LOGINShare
เปลี่ยน...45
Last Updated:
2026-01-08 23:11:49หลายอย่างเปลี่ยนไปมากตั้งแต่วันที่แสนหลงกอดรัดฟัดเหวี่ยงกับเจ้างูวอนตายตัวนั้น อย่างแรกที่เปลี่ยนคือเธอสามารถกลับสู่ร่างเดิมได้ทุกเมื่อที่ต้องการ แต่ก็ยังมีปัญหาเล็ก ๆ อยู่อย่าง...นั่นคือถ้าเธอเผลอหลับลึกเมื่อไร? ตื่นขึ้นมาก็มักจะพบว่าตัวเองกลับคืนร่างเดิมทุกทีไป แล้วก็ต้องตกอกตกใจรีบเปลี่ยนร่างกลับเป็นเสือขาวได้แทบทุกเช้า
โชคดีที่ข้ามสมุทรขี้เซากว่าแต่ก่อนมาก ไม่อย่างนั้นเธอได้ซวยแน่ ๆ
อย่างที่สองที่เหมือนจะเปลี่ยนไปนิดหน่อย คือสายตาที่ข้ามสมุทรใช้มองเธอ มันเหมือนจะมีประกายบางอย่างสะท้อนอยู่ข้างใน? และถึงจะยังไม่ค่อยเข้าใจความหมายของสิ่งที่ส่งผ่านมา...แต่เธอก็ชอบมาก ๆ เวลาที่เขามองมาด้วยสายตาแบบนั้น
และอย่างที่สามที่เปลี่ยนไป...อืม ก็เป็นเรื่องของข้ามสมุทรอีกเหมือนกันนั่นละ! อันที่จริงก็ไม่เชิงเปลี่ยนไปนะ แต่ต้องใช้คำว่าเปลี่ยนแปลงไปเป็นความเคยชินเสียมากกว่า...นั่นก็คือ เดี๋ยวนี้ข้ามสมุทรไม่ได้หิ้วพาเธอออกไปนอกบ้านเหมือนก่อนหน้านี้แล้ว ตัวเขาเองก็ดูจะไม่ค่อยอยากออกไปไหนสักเท่าไร? แต่ถ้าจำเป็นต้องออกไปทำงานจริง ๆ ก็จะกลับมาทำกับข้าวให้เธอกินทุกมื้อไม่เคยขาด
ออ! จริง ๆ ก็มีเรื่องที่เปลี่ยนไปอยู่อีกอย่างนะ
ข้ามสมุทรจะใช้เวลาวันละสองสามชั่วโมง หมกตัวอยู่ในห้องด้านหลังที่อยู่ในห้องทำงานของเขา ซึ่งเธอเองก็เพิ่งรู้เหมือนกันว่ามีห้องด้านในซ่อนอยู่ในห้องทำงานอีกที
ได้ยินว่าเป็นห้องเก็บผลงานสมัยเป็นสถาปนิก แล้วก็ยังเป็นห้องวาดรูปอีกด้วย
ร่างเล็กสีขาวของเสือน้อยนอนกลิ้งอยู่บนพื้นหญ้า เขี่ยผีเสื้อตัวน้อยที่จับได้ไปมาอยู่สองสามทีค่อยปล่อยไป เสร็จแล้วก็ขดตัวเป็นก้อนกลมแล้วกลิ้งหลุน ๆ ไปบนพื้นทางลาด ตั้งใจว่าจะม้วนตัวกลิ้งวนไปอีกสักสองสามรอบพอให้หายเบื่อ แล้วจะไปลองจับปลาในธารน้ำที่ไหลเอื่อย ๆ อยู่ตรงศาลาริมน้ำสักหน่อย
อืม กลิ้งหลุน ๆ ไปกระแทกเข้ากับอะไรสักอย่าง?
ดวงตาสีดำอมม่วงที่ชอบปิดเปลือกตาแล้วกลิ้งไปกับพื้น ค่อยลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง แล้วเห็นว่าตัวเองนอนหงายท้องอยู่ที่ปลายเท้าของใครบางคน?
หญิงสาวในชุดกางเกงยีนรัดรูปดูเซ็กซี่เหลือร้าย ยิ่งเห็นเกาะอกสีดำอวดอกอิ่มอวบอัดภายใต้เสื้อยีนตัวสวยที่เข้าชุดกันได้อย่างลงตัว ใบหน้าสวยหวานแต่สง่างามชวนสะกดทุกสายและดวงตาสีดำอมทองมองจ้องเธอไม่วางตา ผมยาวสลายรวบตึงเป็นหางม้าแบบง่าย ๆ แต่กลับสามารถอวดต้นคอระหงชวนหลงใหล
หน้าคุ้น ๆ นะเรา...หือ?
พี่หนูดีมาอยู่นี่ได้ไง!? ซวยแล้วไงไอ้หลง!!!
เสือขาวตัวน้อยที่นอนหงายท้องแอ้งแม้งเพราะกำลังประมวลผลอยู่ รีบดีดตัวขึ้นจากพื้นหญ้าแล้วใส่เกียร์เสือเผ่นโกยแนบด้วยความรวดเร็ว!
แต่ก็นะ...หน้าอย่างเธอจะเอาปัญญาที่ไหนไปหนีพ้นกัน? แสนดีพี่สาวตนรองของเธอเป็นถึงยักษาที่แข็งแกร่งที่สุดในรอบหลายร้อยปีเชียวนะ!
แล้วยักษ์ง่อย ๆ ในคราบเสือน้อยที่ขาสั้นแค่คืบอย่างเธอจะหนีรอดได้ยังไงกันเล่า!
แล้วก็เป็นไปตามคาด แค่นาทีเดียวยักษาผู้แข็งแกร่งที่สุดในรอบหลายร้อยปีนามว่าแสนดี ก็หิ้วหลังคอเจ้าเสือขาวตัวน้อยไว้เรียบร้อยแล้วด้วยมือข้างเดียว…
“ยายเด็กแสบ...ในที่สุดก็ตามหาตัวเจอจนได้!”
แสนหลงส่งยิ้มแหย ๆ ให้พี่สาวทันที ใบหูเล็กน่ารักของเสือขาวลู่ลงคล้ายยอมจำนนกลาย ๆ พู่หางฟูฟ่องยังกระดิกไปมาเบา ๆ อย่างประจบประแจงเต็มที่ ก่อนจะช้อนตามองปริบ ๆ ด้วยท่าทีแสนซื่อ
‘อ้าว!? พี่ดีสุดสวยของน้องไม่ได้เจอกันตั้งนาน หลงละคิดถึ๊งคิดถึง’
ดวงตาสีดำอมทองมองจ้องเสือขาวตัวน้อยแล้วแสยะยิ้ม เขี้ยวสีขาวกลายเป็นสีเงินส่องประกาย
พร้อมประโยคคำถามที่ทำให้ขวัญบนหัวของแสนหลงปลิวหายไปอีกหลายเส้น...
“เธอทักพี่แบบนี้...แสดงว่าอยากตายมากสินะ แสนหลง!”
ฮืออออ ไม่น๊าาาาาาาาาาา
Latest chapter
แสนหลง ตอนพิเศษ 3 แสนแสบ และ แสนซน 122
ประโยคสนทนาของสองแม่ลูกทำเอาข้ามสมุทรนึกอยากกุมขมับขึ้นมาเสียเฉย ๆ ชักสงสัยว่าตัวเองคิดถูกหรือผิดที่ตามใจภรรยายักษา ด้วยการทำเรื่องขออนุญาตนำบุตรสาวกลับมาอยู่บนโลกมนุษย์ในช่วงปิดเทอมฤดูหนาวในตอนแรกก็เหมือนจะติดปัญหาอยู่บ้าง เพราะชาวโลกบรรพกาลนั้นไม่ได้รับอนุญาตให้ออกมายังโลกมนุษย์ก่อนบรรลุนิติภาวะ แต่เพราะว่าเป็นเด็กเลือดผสมที่เกิดจากมนุษย์และยักษา ลูก ๆ ของเขาจึงได้รับการอนุญาตมาเป็นกรณีพิเศษ...“แดดดี๊ ๆ ทำไมหม่ามี๊ถึงสอนซนแบบนั้นล่ะ?”เสียงเล็ก ๆ ของเด็กอีกคนที่มีใบหน้าเหมือนกับแสนซนทุกประการ เงยหน้าขึ้นจากการทำการบ้านแล้วเอ่ยถาม“แสบไม่เห็นเข้าใจเลย?”ข้ามสมุทรลูบหัวบุตรสาวอีกตนที่มีนามว่า...แสนแสบ เบา ๆ คล้ายจะเอ็นดู ก่อนจะหยิบคุกกี้ชิ้นโตขึ้นมาหักเป็นชิ้นพอดีคำแล้วป้อนใส่ปากเล็กจิ้มลิ้มของเด็กหญิงที่นั่งอยู่ข้างกาย“ไม่เข้าใจก็ดีแล้ว...”จุมพิตกระหม่อมเล็กได้รูปหนัก ๆ ค่อยเปลี่ยนหัวข้อสนทนา“แล้วแสบทำการบ้านถึงไหนแล้วลูก?”“เกือบเสร็จแล้วค่ะ ทำการบ้านเสร็จแล้วเราไปเล่นวิ่งไล่จับกันนะคะ”แสนแสบบอกความต้องการของตนทันที ก่อนจะก้มลงเขียนหนังสืออีกครั้งเมื่อเป็นข้ามสมุทรระบายยิ้มเอ
แสนหลง ตอนพิเศษ 3 แสนแสบ และ แสนซน 121
วันนี้สวนกุหลาบที่อยู่ติดกับบ้านท้ายสวนของไร่ฟ้าครามเหมือนจะคึกคักเป็นพิเศษ ด้วยเพราะมีร่างเล็กป้อมและสองขาสั้น ๆ ของเด็กหญิงวัยห้าขวบเศษกำลังวิ่งตามร่างบางระหงที่เอาแต่วิ่งหนีอย่างไม่ลดละ ดวงตาสีดำอมน้ำตาลคู่สวยส่องประกายสดใสยามตัดสินใจกระโดดตะครุบข้อเท้าบางของอีกฝ่ายไว้!อืม ผลคือล้มคะมำหน้าคว่ำไปกับพื้นหญ้าทั้งคู่“หม่ามี๊...ซนเจ็บ!”เด็กน้อยร้องบอกหน้าเบ้ แต่ก็เหลียวซ้ายแลขวาคล้ายหาใครบางคนเหมือนนึกขึ้นได้ พอเห็นว่าร่างสูงของ ‘แดดดี๊’ ยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่ศาลาริมน้ำก็ถอนใจเฮือกใหญ่ ค่อยรีบปัดเศษหญ้าที่ติดตามตัวออกด้วยตัวเอง ปัดเสร็จก็หันมาเขย่า ‘หม่ามี๊’ ที่นอนแผ่หลาอยู่บนพื้นอีกรอบ เห็นอีกฝ่ายทำเป็นไม่สนใจก็เขย่าซ้ำ“มี๊! ซนเจ็บ”“...เจ็บแล้วไง?”เจ้าของชื่อ ‘มี๊’ ที่หันมานอนตะแคงท้าวค้างมองเด็กน้อยที่นั่งเบ้หน้าอยู่ข้าง ๆ ร้องถาม ใบหน้าหวานสวยเหมือนจะเคร่งครึมขึ้นกว่าปกติหลายเท่า“...ซนหกล้ม เจ็บ”“ซนไม่ได้หกล้ม แต่ซนวิ่งมาตะครุบขามี๊ก็เลยล้มต่างหากละ”แสนหลงบอกพลางหรี่ตามองบุตรสาวคล้ายคาดโทษ มีอย่างที่ไหน? เล่นวิ่งแข่งแต่คว้าข้อเท้าเธอล้มซะหน้าคะมำเสียอย่างนั้น! คิดแล้วก็ได้แต่ส
แสนหลง ตอนพิเศษ 2 ฉันลืมบอกนายเหรอ? 120
“จริงเหรอพี่รัก!?”เสียงหวานเหมือนกังสดาลแก้วร้องถามด้วยความตื่นเต้นตกใจ มือบางที่กอดถังคุกกี้ด้วยความหวงแหนแทบจะกลายเป็นโยนฉลอง ทำเอาพี่สาวทั้งสองตนที่นั่งอยู่ใกล้ ๆ ต้องเบี่ยงตัวหลบตามสัญชาตญาณ แสนหลงฉีกยิ้มจนปากแทบฉีกถึงใบหู ก่อนจะปล่อยมือจากถังคุกกี้แล้วเขย่าร่างบางของแสนรักจนหัวสั่นหัวคลอนไปหมด“เออ! จริงสิ พี่จะโกหกเธอไปเพื่ออะไ...”ยังพูดไม่ทันจบประโยคยักษาตนน้องก็วิ่งตึงตังออกไปไวปานพายุหมุน“...?”“พี่รัก ๆ น้องมันไปตั้งแต่คำว่า ‘จริง’ แล้วละ”ผู้พิทักษ์ประตูกาลหยิบคุกกี้ที่เหลือในกระป๋องขึ้นมากินแล้วดูทีวีต่อไปราวกับไม่คิดใส่ใจ แต่ก็ยังมีน้ำใจแวะตบบ่ามนพี่สาวที่นั่งมองตาปริบ ๆ คล้ายปลอบใจ“...”แสนหลงวิ่งตึงตังตามหาข้ามสมุทรอยู่สักพัก พอเห็นว่าชายหนุ่มกำลังยืนรดน้ำต้นไม้อยู่หน้าบ้านก็พุ่งเข้าใส่ทันที“นายคราม!”เล่นเอามนุษย์เพียงหนึ่งเดียวในเมืองยักษาต้องถลาตัวเข้าไปรับแทบไม่ทัน เคราะห์ยังดีที่ปฏิกิริยาของชายหนุ่มค่อนข้างดี เลยสามารถช้อนรับร่างบางระหงไว้ได้...แถมยังอยู่ในท่าอุ้มเจ้าหญิงอีกด้วย!“...อย่าทำแบบนี้อีกนะ ใจหายใจคว่ำหมด!”ข้ามสมุทรเอ็ดเสียงเข้ม ก่อนจะกระชับวงแขนขึ
แสนหลง ตอนพิเศษ 1 เทศกาลตรุษจีน (ก่อนคืนร่างเดิม) 119
สองสามวันหลังจากที่ข้ามสมุทรและคนงานในไร่ต้องตื่นมาเก็บส้มตั้งแต่ฟ้ายังไม่ทันสาง แสนหลงค่อยรู้ว่าออร์เดอร์มากมายที่ไหลทะลักเข้ามาในไร่แบบเร่งด่วนนั้น มีที่มาที่ไปจากเทศกาล...ตรุษจีน? และคงเห็นว่าเธอสนใจใคร่รู้เกี่ยวกับเทศกาลที่ไม่คุ้นเคยนี้อยู่มากพอสมควร ข้ามสมุทรเลยใจดีอธิบายเพิ่มเติมให้อีกเล็กน้อยว่า...วันตรุษจีนนั้นเป็นวันขึ้นปีใหม่ของมนุษย์ในอีกเขตพื้นที่หนึ่ง แต่เพราะจำนวนคนที่มีมากมายของพวกเขากระจัดกระจายกันไปอยู่ทั่วทุกมุมโลก วันตรุษจีนจึงจัดเป็นอีกหนึ่งเทศกาลที่มีอิทธิพลมาก ๆซึ่งส้มจากไร่ฟ้าครามก็น่าจะได้รับผลดีจากเทศกาลนี้มากพอสมควร เพราะส้มจัดว่าเป็นผลไม้มงคลชนิดหนึ่งที่พวกมนุษย์นิยมใช้กราบไหว้เทพเจ้า อืม...เทพเจ้าอย่างนั้นเหรอ?เสือขาวตัวน้อยเอียงคอคล้ายครุ่นคิด เธอก็ไม่ค่อยเข้าใจเรื่องแบบนี้เท่าไร...คงเพราะวัฒนธรรมของสองโลกต่างกันอยู่พอสมควร และชาวโลกบรรพกาลก็เคารพนับถือแค่เพียงธรรมชาติเป็นหลักกระมัง?“คิดอะไรอยู่?”เสียงทุ้มของคนที่กำลังหยิบเงินใส่ซองสีแดงตั้งคำถาม‘คิดว่านายเอาเงินใส่ซองเพื่ออะไร?’ แสนหลงตอบกลับด้วยคำถาม นี่ก็เป็นอีกเรื่องที่สงสั
แสนหลง ตอนพิเศษ 1 เทศกาลตรุษจีน (ก่อนคืนร่างเดิม) 118
งานเทศกาลของพวกมนุษย์นั้นมีเยอะมากจนแสนหลงจำได้ไม่หมด แต่ก็มีบางเทศกาลที่จำได้ค่อนข้างแม่น อาทิเช่น ประเพณีสงกรานต์ของมนุษย์แถบนี้ (จำได้เพราะรู้สึกว่ามันประหลาดที่พวกมนุษย์เอาน้ำมาสาดใส่กันในวันขึ้นปีใหม่?) หรือวันคริสมาสต์ของพวกมนุษย์อีกฟากโลก (ไก่งวงอบซอสอร่อยมากเลยจำได้แม่น) แล้วก็ยังมีเทศกาลยิบย่อยอีกเยอะแยะที่มีเอกลักษณ์...ก็จำได้บ้างไม่ได้บ้างตามประสาจะว่าไปแล้วเหมือนจะมีเทศกาลของพวกมนุษย์แถบใกล้ ๆ ที่เรียกว่า ‘วันตรุษจีน’ อยู่ด้วยหรือเปล่านะ?ดวงตากลมโตสีดำอมม่วงของเสือขาวที่นอนหมอบอยู่บนเบาะรถกอล์ฟเหลือบมองภาพเบื้องหน้าคล้ายสงสัย ตอนนี้คนงานหลายสิบคนกำลังเร่งรีบเก็บส้มผลโตใส่ตะกร้าจนดูวุ่นวายไปหมด แต่พอได้ยินเสียงซุบซิบของพวกคนงานที่ดังแว่วมาตามสายลมค่อยเข้าใจ ว่าถ้าเก็บผลส้มไม่ได้ตามออร์เดอร์ที่มีเข้ามา...น่าจะโดนค่าปรับอยู่มากโขมิน่าเล่า! วันนี้ข้ามสมุทรถึงลุกจากเตียงนอนมาทำงานตั้งแต่ฟ้ายังไม่ทันสาง? แถมยังใจดีหิ้วพาเสือขาวตัวน้อยที่กำลังนอนหลับอุตุมาด้วยแบบไม่บอกกล่าว...รู้สึกตัวอีกทีก็ตอนได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกส้มนี่ละ!“ตื่นนานหรือยัง?”เสียงทุ้มของคนที่แอบหิ้วพาแสนหล
แสนหลง บทส่งท้าย 117
แสนหลงเพิ่งรู้ว่าพ่อของเธอเคยใช้ชีวิตเป็นชาวสวนอยู่ในโลกมนุษย์ช่วงหนึ่ง? แต่พอทำไปสักพักรู้สึกว่าไม่ใช่ทางของตัวเอง ก็เลยย้ายกลับเข้ามาอยู่ในโลกบรรพกาล นานจนลืมไปเลยว่าตัวเองมีที่ดินติดกับไร่ส้มของข้ามสมุทรเพราะรู้จักนิสัยใจคอมาตั้งแต่ข้ามสมุทรยังเด็ก สุดท้ายเลยตัดสินใจขายที่ดินตรงนั้นให้ชายหนุ่มไปเมื่อหลายปีก่อน เพราะเชื่อว่าเด็กหนุ่มอนาคตไกลและค่อนข้างมีวิสัยทัศน์ดีจะสามารถต่อยอดไร่ฟ้าครามได้อีกมากจากตอนแรกกลัวว่าพ่อจะไม่ชอบ ‘ว่าที่ลูกเขย’ ตอนนี้เลยกลายเป็นว่าเธอนี่ละ! ยักษ์หัวเน่าที่แท้จริง!?“นึกไม่ถึงเลยนะครับ ว่าจะเป็นคนรู้จักกันทั้งนั้น”เขยขวัญของพ่อยักษาว่าด้วยรอยยิ้ม“จริง! ตอนแรกลุงก็นึกว่าไอ้ตัวแสบไปคว้ามนุษย์นี่ไหนมา? พอเห็นว่าเป็นคราม...ลุงก็คิดได้เลยว่าครามนี่ซวยจริง ๆ”แสนหลงที่นั่งกินขนมดูทีวีอยู่กับพี่สาวทั้งสองตนแอบมองค้อนจนตาแทบกลับ ต่างจากบรรดาพี่สาวที่กำลังกลั้นขำอย่างสุดความสามารถ“ไม่หรอกครับ ผมโชคดีมากกว่าที่ได้เจอลูกสาวคุณลุง”“อย่ามั่นใจไปนะตาคราม ป้าเป็นแม่แท้ ๆ ก็ยังไม่กล้ารับประกันเลย”คราวนี้แสนเสน่ห์ก็เหมือนจะย้ายข้างไปเชียร์เขยขวัญอีกตน“ผมมั่นใจครับ
You may also like
เหมันต์เหน็บหนาว จันทราเดียวดาย
rasita_suin1.3K viewsข้านี่แหละคุณหนูผู้ร้ายกาจ
เฟยเทียน / เงาจันทราสีหมึก / กัญญ์ญาภัค2.9K viewsฉันขออยู่อย่างสวย ๆ และรวยมาก
เฟยเทียน / เงาจันทราสีหมึก / กัญญ์ญาภัค1.7K viewsสายน้ำในความทรงจำ
อาภัสร์841 viewsหวนกลับมาครานี้ไม่เป็นแล้วภรรยาชั่วร้าย
กัญจารีย์3.1K viewsI'll follow Apollo [Mpreg]
pppyc160 views5/B โรงเรียนร้างต้องคำสาป
ยัยแม่มดแสนน่ารัก590 viewsทะลุมิติมาเป็นอดีตคนรักของพระเอก
ซูเล่อเหยียน22 views
