All Chapters of Fake Love(รักจอมปลอม): Chapter 41 - Chapter 50

ฉันตื่นแต่เช้าเพราะวันนี้ฉันมีประชุมกับลูกค้า ฉันลงจากเตียงในขณะที่ไคยังนอนอยู่ ฉันรีบอาบน้ำแต่งตัวเงียบเพื่อไม่ให้คนที่นอนอยู่ตื่น ระหว่างที่ฉันกำลังจะเปิดประตูออกจากห้อง ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น"ไอ"ฉันหันไปที่เตียงก็เห็นไคกำลังลุกขึ้นแล้วลงมาจากเตียง เขาเดินมาที่ฉันซึ่งยืนอยู่ที่หน้าประตู"รอฉันด้วย"ไคพูดจบก็เดินไปหยิบผ้าขนหนูพาดไหล่"นายจะไปทำไมในเมื่อ..""บอกให้รอก็รอดิว่ะ จะพูดมากทำไม"ยังพูดไม่ทันจบ ไคก็พูดแทรกขึ้น"ทำไมฉันต้องฟังนายด้วย"ไคหันหลังเดินกลับมาที่ฉัน แล้วพูดว่า"ไม่ฟังผัวแล้ว เธอจะฟังใคร ห๊ะ!""นายผัวฉัน?""หึ"ไคกระตุกยิ้มชั่วร้ายอีกแล้ว"เมื่อคืนนายยังทำเอาผู้หญิงที่ไหนมา...""มันเรื่องของฉัน!"ไคตวาดแทรกเข้ามา"เรื่องของนาย?...!!"ฉันพูดแล้วผงกยิก ๆ พร้อมกับแค่นหัวเราะออกมา 'เหอะ'"เธอไม่มีสิทธิ์ในตัวฉัน""นายก็ไม่มีสิทธิ์ในตัวฉันเหมือนกัน"ฉันสวนกลับไป ไคเดินเขามาประชิดฉันในขณะที่ฉันก็ก้าวถอยหลังหนี จนหลังฉันติดกับประตูห้อง"ทำไมฉันจะไม่มีสิทธิ์?"ฉันยกมือผลักหน้าอกเขาเพื่อให้เขาไปไกล ๆ"ในฐานะอะไร...""ในฐานะที่ฉันเป็นคู่หมั้นเธอ และที่สำคัญเธอก็เป็นเมียฉัน!""น่าขำชะม

ฉันยังนั่งร้องไห้เงียบ ๆ อยู่ในห้อง. ในหัวสับสนปั่นป่วนไปหมด ฉันที่เป็นคนพูดและแสดงออกว่าอยากจะถอนหมั้น แต่กลับเป็นเขาที่เอ่ยปากออกมาและดูจริงจัง ที่จะถอนหมั้น ฉันยกมือปาดน้ำตาลวก ๆ แล้วลุกขึ้นเดินมาหยิบกระเป๋าเก็บเสื้อผ้า แน่นอนฉันจะไม่ได้อยู่ที่นี้แล้ว ระหว่างที่ฉันเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋า ไคก็เปิดประตูเข้ามา เขาเดินมาที่ฉันแล้วยืนมองนิ่ง ๆ ได้ยินแค่เสียงถอนหายใจเขา ก่อนที่จะเอื้อมหยิบผ้าเช็ดตัวแล้วเดินเข้าห้องน้ำไป โดยไม่ได้พูดอะไรสักคำฉันนั่งพับผ้าอยู่แต่ใช้หางตามองเขา ไคเข้าห้องน้ำไปแล้วปิดประตูลงกลอน ซึ่งปกติเขาไม่ค่อยจะปิดเลย อยู่ ๆ น้ำตาก็ไหลออกมาเฉย ฉันรีบยกมือเช็ดมันทันทีทำไมฉันจะต้องมานั่งเสียใจ ร้องไห้ด้วยนะ ทั้ง ๆ ที่ฉันพยายามที่จะตัดใจจากเขาอยู่แล้ว ดีซะอีกที่เราไม่ต้องมาอยู่ด้วยกันแบบนี้ มันอาจจะง่ายในการที่จะตัดใจจากเขา แต่มันอาจจะต้องใช้เวลาสักหน่อย น้ำตาก็หยดลงมาอีกครั้งไคมั่นใจว่าฉันรักเขา และไม่มีทางที่เขาจะปล่อยฉันไป แต่ทำไม...อยู่ ๆ เขาถึงปล่อยฉันไป เขาต้องการให้ฉันทรมาน หรืออยู่อย่างตายทั้งเป็นงั้นเหรอ เพราะฉันยังรักเขาฉันเก็บเสื้อผ้า และของใช้ส่วนตัวจนเสร็จ ค

เช้าวันใหม่ที่แสนจะสดใส แต่ต่างกับหัวใจของฉันที่มันแสนจะหดเหี่ยวที่สุด ฉันลุกลงจากเตียงนอน รู้สึกหวิว ๆ ชอบกล ปกติจะมีเด็กบ้านั้นนอนอยู่ แต่วันนี้มันกลับว่างเปล่า ฉันพ่นลมหายใจออกมาหนัก ๆ ก่อนที่จะเดินเข้าห้องน้ำทำธุระส่วนตัว.หลังจากอาบน้ำแต่งตัวเรียบร้อยแล้วฉันก็เดินลงมาจากห้องเพื่อจะไปทำงาน ในใจก็แอบหวังว่าไคจะต้องมาที่บริษัท แต่อีกใจก็ไม่คิดว่าเขาจะมา เราถอนหมั้นกันแล้ว และที่สำคัญเขาปล่อยฉันออกจากการแก้แค้นแล้วด้วย มันคงไม่จำเป็นที่เขาจะต้องมาแสดงทำดีกับฉันต่อหน้าใคร ๆ"ยัยไอ.."เสียงเรียกของแม่ดังมาจากด้านหลังทำให้ฉันสะดุ้งโหย่งแล้วรีบหันหลังไปหาท่าน"คะ ค่ะแม่""จะไปทำงานแล้วเหรอ"แม่อุ่นเดินเข้ามาลูบที่ไหล่ฉันเบา ๆ"ค่ะ..แล้วแม่ล่ะคะ มีอาการแพ้ท้องบ้างหรือเปล่า"ฉันเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วงแล้วหลุบตามองไปที่หน้าท้องแม่"ไม่มีอาการเลย..แต่ลุงไทน์อยากให้แม่พักอยู่บ้านก่อน เพราะช่วงนี้แม่เวียนหัวบ่อย ๆ""งั้นแม่ก็พักเถอะค่ะ เรื่องบริษัทไม่ต้องเป็นห่วง"ฉันพูดแล้วคลี่ยิ้มหวานให้."แม่มีอะไรจะถามแกหน่อย""อะไรคะแม่"ฉันเลิกคิ้วขึ้นด้วยความสงสัย"ที่ผ่านมาแกกับตาไครักกันจริง ๆ หรือเปล่า"คำ

ฉันเดินก้มหน้าก้มตาตามเอมเข้าไปด้วยหัวใจฉันเต้นแทบไม่เป็นจังหวะเลย พนักงานเสิร์ฟเดินเข้ามาที่เราสองคน เขาเอียงคอมองมามองฉันที่ยืนหลบหลังเอมอยู่"คุณไอ สวัสดีครับ"พนักงานเสิร์ฟเอ่ยคำทักทายพร้อมยกมือขึ้นไหว้ฉัน"...."ฉันเขยิบมายืนข้าง ๆ เอมแล้วยิ้มเจื่อน ๆ ให้"คุณไคอยู่บนออฟฟิศครับ""ฉันไม่ได้มาหาไค"ฉันรีบแย้งทันที"พี่มาหาคนคนนึง เป็นผู้หญิงผมทอง ๆ สูงประมาณพวกพี่ หน้าตาเอ่อ พวกพี่สวยกว่าน่ะ ชื่อว่าเชอรี่"เอมเป็นคนเอ่ยถามน้องพนักงานเสิร์ฟ"คุณเชอรี่?"ฉันกับเอมหันมองหน้ากันทันที เมื่อได้ยินเด็กเสิร์ฟเอ่ยชื่อเชอรี่ราวกับคนสนิทสนมกัน"น้องรู้จัก?"เอมถามพร้อมขมวดคิ้ว"ก็ต้องรู้จักสิครับ คุณเชอรี่มาที่นี้ทุกวัน"ฉันกับเอมหันมองหน้ากันอีกรอบ"ตอนนี้มันอยู่ไหน""ห้องวีไอพี12ครับ"พนักงานหนุ่มตอบกลับ"มันมาหาไคเหรอ"เอมถามต่อ ทั้งที่ฉันกำลังจะเดินออกไปแต่ก็ต้องหยุดฟังคำตอบจากพนักงาน"เอ่อ..."เขาหันมามองฉัน"พี่เลิกกับเจ้านายเราแล้วพูดมาเถอะ"ฉันต้องชี้แจงบอกกับพนักงานเพื่อไม่ให้เขาอีดอัด"ใช่ครับ คุณเชอรี่มาหาคุณไค ไม่ได้มีแค่คุณเชอรี่นะครับ มีอีกหลายคนรวมถึงคุณโบวี่แฟนเก่าคุณไคด้วย"พนักงานเสิร์ฟ

เอมมาส่งฉันที่บ้านแล้วก็ขับรถออกไปทันที ฉันแอบคิดว่าเธอจะต้องนัดกับพี่กัชไว้แน่ ๆ"ร้ายจังเลยนะเพื่อนฉัน คิกคิก"ฉันเดินขึ้นมาที่บนห้องอย่างคนอารมณ์ดี ลืมเรื่องที่ไคทำกับฉันไปหมดเลย ขณะที่กำลังจะอาบน้ำ เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น ฉันจึงไปหยิบขึ้นมาดู มันโชว์เบอร์ไค ฉันแปลกใจมากเขาโทรมาทำไม จึงกดรับสายเพราะอยากรู้"ว่าไง"(ออกมาที่หน้าบ้านหน่อย)พอสิ้นเสียง ฉันเดินไปที่หน้าต่าง เพราะมันสามารถมองเห็นหน้าบ้านได้ และฉันก็เห็นไคยืนพิงรถตัวเองที่มือกำลังถือโทรศัพท์คุยกับฉันอยู่นี้แหละ เขามาได้ยังไงกัน แล้วเชอรี่กับโบวี่?"....."(ออกมา..เร็ว ๆ ฉันมีเรื่องจะคุยกับเธอ)"เรื่องอะไร? แล้วนายมาได้ยังไง เชอรี่กับโบวี่มีเรื่องกันหรือเปล่า ทั้งคู่เจอกันไหม"(ออกมา ฉันจะเล่าให้ฟัง)พอสิ้นเสียง ไคก็กดวางสาย เขามั่นอกมั่นใจว่าฉันจะต้องออกไปตามคำสั่งเขา เขาคิดไม่ผิด ใช่ฉันออกไปหาเขาพอไคเห็นฉันเขาก็กระตุกยิ้มให้ ฉันเดินมาหยุดที่รั้วประตูเลือกที่จะไม่ออกไปด้านนอก"ออกมาสิ ไปยืนแบบนั้นมันเหมือนกับ..""เหมือนอะไร""เหมือนกับว่าฉันมาเยี่ยมนักโทษ ยังไงยังนั้น"พูดจบไคก็หัวเราะออกมาเบา ๆ"ไอ้เด็กบ้า!""ออกมา..ถ้าเธอไ