เจ็บปวด...(17)

"โบวี่"มีเสียงหนึ่งเรียกชื่อเธอแทรกเข้ามา ฉันเลยไม่ได้รู้เลยว่าเธอเป็นอะไรกับไค

พอได้ยินมีคนเรียกเธอก็ละจากพวกเราแล้วรีบหันหลังวิ่งไปหาเพื่อนผู้หญิงของเธอทันที

"เดี๋ยวสิ"เชอรี่ตะโกน นักศึกษาสาวก็ไม่หันกลับ ท่าทางดูรีบร้อนมาก

"เฮ้อ...เลยไม่รู้เลยว่ายัยนั้นเป็นอะไรกับไค"เชอรี่เอามือกอดอกแล้วบ่นพึมพำ

"....."ฉันกับเอมมองหน้ากันแล้วส่ายหน้า

"ไอ..แกต้องถามไคให้รู้เรื่องเลยนะ ว่ายัยโบวี่นั้นเป็นใคร"

"อืม.."ฉันรับคำส่ง ๆ ไป

"กลับกันเถอะ"เอมพูดขึ้นพร้อมกับพยักหน้าฉัน จริง ๆ แล้วก็อยากจะกลับเหมือนกัน แต่ในขณะที่ฉันกำลังจากก้าวขาเดิน

"ไค.."เรียกเชอรี่ทำให้ฉันกับเอมหันหลังไปดู เป็นไคที่เดินตรงมาที่พวกเรา สีหน้าเขาดูเคร่งขรึมมาก ไคเดินแทรกตัวผ่านเชอรี่ที่กำลังจะเรียกเขาอย่างไม่สนใจ

"คะ.."เขาเข้ามากระชากแขนฉันอย่างแรง

"มานี้"แล้วใช้แรงเขาลากฉันออกมาจากกลุ่ม สร้างความงวยงงให้กับเพื่อนทั้งสองของฉันมาก

"ไค จะพาไอไปไหน"

"ผมต้องการคุยกับไอแค่สองคน"ไคหยุดแล้วหันมามองฉันแล้วพูดโดยไม่ได้หันไปที่เพื่อนของฉัน มือเขากำที่ข้อมือฉันแน่นจนรู้สึกเจ็บ

"โอ๊ย.."ว่าจบ เขาก็จับมือฉันแล้วลากไปที่ด้านหลังของคณะ ไคหยุดที่ตรงริมบ่อน้ำขนาดใหญ่ แล้วผลักฉันจนเซ

"มาที่นี้ทำไม"น้ำเสียงที่ถามฉันบ่งบอกให้รู้เลยว่าเขากำลังโกรธ ฉันยืนเอามือลูบข้อมือตัวเองที่ไคกำจนแดงซ้ำไปหมด

"ฉะ ฉัน.."

"ทำไมต้องมาวุ่นวายที่นี้"

"ฉันไม่ได้ทำให้นายวุ่นวายเลย และกำลังจะกลับกันแล้วด้วย"

"แล้วมาทำไม!"ไคตวาดใส่ฉันดังขึ้น

"คะ คือ.."ไคเข้ามาบีบต้นแขนทั้งสองข้างแล้วเขย่าอย่างแรง

"คืออะไร ไปวุ่นวายกับโบวี่ทำไม ห๊ะ!"

"ไค ฉันเจ็บ"ฉันร้องบอกเขาเมื่อไคเริ่มทำรุนแรงจนฉันรู้สึกว่ามันเจ็บ

"บอกมา ไปวุ่นวายอะไรกับโบวี่"เขาไม่ทำตามที่ฉันร้องขอและยังบีบแรงขึ้น

"โบวี่เป็นอะไรกับนาย"ฉันกัดฟันถามเขา ไคผลักฉันเซอีกครั้งคราวนี้ ฉันได้ลงไปนั่งกองบนพื้น เจ็บก้นมาก

"จะเป็นอะไร แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเธอ"ไคก้มลงแล้วใช้มือบีบแก้มฉัน แล้วสะบัดออกอย่างแรงจนหนัาฉันหันไปอีกทาง.

ฉันหันกลับมามองหน้าเขา รู้สึกดวงตาเห่อร้อน ราวกับว่าน้ำตาจะไหลออกมา

"ร้องไห้?"สุดท้ายน้ำตาฉันก็ไหลออกมาจนได้ แต่ไคกลับเอ่ยถามพร้อมกับแค่นหัวเราะออกมา

"เหอะ"ฉันยกมือปาดน้ำตาลวก ๆ แล้วสูดลมหายใจเข้า

"แล้วฉันเป็นอะไรกับนาย"

"หึ"ไคสบถเสียงออกมาในลำคอ แล้วเอาลิ้นกระพุ้งแก้ม จ้องมองฉันที่นั่งอยู่ที่พื้นตาเขม่น

ฉันพยายามหยัดกายลุกขึ้น แล้วจับแขนเขาเขย่าถามอีกครั้ง

"ตอบฉันมาสิ ฉันเป็นอะไรกับนาย"เขายกแขนแล้วสะบัดออก

"โธ่เว้ย!"ตอนนี้ฉันรู้สึกหัวใจฉันเหมือนจะแตกเป็นเสี่ยง ๆ คำพูดและท่าทางของไคราวกับไม่ใช่เขาคนเดิม

"นี้ใช่ไหม ธาตุแท้ของนาย"

"...."ไคเอามือท้าวเอวแล้วจ้องมองฉัน

"เราเลิกกัน"ว่าจบ ฉันก็หันหลังกำลังจะเดินออกมา

"เธอกล้าเดินหนีฉัน"ฉันกลับหลังหันไปมองเขาด้วยน้ำตา รู้สึกเจ็บที่หัวใจจัง

"ฉันต่างหากที่จะเป็นคนบอกให้เธอไป หรือให้เธออยู่"ไคพูดจบแล้วเดินเข้ามาประชิดตัวฉัน แล้วกระตุกยิ้มมุมปาก

"นะ นายหมายความว่าไง"ฉันถอยหลังออกช้า ๆ เมื่อไคก้าวเข้ามาเรื่อย ๆ

"จำคลิปนั้นไม่ได้?"ไคล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกง แล้วหยิบโทรศัพท์ เขากดอะไรบางอย่างแล้วชูให้ฉันดู

ฉันแทบทรุด เอามือปิดปากส่ายหน้าพร้อมกับตาที่ไหลเป็นสายธาร เพราะสิ่งที่ไคให้ดูมันเป็นคลิปที่ฉันโดนข่มขืน

"นะ นายได้มันมาได้ยังไง"ฉันพยายามจะดึงโทรศัพท์จากมือไคมาทำลาย แต่เขากลับหลบทัน

"หึ..ทำไมจะได้มันมาไม่ได้ ก็ไอ้คนที่ข่มขืนเธอมันคือฉัน"ว่าจบ ไคก็เอานิ้วผลักที่หน้าผากฉัน

"กะ แก เป็นไอ้เลวนั้น"ปากคอฉันสั่นไปหมดพร้อมกับน้ำตาที่ไหลไม่หยุด

"เออ กูเอง"ฉันทรุดตัวลงคุกเข่าเอามือกุมที่หน้าก้มหน้าร้องไห้ด้วยความเจ็บปวด

"ทะ ทำแบบนี้กับฉันได้ยังไง"

"แล้วทีมึงทำให้เพื่อนกูตายล่ะ จิตใจมึงมันทำด้วยอะไรวะ"ฉันเงยหน้าขึ้นมองไคที่มีท่าทางโกรธแค้น คำพูดคำจาที่เปลี่ยนไปไม่คิดเลยว่าเขาจะหยาบคายแบบนี้

"เพื่อน?"

"ไอ้ไฟฟ์เพื่อนกู และที่มันตายก็เพราะมึง!"

"ไฟฟ์"ฉันก้มหน้าร้องไห้ เอามือทั้งสองค้ำพื้นราวกับคนไม่มีแรง.

"มึงต้องชดใช้ มึงต้องรับกรรมที่ทำไว้กับเพื่อนกู"

"ฮึก..ฮือออ..ที่ผ่านมานายไม่ได้รักฉันเลยใช่ไหม"

"เหอะ รัก?..กูเนี่ยนะจะรักผู้หญิงแบบมึง"มันเจ็บ มันเจ็บมากกับคำตอบของเขา ที่เจ็บปวดแบบนี้ก็เพราะว่าฉันที่รักเขา

"ถ้ากูยังไม่บอกให้มึงไป มึงก็จะไปไหนไม่ได้"

"ทำไมฉันต้องเชื่อนาย"

"อยากเป็นนางเอกหนังเอวี?"ไคโชว์คลิปนั้นขึ้นมาอีกครั้ง

"คนอย่างมึงจะต้องตายทั้งเป็น!"ไคกระชากแขนฉันลุกขึ้น

"หยุดร้องได้แล้ว..และทำตัวปกติ มึงยังต้องให้กูกินมึงจนกว่ากูจะเบื่อ"ไคพูดพลางมองที่เรือนร่างฉัน

ฉันยกมือปาดน้ำตาลวก ๆ แล้วก็โดนไคลากมาที่รถ

"ไปรอกูที่คอนโด"ไคยื่นกุญแจคอนโดมาให้ฉัน

"ฉันไม่ไป"ไคจับมือฉันแล้วยัดกุญแจใส่มือ

"หึ"เขาสบถในลำคอ

"กูกลับไปต้องเจอมึง...ถ้าไม่เจอ..คงรู้นะว่าจะเกิดอะไรขึ้น"

"ฉันจะแจ้งความ"

"เหอะ...เอาสิ แจ้งเลย"คำพูดที่ท้าทายบวกกับท่าทางที่ไม่เกรงกลัวเลย ฉันเดาไม่ออกจริง ๆ ว่าเขาคิดอะไรอยู่

"กลับไปได้แล้ว"ไคพูดจบก็เดินไป ฉันฟุบตัวลงร้องไห้ข้าง ๆ รถ ในหัวสับสนไปหมด มันคิดอะไรไม่ออกเลย เอาแต่ร้องไห้อย่างเดียวด้วยความเจ็บปวดหัวใจ ความรักที่ฉันมีให้เขามันพังไม่เป็นชิ้นดี ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้วว่าไฟฟ์เจ็บมากแค่ไหน ทำไมฉันถึงใจร้ายขนาดนี้

"ไฟฟ์..ฉันขอโทษ...ถ้าวันนั้นฉันยอมรับว่าฉันชอบนายจริง ๆ ไม่ใช่ความรักจอมปลอมที่นายเข้าใจ นายคงไม่ฆ่าตัวตาย และฉันคงไม่ต้องมารับกรรมแบบนี้"

ระหว่างทางเสียงโทรศัพท์ฉันดังไม่หยุด แต่สภาพของฉันตอนนี้ไม่มีอารมณ์จะคุยกับใครเลย จึงตัดสินใจที่จะไม่รับสาย ฉันยอมทำตามที่ไคสั่งให้ฉันไปรอเขาที่คอนโด

พอก้าวขาเข้ามาในห้อง ฉันก็นั่งลงร้องไห้บนโซฟา ฉันใช้นิ้วกลึงไปที่ขยับ เพื่อให้ผ่อนคลายแล้วหาวิธีที่ฉันจะต้องไม่ทำตามที่ไคสั่ง 'คลิป' ฉันนึกถึงเรื่องนั้นที่ไคเอาไว้ขู่ฉัน จึงลุกขึ้นจากโซฟา เข้าไปที่ห้องทำงานไค แต่ทว่าห้องดันถูกล็อก ฉันเดินหากุญแจตามลิ้นชัก ทั้งที่ห้องรับแขก และห้องนอนของเขา หาเท่าไหร่ก็หาไม่เจอ

แน่นอนแล้วว่า ต้นฉบับคลิปบ้านั้นมันต้องอยู่ในคอมพิวเตอร์ ดังนั้นฉันจะต้องทำลายมัน เพื่อไม่ให้ไคเอามาข่มขู่ฉันให้ทำตามที่เขาสั่ง.

🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥