All Chapters of Fake Love(รักจอมปลอม): Chapter 31 - Chapter 40

ฉันไม่ได้มีส่วนร่วมในการเลือกชุดใด ๆ ทั้งนั้น เพราะอะไรรู้ไหม...ไคมันเลือกเองหมดเลยจ้า แม้แต่เครื่องประจำ คือฉันแค่รอสวมลองเท่านั้น ชุดไหนไม่โอเค ไคก็จะให้ไปเปลี่ยน..จนเขาพอใจสรุปชุดที่ได้ก็เป็นชุดที่ไคพึงพอใจ ถึงแม้จะเป็นชุดที่ฉันต้องใส่...ฉันไม่ได้ทักท้วงอะไรเพราะฉันก็ชอบเหมือนกัน หลังจากเลือกชุดเรียบร้อย นัดวันมารับเสร็จสรรพ ไคก็พาฉันออกมาจากร้าน"หิว..ไปหาอะไรกินก่อนนะ"เขาเอามือข้างนึงลูบท้องแล้วหันมาที่ฉัน ขณะที่เขากำลังขับรถ"อืม.."ฉันตอบรับสั้น ๆ แล้วพยักหน้าให้จากนั้นไคก็พาฉันมาที่ร้านอาหารแห่งนึง ซึ่งมันใกล้ ๆ กับมหาวิทยาลัยของเขานั้นแหละ พอลงจากรถ"ร้านนี้เด็ด"มีหันมามองฉันด้วยค่ะ ใครถามเหรอคะ หึ..ฉันไม่ลืมหรอกนะที่นายพูดอะไรไว้ ไอ้เด็กเถื่อนฉันไม่สนใจเดินตามเข้าไปเงียบ กำลังจะเดินเข้าไปในร้านมีมือหนามาจับแขนฉันไว้ พอหันไปก็เป็นพี่กัชนั้นเอง"ไอ..""พี่กัช"ไคหยุดเดินแล้วหันหลังกลับมา พอเขาเห็นพี่กัชจับแขนฉันอยู่เขาก็ดึงแขนฉันออกทันที"ไม่คิดเลยว่าจะเจอ"เขาพูดขึ้นแล้วเบือนหน้าไปทางอื่น ราวกับไม่ยินดีเลยที่เจอกับพี่กัช"มาทานข้าวเหรอคะ"ฉันไม่สนใจไค หันมาพูดกับพี่กัชอย่างยิ้

ฉันเดินเข้าห้องมาด้วยอารมณ์ที่หงุดหงิด ทำไมฉันต้องมารักเด็กบ้า ๆ แบบนั้นด้วย ทำไมฉันต้องทนกับนิสัยแย่ ๆ ของเขา ทำไมฉันไม่หนีเขาไปให้พ้น ๆ เฮ้อ...คำว่ารักมันทำให้ฉันกลายเป็นคนโง่จริง ๆ ฉันคงจะตัดใจจากเขาได้สักวัน มันต้องมีวันนั้น ต้องมีสิ ฉันนั่งปลอบใจตัวเอง ก่อนที่จะลุกไปอาบน้ำ เตรียมนอนต่อ เพราะตอนนี้มันก็ดึกมากแล้ววันนี้ฉันตื่นแต่เช้าเพราะต้องเข้าบริษัท และชายหนุ่มรุ่นน้องที่นอนข้าง ๆ ฉันก็ตื่นขึ้นมาเช่นกัน ไม่รู้มานอนตั้งแต่ตอนไหน"เธอไปอาบน้ำก่อนสิ"ไคหันมาพูดก่อนที่จะลงจากเตียงในสภาพที่สวมใส่บ็อกเซอร์ตัวเดียว ซึ่งฉันชินกับสภาพนี้ของเขาแล้ว ไคเดินออกจากห้องไป ฉันก็ลงจากเตียง.แล้วเดินเข้าห้องน้ำ เอาจริง ๆ ตอนนี้ฉันกับไค อยู่ด้วยกันเหมือนเป็นสามี ภรรยากันแล้ว ตัวติดกันมาก ฉันไปไหน ไคมันก็ต้องไปด้วย และเวลาไคจะไปไหน มันก็จะให้ฉันไปกับมันแต่ช่วงนี้ไคไม่ค่อยเข้าผับ จะขลุกอยู่กับฉัน บางทีก็สับสนกับการกระทำที่เขาทำกับฉัน ไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือเปล่าว่าไคก็รักฉัน..คิดมากน่า ไคก็เคยพูดกับฉันไม่รู้กี่ครั้งแล้ว ว่าเขาไม่ได้รักฉันจริง ๆ มันเป็นแค่รักจอมปลอม..ฉันนั่งรถมากับไคเพื่อไปที่บริษัท ท

"เธอเชื่อไหมว่าฉันสามารถเสกเด็กเข้าท้องเธอได้"ว่าจบ ไคก็หันมากระตุกยิ้มมุมปากชั่วร้าย ฉันเกลียดรอยยิ้มนี้ ฉันเกลียด!ว่าแต่เมื่อกี้ไอ้เด็กบ้านั้นพูดถึง..'เด็ก' เสกเด็กเข้าท้อง ฉันก้มมองลงที่หน้าท้องตัวเอง"ที่นายพูดเมื่อกี้หมายความว่าอะไร"ฉันหันขวับไปถามชายหนุ่มรุ่นน้องที่นั่งอมยิ้มอยู่"...."ไคไม่พูดอะไรเขาหันมายักคิ้วให้ฉันทีนึงแล้วก็หันกลับไป"อย่าคิดว่านายจะทำอะไรกับฉันก็ได้นะ..ฉันจะบอกเรื่องทุกอย่างให้แม่ฉันฟัง..""เรื่องอะไรบ้างล่ะ"ไคพูดขึ้นแต่สายตาจ้องไปที่หน้ารถ"ทุกเรื่อง..และก็จะบอกด้วยว่านายทำอะไรกับฉันบ้าง""หึ"ท่าทางเขาไม่สลดเลย ราวกับไม่ได้กลัวที่ฉันขู่เขาสักนิด เขาทำร้ายฉัน ถ้าแม่หรือลุงไทน์รู้ เด็กบ้านี้เละแน่"ฉันจะกลับไปอยู่บ้าน ฉันจะไม่ยอมนายอีกแล้ว""....."ไคขับรถไปอย่างเงียบ ๆ ราวกับว่าไม่ได้ยินฉันพูดพอมาถึงที่คอนโด ไคก็รีบลงจากรถแล้วมาเปิดประตูให้ฉันพร้อมเอากระเป๋าฉันไปถือ ทำเอาฉันงงเต็กกับการกระทำของเขา ไม่แค่นั้นเขายังมาประคองฉันเดินอีก ผีตัวไหนเข้าสิงเขาอีกเนี่ย"ไม่ต้อง!ฉันเดินเองได้"ฉันพยายามขยับตัวหนี"ฉันรู้ว่าเธอเมา"ไคพูดพร้อมโอบไหล่พาฉันเดินเข้าไปในลิฟต

ไคขับรถพาฉันมาที่โรงแรมหรูแห่งหนึ่ง เขายังจับมือฉันเดินเข้าไปด้านใน เขายกมือเหลือบมองไปที่นาฬิกาข้อมือตัวเอง"เรามาก่อนผู้ใหญ่"เขาพูดแล้วหันมายิ้มจนเห็นลักยิ้มทั้งสองให้กับฉัน ก่อนที่จะพาฉันไปที่นั่งรับรองของโรงแรมไคจับมือฉันตลอด จนฉันรู้สึกแปลกจึงยกมือขึ้นแตะที่หน้าผากเขา"ทำอะไร"ไคเอียงหน้าหนี"ตัวก็ไม่ร้อนหนิ"ฉันพึมพำเบา ๆ"ฉันไม่ได้ป่วย"ไคหันมาพูดแล้วค้อนใส่ ฉันจึงยกมือขึ้นในขณะที่มือเขาจับอยู่"นายจับมือฉันนานเกินไปแล้วนะ""หึ..ฉันคิดว่าจับมือไอ้ลักกี้อยู่"ว่าจบ เขาก็ปล่อยมือฉัน"ลักกี้เป็นใคร"ฉันเอ่ยถามด้วยความอยากรู้ ไคฉีกยิ้มกว้าง แล้วพูดขึ้นว่า"หมาที่คุณนายแม่ฉันเลี้ยงไว้ เอาไว้ฉันจะพาเธอไปเล่นกับมัน น่าจะคุ้นเคยกันดี""ไอ้เด็กบ้า!"ฉันกำลังจะยกมือขึ้นฟาดเขา พ่อแม่ไคก็เดินเข้ามาพอดี"ตีมันเลยหนูไอ เอาให้หนัก ๆ"แม่ของไคพูดขึ้นแล้วยิ้มให้ ฉันเอามือลงแล้วยกมือไหว้พ่อกับแม่ไค ส่วนไคลุกขึ้นแล้วเดินไปออเซาะแม่เขา"คุณนายแม่ นี้ลูกนะ"และเสียงก็ออดอ้อนจนน่าหมั่นไส้ ไม่กี่นาทีแม่อุ่นกับลุงไทน์ก็ตามเข้ามา ฉันก็ยกมือไหว้ท่านแล้วเดินเข้าไปกอดแม่ ไคหันมายกมือไหว้แม่อุ่นกับลุงไทน์เช่นกัน

"ระ รถ.."มือหนาบีบที่ไหล่ฉันแน่น จนรู้สึกเจ็บ.."รถคันที่เธออยากได้หนักหนาไง..ใครเป็นคนซื้อให้เธอ""ถ้าหมายถึงรถสปอร์ตคันนั้น..เชอรี่เป็นคนซื้อให้ไง"ว่าจบ ไคก็ใช้แรงผลักฉันจนล้มลงไปนั่งกองที่พื้น"โอ๊ย!"เขาหยิบกระดาษ์โต๊ะปาเข้ามาที่ใบหน้าฉัน แล้วหยิบกระดาษบนโต๊ะอีกแผ่นถือไว้ที่มือ เขานั่งลงมาตรงหน้าฉันแล้วชูกระดาษที่อยู่ในมือเขาให้ฉันดู"นี้ใช่ลายมือเธอไหม"ฉันเพ่งมองไปที่กระดาษใบนั้น โดยที่ยังไม่ได้หยิบกระดาษใบที่เขาปามาครั้งแรกดวงตาเบิกกว้าง เมื่อเห็นข้อความในกระดาษ ใช่ มันเป็นลายมือฉัน แต่...ฉันไม่ได้ส่งให้กับไฟฟ์ เพราะในข้อความมันค่อนข้างรุนแรง ตอนนั้นฉันเขียนเล่น ๆ เท่านั้นไคเอากระดาษใบนั้น สะบัดใส่ที่ใบหน้าฉัน"จิตใจเธอทำด้วยอะไรวะ""มันเป็นลายมือฉัน แต่ฉันไม่ได้ส่งให้ไฟฟ์"ฉันพูดไปตามความจริง ไคจ้องหน้าฉันอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อ มือหนาเอื้อมมาบีบที่แก้มฉันจนปากจู๋ และรู้สึกเจ็บมาก"ไม่ได้ส่ง..แล้วมันอยู่ที่ไอ้ไฟฟ์ได้ยังไง ห๊ะ!"ไคสะบัดหน้าฉันแล้วลุกขึ้นหยิบอะไรบางอย่างมาจากโต๊ะ ในขณะที่ฉันยังคงนั่งอยู่พื้น รู้สึกเจ็บที่สะโพกมาก เหลือบกระดาษที่วางอยู่จึงหยิบขึ้นมาดู ฉันต้องตกใ