ความจริงอันเจ็บปวด

“กลางดึกของค่ำคืนหนึ่งในปลายฤดูฝน ขณะที่พ่อ.เอ่อ..น้ารวมทั้งพ่อแม่ของเลออน กำลังติวหนังสือเพื่อเตรียมสอบอยู่ลานกีฬาสนามฟุตบอลของมหาวิทยาลัย” น้าศักดิ์เริ่มเล่าย้อนไปเมื่อสามสิบปีที่แล้วด้วยแววตาที่ยากจะอ่านความรู้สึกนั้นออก

แต่ยิ่งเมื่อมองไปยังหญิงสาวที่นั่งอยู่บนโซฟาของห้องทำงาน มือสองข้างของเธอนั้นพลันสั่นระริกจนต้องกำชายเสื้อชุดนอนแน่น พลันรู้สึกเวทนาสงสาร มือที่ดูเหี่ยวย่นตามวันเวลาเอื้อมจะไปจับด้วยความห่วงใย แต่เจ้าตัวกลับขยับตัวหนี

สังวาลจึงเอื้อมมือมาวางที่ขาสามีพลางบีบเบา ๆ เพื่อให้กำลังใจ

ศักดิ์กุมมือภรรยาอ่อนโยน แล้วยิ้มบางให้สังวาลที่ดวงตาเริ่มมีน้ำใส ๆ คลอที่หน่วยตาก่อนจะเล่าต่อ

“ไหมเคยเป็นคนรักของน้า เราสองคนคบกันตั้งแต่เรียนอยู่ปีหนึ่ง” แพรวาเผลอหันหน้ามองด้วยความลืมตัวกับสิ่งที่เพิ่งได้ยิน ศักดิ์ยิ้มบางเมื่อนึกถึงช่วงเวลานั้น มันเป็นความรู้สึกที่อบอวลไปด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะที่เขายังคงเก็บมันไว้ในส่วนลึกของความทรงจำ

“แต่หลังจากปิดภาคเรียนปีสอง น้าไปส่งไหมที่สนามบินเพื่อกลับไทย วันนั้นจำได้ว่าน้ารวบรวมความกล้าแล้วขอกอดไหม เธอระบายยิ้มบนใบหน้าก่อนจะเดินมาสวมกอดน้า ความรู้สึกนั้นราวกับว่าโลกหยุดหมุน หัวใจเต้นแรงแทบจะทะลุออกจากอก แต่ใครจะรู้ว่านั่นจะเป็นกอดครั้งเดียวและครั้งสุดท้าย~”

พลันเสียงของศักดิ์ก็ขาดห้วงไป แม้เขาจะพยายามเค้นมันออกมาอย่างยากเย็น ก่อนเขาจะพ่นลมหายใจออกมาเพื่อคลายความรู้สึกที่บีบอัดอยู่เต็มอก

“แล้วใครคือพ่อของหนู?” แพรวาโพล่งถามออกไปเพราะฟังดูมันไม่มีอะไรที่เกี่ยวกับคนที่อยากรู้ และตอนนี้เธอก็ไม่ได้เกี่ยวพันทางสายเลือดกับชายตรงหน้า แม้มันจะเป็นความจริงที่บีบหัวใจ แต่ตอนนี้นั่นไม่ใช่สิ่งที่อยากรู้

ศักดิ์ยิ้มเจื่อนเมื่อรู้ว่าตัวเองกำลังออกนอกเรื่องพลางนึกย้อนถึง

เหตุการณ์ในคืนนั้น “ ศักดิ์ช่วยไหมด้วย ช่วยด้วย" เสียงหอบหายใจถี่รัวและน้ำเสียงพยายามข่มกลั้นความเจ็บปวด จนคนฟังยังรู้สึกทรมานลอดออกมาจากปลายสาย

“ไหมเหรอ ไหมเป็นอะไร ไหมอยู่ที่ไหน เราจะไปหาเดี๋ยวนี้!?” เมื่อทุกคนได้ยินชื่อของเพื่อนที่ขาดการติดต่อไปเกือบปี ทั้งสามคน รีบกรูกันมานั่งฟังด้วยความตื่นเต้น แต่เมื่อศักดิ์เปิดสปีคโฟน ทุกคนต่างมีสีหน้าตื่นตกใจไม่แพ้กัน

“นะ เนินเขาเอเทนส์สามสิบสาม ตืด ตืด” แล้วสายก็ถูกตัดไป ทุกคนต่างตกใจ แต่ก็รีบทิ้งทุกอย่างตรงหน้าแล้วบึ่งรถออกไปทันทีโดยไม่รู้ว่าหลักกิโลเมตรหมายเลขสามสิบสามอยู่ตรงไหน รู้เพียงแต่ชื่อภูเขาเอเทนส์ที่อยู่ไม่ไกลจากมหาวิทยาลัย

แม้จะใช้เวลาในการตามหาไหมเพียงแค่หนึ่งชั่วโมง แต่สำหรับคนรออย่างร้อนใจนั้นกลับรู้สึกว่าเนิ่นนานเหมือนจะขาดใจ คำขอความช่วยเหลือแน่นอนว่าไม่ใช่เรื่องที่ดี ทุกคนบนรถได้แต่ภาวนาให้ไหมอดทนต่อทุกอย่างที่กำลังประสบพบเจอ

เอี๊ยด!!!

ศักดิ์เหยียบเบรกจนล้อสะบัด ทุกคนในรถเซถลาล้มลงไปข้างหน้า เมื่อแสงไฟหน้ารถที่สาดส่องกำลังปะทะเข้ากับบางสิ่งบางอย่างบริเวณโพรงหญ้าข้างถนน และเมื่อคนขับเพ่งมองดูดี ๆ กลับเป็นคนที่พวกเขากำลังตามหาอยู่

แม้สภาพใบหน้าของไหมจะเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำจนแทบไม่เหลือเค้าเดิม แต่แววตาคู่นั้นยามที่กระทบกับแสงไฟหน้ารถ ศักดิ์ยังจดจำมันได้ดี ว่าเธอคนนี้คือหญิงที่เคยรักของเขา สองเท้ารีบลงจากรถปรี่เข้าหาคนที่นั่งพิงตอไม้นิ่งอยู่ริมถนนทันที

“ไหม ทำไมเป็นแบบนี้ ทำใจดี ๆ ไว้นะไหม!!” ศักดิ์ประคองร่างอดีตคนรักไว้แนบอก ก่อนจะเห็นว่าไหมไม่ได้อยู่ตรงนี้เพียงคนเดียว ข้างกายของเธอกลับมีทารกเพศหญิงนอนตาแป๋วอยู่ในอ้อมแขน

เสื้อยืดสีขาวถูกถอดมาคลุมทารกตัวน้อยที่นอนตัวซีดอยู่ในอ้อมกอดของมารดาทันที มือหนาอันสั่นเทาลูบไปตามใบหน้าที่ดูซีดเผือดไม่ต่างจากทารกน้อยด้วยความทะนุถนอมเพื่อซับหยดน้ำเนื่องจากละอองฝนบวกกับสายลมของต้นฤดูหนาวนั้นทำให้อุณหภูมิแตะอยู่ที่เลขหลักเดียว

“ไหมเกิดอะไรขึ้น ทะ ทำไม!!” เสียงของเคธีสั่นเครือ สังวาลรีบวิ่งกลับไปยังรถเพื่อหาขวดน้ำดื่มและผ้าขนหนูที่กลุ่มพวกเธอมักจะพกติดรถเสมอ เพราะว่างเมื่อไหร่มักชวนกันไปนอนอาบแดดเป็นว่าเล่น

ส่วนคาลอสนั้นวิ่งมาตามหลังเพราะมัวแต่หาร่มกันฝน ก่อนท้องไส้จะเกิดอาการปั่นป่วนจนเกือบอาเจียนเมื่อกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งทั่วบริเวณ ขณะที่ภาพตรงหน้าทำให้น้ำตาลูกผู้ชายอกสามศอกไหลลงมาอย่างกลั้นไม่อยู่ เขารีบเอาร่มไปกางบังฝนให้เพื่อนรักด้วยความเป็นห่วงจนลืมกลิ่นคาวเลือดนั้น

สังวาลเปิดฝาน้ำอุ่นรีบยื่นให้ศักดิ์ เขารับมาก่อนจะค่อย ๆ ประคองศีรษะของคนในอ้อมกอดให้ตั้งตรงขณะที่ริมฝีปากสีม่วงคล้ำ รีบกลืนน้ำ อึก อึก

“ไหม ค่อย ๆ จิบ” สังวาลบอกพร้อมกับเอาผ้าขนหนูมาห่อทารกน้อยขึ้นมาอุ้มแนบอกเพื่อแผ่ไออุ่นให้เด็กตัวน้อยที่เริ่มกระดิกตัวเข้าหาความอบอุ่น

แค่ก แค่ก

พรวด

เลือดสด ๆ ทะลักลอดผ่านกระโปรงสีขาวที่ก่อนหน้านี้ถูกฝนชำระล้างไหลไปตามเรียวขาเป็นทาง ทำเอาเคธีกลัวจนเข่าอ่อน มือไม้สั่นไปหมด

“ไหม ทำใจดีไว้ ทำใจดี ๆ ไว้ เราจะพาไหมไปโรงพยาบาล” ศักดิ์พูดทั้งน้ำตานองหน้า ยิ่งเห็นอดีตคนรักหอบหายใจโรยริน หัวใจเขายิ่งบีบแน่นเหมือนมีใครกำลังควักมันออกมา

และขณะที่ศักดิ์กำลังตั้งท่าจะอุ้มไหมขึ้นมา มือที่แทบไร้เรี่ยวแรงได้ยื่นมาจับมือของศักดิ์ไปกุมที่มือของสังวาลเพื่อนรักเอาไว้เบา ๆ “ไหมฝากสังวาล ด้วยนะศักดิ์”

สังวาลนั่งคุกเข่านิ่ง หันไปมองสบสายตากับคนที่กุมมือของเธอเอาไว้ด้วยสีหน้าอึ้ง “ฝากอะไรละไหม ไหมสิต้องอยู่ให้ศักดิ์ดูแล” น้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความห่วงใยและเจ็บปวด เมื่อคนฟังพยายามฝืนยิ้มออกมา

“ไหมคงไม่มีวันนั้นหรอก” ร่างที่หอบหายใจโรยรินยกมืออีกข้างที่กำบางอย่างไว้แน่น ก่อนจะวางกล่องกำมะหยี่รูปหัวใจสีน้ำเงินบนมือของคนทั้งสอง

“มันเป็นใครไหม มันเป็นใคร เราจะเอาเลือดหัวมันมาล้างตีนให้ไหมเอง มันเป็นใคร? ฮึก..ฮือ” เสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและสะอื้นไห้ราวจะขาดใจ ดวงตาแดงก่ำวาวโรจน์ด้วยความโกรธ อยากจะบดขยี้หัวใจคนที่มันบังอาจมาทำร้ายคนที่เขาเฝ้าดูแลทะนุถนอมมาอย่างดี

ไหมเพียงฝืนยิ้มทั้งน้ำตา ดวงตาสีน้ำตาลที่มีร่องรอยของความเจ็บปวดอ่อนแสงลง

“มันเป็นมาเฟียแก๊งไหน เราจะไปลากมันมาเดี๋ยวนี้” ศักดิ์เหมือนคนจะเป็นบ้า สติจะหลุดยากจะควบคุมความโกรธที่อัดแน่นจนล้นอก

ร่างของคนที่นอนไร้เรี่ยวแรงยกมือที่ซีดเซียววางบนแขนแกร่ง “ทะ..ทันทีที่ไหมจากโลกนี้ไปแล้ว ลูกต้องไม่อยู่ที่นี่ ลูกจะอยู่ที่นี่ไม่ได้เด็ดขาดนะศักดิ์ ลูกต้องไม่อยู่ที่นี่” แววตาที่บวมเป่งมองซ้ายมองขวาด้วยท่าทางขลาดกลัว

“ให้ความลับทุกอย่างมันตายไปพร้อมกับไหม ยะ อย่าให้ลูกต้องมีชะตากรรมเหมือนแม่ของเขา~” คนในอ้อมกอดพยายามหาเสียงสุดท้ายอย่างยากลำบาก พร้อมกับลมหายใจที่เริ่มเต้นช้าลง

“ไม่นะไหม ไหมทำใจดี ๆ ไว้ เราจะพาไหมไปหาหมอ ไหมต้องอยู่กับเรานะไหม” ปากหนาสั่นระริก ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัวจับใจ เมื่อเจ้าของร่างตัวเย็นเฉียบลงเรื่อย ๆ พร้อมกับเสียงลมหายใจที่ขาดห้วง

“ไหม ทำใจดี ๆ ไว้ ทำใจดี ๆ ไว้ มะ..หมอกำลังมาไหม ไหม~” คาลอสทรุดลงนั่งคุกเข่า มือที่กางร่มสั่นอย่างควบคุมไม่อยู่ ความกลัวเข้าครอบงำว่าคนตรงหน้าจะจากไป

“ชะ..ใช่ไหม รถพยาบาลกำลังมา อดทนไว้นะ อดทนไว้ ฮึก ฮึก” เคธีพูดปากสั่น รู้สึกจุกราวกับจะหายใจไม่ออก ดวงตาสองข้างบวมเป่ง คาลอสใช้มืออีกข้างโน้มคนปากสั่นมาไว้แนบอก อกที่แข็งแกร่งนั้นทำเอาเคธีปล่อยร้องไห้โฮ

ใบหน้าที่ไร้สีเลือดระบายรอยยิ้มที่อาจจะเป็นครั้งสุดท้ายให้กับ

เพื่อนรักทั้งสี่คน ไม่ว่าชีวิตที่ผ่านมาเธอจะมีทั้งทุกข์และเจ็บปวดขนาดไหน แต่เพื่อนทั้งสี่คนนี้ที่ทำให้เธออยากมีลมหายใจต่อ และหวังว่าจะมีโอกาสอยู่ด้วยกันจนผมเปลี่ยนเป็นสีขาว แต่ตอนนี้เธอไปต่อไม่ได้แล้ว..

“มะ ไหมดีใจที่เกิดมาได้มีเพื่อนรักอย่าง สังวาล เคธี คาลอสและศักดิ์ ชาตินี้คงไม่มีให้หวังแล้ว หวังว่า ชะ..ชาติหน้าเราจะได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันนะ”  น้ำเสียงแผ่วเบาขาดห้วง

“ฝากบอกคุณยายอร ว่ามะ ไหมรักที่สุดและดูแลสุขภาพให้ดี ส่วนเด็กคนนี้ ไหมให้เขาชื่อแพรวา แพรวากับใยไหม ฝากลูกด้วยนะศักดิ์ สังวาล ไหมระ รัก~” มือสั่นระริกพยายามยกขึ้น สังวาลรีบเอาเด็กทารกไปไว้แนบอก วงแขนของมารดาโอบอุ้มมองทารกน้อยด้วยความรักสุดหัวใจ ริมฝีปากสีม่วงคลี่ยิ้มทั้งน้ำตาก่อนร่างที่เย็นเฉียบจะไร้ซึ่งลมหายใจในอ้อมกอดคนที่เป็นรักแรกของเธอ

ติ๊ง น้ำอุ่นหยดลงบนแก้มของทารกน้อยที่ลืมตาแป๋วก่อนตามมาด้วยเสียง อุแว้ ๆ ที่ดังจนบาดลึกไปถึงขั้วหัวใจของคนทั้งสี่