ตอนที่ 9

หนึ่งปีถัดมา

‘สวัสดีค่ะ นี่ใช่เบอร์โทรของคุณ พิรญาณ์ นิรากร หรือเปล่าคะ’ เสียงผู้หญิงคนหนึ่งดังมาตามสาย

“ใช่ค่ะ”

‘ดิฉันโทรจากร้าน xxx นะคะ ทางเราขอแจ้งว่าชุดเด็กที่คุณพิรญาณ์ได้สั่งไว้ สีที่สั่งซื้อมันหมดแล้ว ขอเปลี่ยนเป็นสีอื่นแต่ลายเดียวกันได้ไหมคะ’

“ไม่มีปัญหาค่ะ ลูกฉันเป็นผู้ชาย ยังไงก็เลือกสีที่เหมาะกับเด็กผู้ชายได้เลยค่ะ”

‘ได้ค่ะ ขอบคุณมากค่ะ’

หลังจากหญิงคนนั้นวางสาย พิรญาณ์ก็หันไปเล่นกับลูกที่นอนอยู่บนเบาะนุ่ม ทารกน้อยส่งเสียงอ้อแอ้พร้อมกับยิ้มให้ผู้เป็นมารดา แววตาไร้เดียงสาของลูกทำให้เธอรู้สึกว่าคิดถูกแล้วที่เก็บเขาไว้ เพราะลูกคนเดียวที่ทำให้เธออยากมีชีวิตอยู่ต่อ

“วิ เงินที่น้าขอเมื่อวันก่อน เมื่อไหร่จะให้”

“พราวค่ะ พราว พิรญาณ์ ไม่มีคนชื่อวิหรือรวิกานต์อีกแล้ว” หญิงสาวเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าจริงจังเพื่อย้ำเตือนผู้ที่เคยเป็นแม่เลี้ยงของเธอมาก่อน

อรพินท์มองลูกเลี้ยงก่อนจะพยักหน้าเออออตาม “พราวก็พราว แล้วว่ายังไง เงินที่ขอน่ะ ขอยืมนะ เดี๋ยวน้องได้ทำงานเมื่อไหร่ก็จะทยอยใช้คืนให้แล้ว”

พิรญาณ์ถอนหายใจออกมาเล็กน้อยเพราะเงินที่แม่เลี้ยงขอมันมากเกินไป ถ้าเธอให้ก็เท่ากับว่าจะไม่มีเงินเก็บหลงเหลืออยู่ ถึงแม้จะได้มรดกจากย่าบุญธรรมถึงสิบล้านก็ตาม แต่ช่วงหนึ่งปีกว่าๆ ที่ผ่านมา เธอก็ต้องเอาไปลงทุนกับการขายของออนไลน์ ไหนจะต้องจ่ายค่าเช่าบ้าน ซื้ออะไรต่อมิอะไรเข้าบ้านอีก

จะให้เรียกอรพินท์ว่าแม่เลี้ยงก็คงเรียกได้ไม่เต็มปากเท่าใดนัก เพราะนางเลิกกับพ่อแท้ๆ ของเธอตั้งแต่เธอจำความได้ แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้หรอกว่า วาสินี เป็นน้องสาวที่เกิดจากพ่อเดียวกันจริงๆ อายุห่างกันแค่สี่ปีเท่านั้น

ตอนที่เธอรู้ตัวว่าท้อง ซึ่งปาไปสามเดือนกว่า จู่ๆ แม่เลี้ยงกับน้องสาวที่หายหน้าไปนานก็โผล่หน้ามา บอกว่าบ้านถูกยืด ไม่มีบ้านอยู่ ตอนแรกเธอไม่สนใจแล้ว แต่น้องสาวคนนี้ก็เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของผู้เป็นพ่อ ถ้าจะทิ้งขว้างก็คงจะเป็นพี่ที่ใจจืดใจดำเกินไป จึงต้องพาไปเช่าบ้านหลังใหม่และอยู่ด้วยกัน

ยังดีที่สองแม่ลูกยังรู้จักแพ็กของช่วย เลยทำให้เธอเหนื่อยน้อยลง แต่การมาขอยืมเงินหลักล้านเพื่อเอาไปใช้หนี้ เธอก็มองว่ามันเป็นการขอที่มากไปหน่อย

แม่เลี้ยงเล่าให้ฟังว่าเมื่อสามสี่ปีก่อน นางอยากเซ้งร้านอาหารกึ่งบาร์ขนาดใหญ่ต่อจากเสี่ยคนหนึ่ง แต่ติดตรงที่ว่าไม่มีเงินทุนมากพอ จึงมีคนแนะนำให้ไปยืมเงินกับคนที่เขารู้จัก ซึ่งปัจจุบันก็คือเจ้าหนี้ของนางเอง

นางต้องการเงินแค่ห้าล้านบาท หลังจากทำสัญญากู้ยืมเงินเรียบร้อยแล้ว รอไม่นานก็ได้เงินจำนวนนั้นมาใช้จริงๆ จึงเอาไปลงทุน ทว่าสิ่งไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นจนได้ เมื่อร้านอาหารกึ่งบาร์ของนางประสบกับปัญหาขาดทุนทุกวัน ลูกค้าก็ลดน้อยลงมากจนต้องบีบให้พนักงานลาออกทีละคน และในที่สุดก็จำเป็นต้องปิดร้านถาวรเพราะไม่สามารถไปต่อได้

แต่ร้านปิดตัวลงก็ใช่ว่าทุกอย่างจะจบไป เพราะนางต้องสู้กับหนี้สินที่ไปยืมเขามาอีก เมื่อไม่มีเงินใช้คืน ยอดเงินก็ถูกทบกันมาเรื่อยๆ จนปัจจุบันกลายเป็นว่ามีหนี้ติดตัวอยู่สิบล้านบาท

เจ้าหนี้ของนางโหดมาก เขาไม่สนหรอกว่าดอกเบี้ยนั่นจะคิดเป็นกี่เปอร์เซ็นต์หรือเกินกว่าที่กฎหมายกำหนดหรือเปล่า เพราะในสัญญาก็บอกไว้อย่างชัดเจนแล้ว นางเลือกที่จะยอมรับมันเองเพราะคิดว่ามีปัญญาจ่าย แต่ไม่คิดว่าสุดท้ายจะจบแบบนี้

พิรญาณ์ไม่แปลกใจที่แม่เลี้ยงกล้าไปยืมเงินคนอื่นมามากขนาดนั้น นางเป็นคนทะเยอทะยานพอสมควร ตอนอยู่กับพ่อของเธอ ก็มักจะได้ยินนางพูดเรื่องธุรกิจร้อยล้าน ฉะนั้นการบากหน้าไปยืมเงินเจ้าหนี้แค่ห้าล้านบาท จึงถือว่าเป็นเรื่องเล็กน้อยสำหรับนาง

“ได้ไหมพราว น้าขอล่ะ ถ้าไม่ช่วย พวกมันต้องมาฆ่าน้ากับยัยวาแน่ๆ”

“แต่พราวจำเป็นต้องเก็บเงินส่วนนี้ไว้ให้ลูก ถ้าน้องพีร์โตขึ้น รายจ่ายก็ต้องเยอะตาม พราวให้ไม่ได้หรอก”

“นี่ฟังไม่รู้เรื่องเหรอ ก็บอกไปแล้วไงว่าแค่ขอยืม”

“พราวว่าลองคุยกับเจ้าหนี้ก่อนดีไหมคะ”

อรพินท์ไม่พูดอะไรตอบกลับ แต่แอบชักสีหน้าใส่ลูกเลี้ยง ก่อนจะเดินจ้ำอ้าวออกไปข้างนอกด้วยความขุ่นเคือง

หญิงสาวมองตามหลังพร้อมกับส่ายหน้าไปมา เธอไม่อยากเก็บมาคิดให้รกสมองแล้ว จึงหันไปมองลูกและค่อยๆ อุ้มขึ้นมาแนบอก ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกหลงรัก ต่อให้ไม่รู้ว่าพ่อของเขาเป็นใครก็ตาม

แต่ก็ไม่อยากนึกถึงมากนักหรอก เพราะมันคือความทรงจำอันเลวร้ายในชีวิตของเธอ…