All Chapters of Fake Love(รักจอมปลอม): Chapter 21 - Chapter 30

เชอรี่เดินเข้าไปในผับกับไค โดยมีฉันตามไปติด ๆ ฉันเริ่มจะมั่นใจแล้วว่าเชอรี่เพื่อนของฉันจะต้องชอบไคแน่ ๆ ฉันมีสิทธิ์หวง หึง เขาไหมนะ เพราะตอนนี้ฉันเป็นได้แค่คนที่เขาเกลียด และต้องการที่จะแก้แค้นแทนเพื่อนของเขาไคคงอยากให้ฉันได้รับผลกรรมที่ทำไว้กับไฟฟ์ เขาอยากให้ฉันเจ็บเหมือนกับที่เพื่อนเขาเจ็บ และฉันก็เจ็บปวดอย่างที่เขาให้เป็น เพราะฉันตกหลุมรักเขา และหวงเขาด้วย แต่สถานะของฉันตอนนี้คงจะทำอะไรไม่ได้ แค่เขาบอกว่ามีแฟน ใจฉันเองก็แทบสลาย ไม่คิดเลยว่าความรักมันจะทำให้ฉันโง่ได้ขนาดนี้ ยอมเขาง่าย ๆ ซะงั้น เฮ้อ..นี้ใช่ไหมที่เรียกว่า 'เวร กรรม'...อีกนานแค่ไหนฉันถึงจะพ้นทุกข์ โดยปราศจากความรักที่มีให้เขา...ไคพาเชอรี่ไปที่ห้องวีไอพี และฉันเป็นคนสุดท้ายที่เข้าไปในห้อง ฉันเห็นเชอรี่นั่งใกล้ แทบจะเบียดกับไคเลย ไม่รู้ว่าเธอคิดอะไรอยู่ อยากได้ไคมากเลยงั้นเหรอ คงไม่รู้สินะว่าไอ้เด็กบ้านั้น มีแฟนอยู่แล้ว และดูรักแฟนเขามากด้วย เพราะขนาดแค่ฉันไปมหาลัยเขาได้เจอกับ โบวี่ ที่เป็นแฟนเขา ฉันยังไม่ได้พูดอะไรเลย เขายังโกรธเป็นฟืนเป็นไฟและยังยอมเปิดปากบอกความเลวที่ทำกับฉันโดยไม่รู้สึกผิด"เอมไม่มาด้วยเหรอ"ฉันพู

ฉันนอนเป็นผักเลย..เจ็บไปหมด ไอ้เด็กเถื่อนนั้นมันรุนแรงกับฉันมาก ต่อไปนี้ฉันจะไม่ดีกับมันอีกต่อไปแล้วขณะที่ฉันนอนเครียดแค้นไคอยู่ เขาก็เดินเข้ามา และไปที่ตู้เสื้อผ้าหยิบผ้าขนหนูออกมาพันเอว แล้วถอดบ็อกเซอร์ออก ก่อนที่จะหันมาที่ฉัน"ฉันจะออกไปข้างนอกนะ""เรื่องของนาย"ฉันพูดจบ ก็ผลิกตัวหันหนีเขา เสียงฝีเท้าเดินเข้า พร้อมมือหนาแตะที่หน้าผากฉัน"ตัวไม่ร้อนแล้วหนิ"ฉันจับมือเขา"ไม่ต้องมายุ่ง จะไปไหนก็ไป""หึ"ฉันได้ยินเสียงหัวเราะในลำคอ ก่อนที่จะได้ยินเสียงฝีเท้าเดินไปที่ห้องน้ำฉันหันไปมองที่ห้องน้ำ ตาย ๆ ไอ้เด็กบ้าไม่ยอมปิดประตูค่ะ มันแก้ผ้าอาบน้ำเฉยเลย เวรกรรมอะไรของฉันกันเนี่ย ที่ต้องมาเจอคนแบบนี้ไคเดินออกมาจากห้องน้ำเนื้อตัวเปียก เขาเดินมาที่เตียงแล้วชะเง้อมอง ในขณะที่ฉันนอนหันหลังให้เขา"วันนี้ฉันจะเข้าไปเคลียร์งานที่มหาลัย.เพราะพรุ่งนี้ก็ปิดแล้ว""ฉันต้องรู้ไหม"ฉันตอบกลับไปขณะที่ยังหันหลังอยู่"อาจจะมีดื่มกันนิดหน่อย""เหอะ"ฉันแค่นหัวเราะออกมา"ข้าวต้มแช่ไว้ในตู้เย็น เอาออกมาอุ่นกินซ่ะ จะได้กินยา"สั่งราวกับเป็นผู้ปกครองฉันเลยเด็กบ้าเอ้ย!"...."ฉันยังหันหลังให้เขาแล้วไม่พูดอะไร"ได้ยิ

"เพื่อนเธอกลับไปแล้วแหละ มา ๆ มานอนกับผัวเร็ว ๆ"เขาพูดพร้อมเอามือตบที่เตียงนอน"ไอ้เด็กบ้า!"ฉันตวาดใส่ด้วยความโมโห"เร็ว ๆ นี้ผัวเธอนะ"ยังจะพูดอีก ฉันยืนพ่นลมหายใจหนัก ๆ แล้วเดินไปหยิบผ้าขนหนูเข้าห้องน้ำ ไม่สนใจเด็กบ้านั้น"อาบด้วย ๆ"ก่อนที่ฉันจะปิดประตูห้องน้ำเหลือบเห็นไคกำลังลงจากเตียง ฉันเลยรีบปิดประตูล็อคกลอนทันที ไม่ให้เข้ามาหรอกถึงจะได้ยินเขาเคาะประตูฉันก็ไม่สนใจ!เกือบชั่วโมงได้ที่ฉันจะออกมาจากห้องน้ำ เหลือบเห็นไคยืนสูบบุหรี่อยู่ที่ระเบียงหลังห้องด้วยสภาพที่สวมใส่ผ้าขนหนูตัวเดียว เขาหันมาเจอฉันที่กำลังเดินออกมา ก็ทิ้งบุหรี่ลงถัง แล้วเดินเข้ามาทันที"ทำไม ไม่เปิดประตูให้"เขาพูดพร้อมกับทำหน้าทำตาเคร่งขรึม ฉันงงมาก มันเรื่องที่จะต้องโมโหขนาดนี้เลยเหรอ ไอ้เด็กเถื่อน"...."หึ แต่ฉันไม่อยากจะต่อปากต่อคำ เปิดตู้เสื้อผ้าเลือกดูชุดที่จะใส่ อย่างไม่สนใจ"ถ้าฉันสั่งให้ทำอะไร..เธอต้องทำตามที่ฉันสั่ง"พอสิ้นประโยคฉันหันขวับไปที่เขาด้วยความโมโห"มันจะมากไปแล้วนะ""อะไรที่ว่ามาก"ว่าจบ ก็จ้องมองฉันแล้วเอาลิ้มกระพุ้งแก้มตัวเอง ท่าทางยียวนกลัวโอ๊ยมาก"เหอะ..ฉันไม่ใช่ขี้ข้านาย และนายก็ไม่ใช่เจ้าช

ถึงมันจะเจ็บปวดสักแค่ไหน แต่ฉันก็ยังที่จะหันกลับไปยิ้ม"ใช่ เขาไม่เคยรักฉัน...ที่เราอยู่ด้วยกันเพียงแค่เพราะเขาอยากจะแก้แค้น"ฉันพูดออกไปที่น้ำเสียงเยือกเย็น จึงแม้ในใจมันร้อนระอุแทบจะระเบิดมันออกมา ว่าจบ ฉันก็หันหลังเดินก้าวออกมาทันที"ถ้าอย่างนั้น...เพราะอะไรถึงทำให้ไคเปลี่ยนไป..แค่โบวี่ทำผิดพลาดนิดเดียว...ไคถึงกับเลิกรักโบวี่.."โบวี่เอ่ยถาม ในขณะที่ฉันกำลังเดินออกมา ฝีเท้าใครบางคนก็เหมือนกับวิ่งตามฉันมาติด ๆ"ไค"นั่นเป็นเสียงของโบวี่ที่ส่งเสียงตะโกน และมือหนาก็ได้มาคว้าแขนฉันไว้"จะไปไหน"มันเป็นมือของไค เขาจะตามฉันมาทำไมกัน ไม่อยู่เคลียร์คนของเขาไปล่ะ"ปล่อย"ฉันสะบัดแขนออกอย่างแรง"ไค..เรายังเคลียร์กันไม่จบเลยนะ"เสียงของโบวี่ดังตามมาพร้อมฝีเท้า"กลับไป...เราไม่มีอะไรจะต้องเคลียร์ สำหรับเราสองคนมันจบไปแล้ว"ไคพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว ในขณะที่ฉันกำลังจะก้าวเดินออกมา"ส่วนเธอ...เรื่องของเรายังไม่จบ"ฉันหยุดชะงัก เมื่อรู้ว่าเขากำลังพูดอยู่กับฉัน"เหอะ..ฉันไม่หนีนายไปไหนหรอกหน่า ยังไงฉันจะชดใช้ให้มันหมดสิ้นกันแน่นอน"พูดจบ ฉันก็ก้าวขาเดินออกมาอย่างไว โดยที่ฉันไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าตามมา"

(เชอรี่เพื่อนยัยไอ เอาคลิปไอ..ฮือ..โดนข่มขืนมาให้น้าดู)ฉันหันหันขวับน้ำตาไหล เมื่อได้ยินเสียงแม่ร้องไห้ เจ็บปวดใจมากที่ทำให้แม่ต้องร้องไห้เพราะฉันไคใช้มืออีกข้างดึงมือฉันเข้าไปจับไว้แน่น"ใจเย็น ๆ นะครับคุณน้า"(ฮึก..ฮือ..น้าใจเย็นไม่ไหวแล้ว ลูกน้าโดนข่มขืนแบบนี้ น้าใจเย็นไม่ได้หรอก..ฮือ)ฉันน้ำตาไหลพราก เมื่อได้ยินเสียงแม่ร้องไห้ 'แม่'ฉันพึมพำออกมาเบา ๆ"น้าครับ คนที่ข่มขืนไอ....."ยังพูดไม่ทันจบ มีเสียงแทรกในสายเข้ามา(น้าอุ่นเป็นลม..)แล้วสายก็ถูกตัดไป ฉันคุ้นกับเสียงนั้นมาก และมั่นใจว่าเป็นเสียงของเชอรี่เพื่อนฉันเอง ฉันกัดฟัน กำหมัดแน่น ด้วยความโกรธ ก่อนที่จะสะบัดมือออกจากไค แล้วใช้หลังมือปาดน้ำตาที่แก้มลวก"พอใจนายหรือยัง สะใจนายแล้วใช่ไหม""ไอ.."เขาพยายามจะเดินเข้ามาหาฉัน แต่ฉันก็ก้าวขาถอยออก"ไม่ต้องเข้ามา..ฉัน เกลียด นาย!"ว่าจบ ฉันก็รีบคว้ากระเป๋า กุญแจรถของตัวเอง แล้วเดินออกมาจากห้องทันทีฉันขับรถมุ่งตรงไปที่บ้าน น้ำตาก็ไหลตลอดทาง"แม่ ไอขอโทษ อย่าเป็นอะไรนะ ไอขอโทษ พ่อศิวาอย่าให้แม่เป็นอะไรนะ ไอขอโทษ"ปากก็พร่ำพูดแต่คำว่าขอโทษ ในขณะที่น้ำตาก็ไหลแทบเป็นสายธาร"เป็นเพราะฉัน...ฉัน