All Chapters of Fake Love(รักจอมปลอม): Chapter 11 - Chapter 20

แม่อุ่นต้องการที่จะนอนเฝ้าฉัน แต่ก็ถูกฉันปฏิเสธ คือก็อย่างว่าฉันไม่ได้เป็นอะไรมาก แขน ขาก็ไม่หัก จึงไม่อยากให้แม่ต้องมาเฝ้าฉัน ไคได้ยินแบบนั้นเขาจึงขออาสาที่จะเฝ้าฉันแทน ซึ่งตอนแรกแม่ก็ไม่ยอม ฉันยอมรับเลยว่าวาจาของเขานั้นมันทำให้ใครต่อใครเคลิบเคลิ้มได้ แม้กระทั่งฉัน และแม่จะเหลือเหรอ สุดท้ายแม่ก็ยอมที่จะให้ไคเฝ้าฉัน"ฝากไอด้วยนะตาไค"แม่กล่าวกับไคขณะที่กำลังจะกลับ"เขาเป็นแฟนกันแล้วนะอุ่น ไคก็บอกอยู่ว่าจะดูแลหนูไอให้อย่างดี"ลุงไทน์พูดจบก็หันไปยิ้มให้ไค แล้วตบบ่าเขาเบา ๆ"ยังไงอุ่นก็เป็นห่วงลูกอยู่ดี""ไม่ต้องเป็นห่วงแล้วครับ ไอพ้นขีดอันตรายแล้ว และอีกอย่างไอไม่ได้เป็นอะไรมากด้วยที่เหลือผมจะดูแลให้ไอฟื้นตัวไวขึ้นเองครับ"ลุงไทน์กับแม่อุ่นยิ้มให้เขา ก่อนที่จะหันมายิ้มให้ฉันเช่นกันพอลุงไทน์กับแม่อุ่นกลับไป ไคก็เดินมานั่งลงที่เก้าอี้ข้างเตียง.แล้วเอื้อมมาจับมือฉัน"เราตกลงคบกันแล้วนะ นั้นหมายถึงเราเป็นแฟนกันแล้ว"ไคพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แล้วคลี่ยิ้มบาง ๆ"อืม"ฉันก็ยิ้มกลับให้เขา ครืนนนน ครืนน เสียงโทรศัพท์ของไคดังขึ้น เขาจึงหยิบขึ้นมาดู"ผมขอไปรับโทรศัพท์ก่อนนะ"ไคยืนขึ้นแล้วเอามือลูบที่หั

ช่วงเย็นไคโทรมาบอกฉันว่า..วันนี้คงไม่ได้แวะเข้าไป เนื่องจากต้องอ่านหนังสือที่จะต้องสอบในวันพรุ่งนี้ เห็นว่าหลายวิชาด้วย.ปลื้มใจจังที่แฟนโทรบอกทุกสิ่งทุกอย่าง. ตอนนี้ฉันมีความสุขกับความรักครั้งนี้มากวันต่อมา ลุงไทน์กับแม่อุ่นได้พาฉันไปซื้อรถคันใหม่ จริง ๆ แล้วแม่ก็คัดค้านแหละ แต่ลุงไทน์ก็ยืนยันที่จะซื้อให้เป็นของขวัญที่เรียนจบ.ถามว่าฉันกลัวการขับรถไหม ฉันกลับไม่กลัวมันเลย ถึงแม้ว่าฉันจะเพิ่งเกิดอุบัติเหตุมาค่อนข้างร้ายแรง.รถระเบิด แต่ฉันแทบไม่เป็นอะไรเลยไคหายไปสองวันคือเขาไม่ได้มาหาฉันที่บ้าน แต่โทรหาฉันบ่อย ๆ ฉันก็เข้าใจเขานะ เพราะช่วงนี้เขาสอบ. ตกเย็นเอมกับเชอรี่ มาหาฉันที่บ้าน พร้อมกับชวนฉันไปเที่ยวที่ผับไค เชอรี่เพื่อนฉันก็อยากที่จะเจอไคเหมือนกัน ฉันจึงตกลง แต่ฉันเองก็ไม่แน่ใจว่าไคจะไปที่ผับหรือเปล่าฉันนั่งรถมากับเอม ส่วนเชอรี่ก็ขับตาม ๆ มาจนถึงผับไค ทำไมฉันรู้สึกใบหน้าเห่อร้อนจัง อาจจะเป็นเพราะเอม แซวฉันละมั้ง."ผับแฟนใครน้า คิกคิก""เลิกแซวได้แล้ว"เราสามคนเดินเข้าไปด้านใน"ว้าว ผับใหญ่กว่าที่คิดแหะ"เชอรี่เอ่ยพร้อมกวาดสายตาไปทั่ว ๆ"จองโต๊ะไว้หรือเปล่าครับ"เด็กเสิร์ฟเดินเข้ามาถ

"ทำไมขับรถไวจัง"สิ้นเสียง.ไคหันมาที่ฉันเสี้ยวนาทีแล้วชะลอความเร็วลง"โทษที"เขาเอ่ยโดยไม่ได้มามองฉัน."ไค..เรื่องเอ่อ.."ไคหันมาจ้องฉันแล้วลอบหายใจเบา ๆ"อย่าคิดมาก ผมไม่ได้คิดอะไรที่ได้รู้เรื่องแฟนเก่าไอเลย"เขาพูดราวกับรู้ว่าฉันจะพูดอะไร"เรื่องนั้น มันทำให้ฉันรู้สึกผิดมาก ๆ ไม่รู้ว่าความรู้สึกนี้จะลบไปได้หรือเปล่า มันแย่มากจริง ๆ"ฉันพูดไปตามความรู้สึก..และคิดแบบนั้นจริง ๆ"รู้สึกผิด?"ไคพึมพำออกมาเบา ๆ"ใช่..ฉันรู้สึกผิดมาก ที่เป็นต้นเหตุที่ทำให้ไฟฟ์ต้องทำแบบนั้น"ฉันไม่อยากเอ่ยถึงความตาย มันเหมือนใครเอามีดมากรีดที่ใจฉันจริง ๆ"...."ไคไม่พูดอะไรเขาได้แต่พ่นลมหายใจออกมา"...."บรรกาศในรถเงียบกริบ ฉันนั่งก้มหน้านึกถึงเรื่องราวที่ฉันกับไฟฟ์คบกัน เขาดีกับฉันมาก แต่ใครจะรู้ว่าฉันเองก็ชอบเขาอยู่เหมือนกัน แต่ฉันกลับปกปิดความรู้สึกนั้น ก็เพราะคิดว่ามันเป็นแค่เกม ถ้าวันนั้นฉันเปิดปากบอกเขาไปตรง ๆ ว่าฉันเองก็ชอบไฟฟ์เหมือนกัน มันคงไม่มีวันนี้ วันที่ฉันต้องสูญเสียกับคนที่ฉันรักครั้งแรกฉันนั่งเม้มปากทั้งสองข้างเข้าหากันแน่น แล้วค่อย ๆ หลับตาลง สูดลมหายใจเข้าแล้วปล่อยออกมา ก่อนที่จะลืมตาแล้วยกมือคลำท

"โบวี่"มีเสียงหนึ่งเรียกชื่อเธอแทรกเข้ามา ฉันเลยไม่ได้รู้เลยว่าเธอเป็นอะไรกับไคพอได้ยินมีคนเรียกเธอก็ละจากพวกเราแล้วรีบหันหลังวิ่งไปหาเพื่อนผู้หญิงของเธอทันที"เดี๋ยวสิ"เชอรี่ตะโกน นักศึกษาสาวก็ไม่หันกลับ ท่าทางดูรีบร้อนมาก"เฮ้อ...เลยไม่รู้เลยว่ายัยนั้นเป็นอะไรกับไค"เชอรี่เอามือกอดอกแล้วบ่นพึมพำ"....."ฉันกับเอมมองหน้ากันแล้วส่ายหน้า"ไอ..แกต้องถามไคให้รู้เรื่องเลยนะ ว่ายัยโบวี่นั้นเป็นใคร""อืม.."ฉันรับคำส่ง ๆ ไป"กลับกันเถอะ"เอมพูดขึ้นพร้อมกับพยักหน้าฉัน จริง ๆ แล้วก็อยากจะกลับเหมือนกัน แต่ในขณะที่ฉันกำลังจากก้าวขาเดิน"ไค.."เรียกเชอรี่ทำให้ฉันกับเอมหันหลังไปดู เป็นไคที่เดินตรงมาที่พวกเรา สีหน้าเขาดูเคร่งขรึมมาก ไคเดินแทรกตัวผ่านเชอรี่ที่กำลังจะเรียกเขาอย่างไม่สนใจ"คะ.."เขาเข้ามากระชากแขนฉันอย่างแรง"มานี้"แล้วใช้แรงเขาลากฉันออกมาจากกลุ่ม สร้างความงวยงงให้กับเพื่อนทั้งสองของฉันมาก"ไค จะพาไอไปไหน""ผมต้องการคุยกับไอแค่สองคน"ไคหยุดแล้วหันมามองฉันแล้วพูดโดยไม่ได้หันไปที่เพื่อนของฉัน มือเขากำที่ข้อมือฉันแน่นจนรู้สึกเจ็บ"โอ๊ย.."ว่าจบ เขาก็จับมือฉันแล้วลากไปที่ด้านหลังของคณะ ไคหยุดที

หลังจากทานข้าวเรียบร้อย ไคก็เดินเข้าไปที่ห้องทำงานทันที ส่วนฉันก็เข้ามานั่งบนเตียงในห้องนอน คิดอะไรเรื่อยเปือย จนรู้สึกง่วงแล้วล้มตัวนอนฉันรู้สึกว่าที่นอนมันยวบลง จึงคลี่ตามองก็เป็นไคที่ล้มตัวลงนอนข้าง.ๆ ฉัน นี้เป็นครั้งแรกที่ฉันกับเขาได้นอนร่วมเตียงเดียวกัน ฉันพลิกตัวนอนหันหลังให้เขา มือหนาโอบที่เอวฉันแล้วดึงเข้าหาตัว"มานอนใกล้ ๆ"ฉันพยายามจะขยับตัวออก แต่ก็ถูกโอบไว้แน่น"...."สุดท้ายก็สู้แรงชายหนุ่มรุ่นน้องไม่ได้ ฉันจำต้องนอนใกล้เขาและซึ่งมันใกล้มาก หลังชิดกับหน้าอกแกร่งเพราะไคนอนตะแคงกอดฉันแน่นทั้งที่ยังโกรธเขาอยู่..แต่ฉันกับอมยิ้มออกมาที่ได้นอนให้เขากอด บ้าจริง!ฉันลืมตาขึ้นก็พบว่าไคไม่ได้นอนอยู่ข้าง ๆ แล้ว แต่ก็หันไปเห็นเขากำลังเดินออกมาจากห้องน้ำ ด้วยผ้าขนหนูพันเอวตัวเดียว กับสภาพที่ผมเปียกหยดน้ำไหลทั่วร่าง ดูเซ็กซี่มาก"มองอะไร..ไปอาบน้ำจะได้ไปขนของ"ฉันสะดุ้งโหย่งแล้วเบือนหน้าไปทางอื่น ขณะที่ไคเดินไปหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กมาเช็ดผม ฉันรีบลงจากเตียงแล้วเดินเข้าไปหาเขา"พูดกับฉันอย่างที่เคยพูดไม่ได้หรือไง"ไคหันขวับมาจ้องฉันพร้อมขมวดคิ้ว"ฉันก็ยอมนายแล้ว ยอมให้นายแก้แค้น พูดดี ๆ กับฉ