แต่จะทรงตัว มืออีกข้างกำจี้รูปหัวใจสีน้ำเงินด้วยมืออันสั่นระริก

ดวงตาคู่เฉี่ยวพร่ามัว พยายามกลั้นน้ำสีใสไม่ให้ไหลลงมาแต่สุดท้าย...

“แพรวา!” สังวาลปรี่เข้าไปประคองหญิงสาวที่นั่งก้มหน้าซบลงกับเข่าจนตัวโยน ใบหน้าที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตาเงยขึ้นมองสองสามีภรรยาด้วยความรู้สึกมากมาย สังวาลยื่นมือสั่นไหวไปปาดคราบน้ำตาให้แผ่วเบาด้วยหัวใจที่เจ็บปวด

แพรวากลับเบือนหน้าหนีทันทีก่อนที่มืออ่อนโยนนั้นจะแตะมาที่ดวงตาที่บวมเป่ง เธอยกสองมือปาดคราบน้ำตาตัวเองลวก ๆ ขณะลุกขึ้นยืนช้า ๆ

“มีใครพอจะอธิบายให้หนูฟังได้บ้าง..!”

สองสามีภรรยามองหน้ากันอย่างชั่งใจอยู่พักหนึ่ง สังวาลหันไปมองอีกคนด้วยแววตาที่เจ็บปวดไม่ต่างกัน เพราะรู้ว่าแพรวานั้นเข้าใจมาตลอดว่าศักดิ์เป็นพ่อแท้ ๆ ของตนมาโดยตลอด ซึ่งพวกเธอก็ไม่เคยจะปฏิเสธเพราะตั้งใจจะให้มันเป็นแบบนี้ตั้งแต่แรกและตลอดไป แต่...

“มันคงถึงเวลาที่แพรวาจะต้องรู้ความจริงแล้วค่ะ”