ตอนที่ 8

ในขณะที่หงุดหงิดตัวเองอยู่นั้น หางตาก็เหลือบไปเห็นของระยิบระยับที่ตกอยู่ตรงพื้นหน้าห้องน้ำ เหมันต์ลุกออกจากเตียงแล้วเดินไปหยิบขึ้นมาดู มันคือสร้อยคอของผู้หญิง เดาว่าน่าจะขาดตอนที่เขาพยายามถอดเสื้อผ้าของเธอ

จี้เป็นรูปทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าเล็กๆ สีเงินแวววาว และสลักชื่อ ‘รวิกานต์’ ส่วนด้านหลังคือคำว่า ‘นิรากร’ เขารู้สึกคลับคล้ายคลับคลาเหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน แต่ก็จำไม่ได้

แน่นอนว่าสาวผมทองไม่ได้ชื่อรวิกานต์ และที่คอของเจ้าหล่อนก็ไม่ได้ใส่สร้อยแม้แต่เส้นเดียว

แล้วใครเป็นเจ้าของสร้อยเส้นนี้?

ชายหนุ่มกลับห้องของตัวเองเพื่ออาบน้ำแต่งตัว เพราะไม่มีอารมณ์จะมานอนต่ออีก ไม่นานนักก็ลงมายังชั้นล่าง เมื่อเห็นแม่บ้านสะพายกระเป๋าเดินเข้ามา เขาก็ทำหน้าแปลกใจ

“คุณเหมันต์กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ”

“เมื่อคืน ทำไมเหรอ”

ป้าแก้วหน้าซีดเผือด คิดในใจว่าเขาคงจะไม่เห็นผู้หญิงคนนั้นนะ ถ้ากลับมาแล้วรู้ว่ามีคนแปลกหน้านอนอยู่ในบ้าน และยังสวยราวกับดารา เขาจะคิดว่าเป็นเด็กที่ถูกส่งมาให้นอนด้วยไหม?

“ผมว่าจะถามอยู่พอดี เมื่อคืนมีใครเข้ามาในบ้านหลังนี้หรือเปล่า”

“มะ ไม่มีนะคะ คุณเหมันต์เห็นใครเหรอ” นางถามกลับด้วยสีหน้าตื่นตระหนกเล็กน้อย ถ้าบอกความจริงไปว่าคิมหันต์พาผู้หญิงเข้ามาเพราะมีเหตุจำเป็น สองพี่น้องต่างแม่ต้องทะเลาะกันอีกแน่

นางทำงานที่บ้านน้องชายของเขาก็จริง ทว่าใจแอบเข้าข้างคนเป็นพี่ชายมากกว่า เหมันต์เป็นคนใจร้อน ผิดกับชื่อที่สื่อถึงความหนาวเย็น ทว่าคิมหันต์กลับเป็นคนสุขุมเยือกเย็นจนต่างกันอย่างลิบลับ พวกเขาควรสลับชื่อกันด้วยซ้ำ

แต่ชื่อก็เป็นแค่การบอกว่าคนพี่เกิดช่วงฤดูร้อน คนน้องเกิดช่วงฤดูหนาว ไม่ได้เป็นตัวกำหนดว่าใครจะนิสัยดีมากกว่ากัน…

“ช่างเถอะ” เขาไม่อยากเก็บมาใส่ใจอีกแล้ว เพราะยิ่งคิดยิ่งปวดหัว

ในขณะเดียวกัน ลูกน้องวัยหนุ่มสองคนก็เดินเข้ามาหาเจ้านาย คนชื่อเข้มเอ่ยเสียงเบาว่า

“นายน้อยครับ คุณธนาเรียกให้ไปพบ”

เหมันต์ชักสีหน้าหงุดหงิดทันที ก่อนจะตอบอย่างไม่แยแส “ไม่ไป”

“ถ้าไม่ไป พวกผมสองคนต้องตกงานแน่ๆ” ลูกน้องอีกคนที่ชื่อสิงห์เอ่ยขึ้น เรื่องที่กังวลคือ สส.ธนา นักการเมืองชื่อดังผู้เป็นพ่อของชายหนุ่ม ได้สั่งเสียงแข็งว่าถ้าพาลูกเวรคนนี้ไปหาหาท่านไม่ได้ ท่านจะไล่ออกให้หมด

เหตุเกิดจากเมื่อวานที่ธนาได้รับข่าวจากคนใกล้ตัวว่าลูกชายคนเล็กแอบซื้อขายปืนเถื่อนอีกแล้ว เมื่อไม่อาจนิ่งดูดายได้เพราะกลัวจะกระทบกับชื่อเสียงและหน้าที่การงาน ท่านจึงโทรถามเอาความจริงในขณะที่ลูกกำลังเดินทางไปต่างจังหวัด

สุดท้ายก็ทะเลาะกันเหมือนเคย และไม่รู้ว่าเขาแอบกลับมาโดยที่ไม่บอกกล่าว จนกระทั่งเห็นลูกน้องสองคนนี้เดินเตร่อยู่ในตลาดเมื่อครึ่งชั่วโมงที่ผ่านมา ถึงได้รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

“ใครเป็นนายพวกมึง?” เขาถามกลับ

เข้มกับสิงห์มองหน้าและคิดในใจว่าจริงด้วย เหมันต์คือคนที่เสียเงินจ้างพวกเขา แต่คนเป็นพ่อไม่ได้จ้างแล้ว

“หึ! กูยอมไปงานแต่งให้ก็ดีแค่ไหนแล้ววะ อยู่ดีๆ มาทำให้โมโหก็ปวดประสาทต่อไปเถอะ” ชายหนุ่มเอ่ยเพียงเท่านั้นก็เดินหนีไปที่อื่น ซึ่งทุกคนก็ชินกับนิสัยของเขาจึงไม่ถือสาอะไร และคงไม่มีใครกล้าตอแยด้วย

ยกเว้นนักการเมืองที่ชื่อธนานี่แหละที่ตามติดทุกย่างก้าวเหมือนเป็นเจ้ากรรมนายเวร!

ป้าแก้วเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าหญิงสาวคนเมื่อคืนยังนอนอยู่ชั้นบน นางจึงรีบขึ้นไปดู เมื่อเห็นห้องว่างเปล่าก็ตกใจเล็กน้อย นางอยู่เฝ้าหลานที่โรงพยาบาลเลยไม่รู้ว่าสาวเจ้าหายไปได้อย่างไร

ขณะนั้นเองที่คิมหันต์โทรมาถามว่าเธอยังนอนอยู่หรือเปล่า เขาติดธุระมาหาไม่ได้ แต่ทราบว่าน้องชายกลับมาตั้งแต่เมื่อคืน จึงมีความกังวล

“ป้าอยู่เฝ้าไอ้เปี๊ยกที่โรงพยาบาลทั้งคืนเพราะมันเกิดอุบัติเหตุ ไม่คิดว่าคุณเหมันต์จะกลับมาเลยปล่อยไว้คนเดียว บอกตามตรงว่าป้าไม่รู้เลยค่ะว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง เข้ามาดูในห้องก็ไม่เห็นแม่หนูคนนั้นแล้ว”

คิมหันต์ได้ยินเช่นนั้นก็ถอนหายใจมาตามสาย เขาหวังว่าสาวเจ้าจะรู้สึกตัวและหนีออกมาข้างนอกก่อนที่เหมันต์จะกลับมา

....................

รวิกานต์ถูกชายฉกรรจ์พามาขังไว้ในบ้านร้างหลังหนึ่ง เมื่อคืนคนเป็นพี่ใหญ่จะเข้ามาข่มขืนเธอ ด้วยความหวาดกลัว เธอจึงเสนอว่าจะให้เงินหลักล้านถ้าปล่อยไป เขาก็เชื่อ แต่ยังล่ามโซ่ไว้เหมือนเดิมเพื่อคุยกันอีกที

สุดท้ายคำพูดของเธอก็ไม่เป็นผล เพราะช่วงเวลาประมาณบ่ายโมงกว่าๆ ชายคนนั้นดื่มเหล้าจนเกิดอารมณ์ทางเพศ เขาคิดว่าผู้หญิงที่ตนพามาขังไว้โกหกเรื่องเงิน จึงเปลี่ยนใจไม่รับข้อเสนอของเธอ และจะเอามาทำเมียแทน

ยิ่งคิดก็ยิ่งรังเกียจ ถึงแม้จะหาทางหนีออกมาได้เพราะหลอกให้อีกฝ่ายปลดโซ่ และใช้เศษตะปูกรีดแผ่นหลังกับลำคอจนเขาร้องด้วยความเจ็บปวดทรมาน แต่ก่อนหน้านี้ก็ไม่วายถูกลิ้นลากเลียไปตามซอกคอขาวผ่องอยู่ดี

ลำพังแค่รอยจูบที่คนเมื่อคืนมอบให้ เธอก็แทบอยากเฉือนเนื้อตัวเองทิ้งแล้ว ยังมาเจอพวกสัตว์นรกนี่อีก ไม่รู้เวรกรรมอะไร

ยังดีที่ไม่ยอมให้ชายผิวคล้ำล่วงเกินจนถึงขึ้นได้จูบ เพราะถ้าเป็นเช่นนั้น เธอคงรังเกียจตัวเองไปอีกนานแน่