ความเป็นจริง 46

ร่างเล็กของเสือขาวตัวน้อยถูกวาง (โยน) ลงบนโขดหินใหญ่ภายในป่านอกเขตไร่ฟ้าคราม แสนหลงเหลือบมองยักษ์ใหญ่ใจร้ายที่หิ้วพาเธอมาไกลจากบ้านพลางถอนใจ พอเห็นยักษิณีสาวร่ายมนตร์ป้องกันเสร็จเรียบร้อย ร่างเสือขาวก็เปล่งแสงสว่างวาบแล้วกลายร่างเป็นหญิงสาวหน้าตางดงามนั่งไขว่ห้างอยู่บนโขดหิน

“พี่หนูดีของหลง! คิดถึงมากเลย”

เสียงหวานใสเหมือนกังสดาลแก้วพร้อมร่างบางระหงที่พุ่งเข้าไปกอดแสนดีจนแทบล้มหงาย ทำให้อีกฝ่ายต้องถอนใจเฮือกใหญ่

“ไม่ต้องมาประจบพี่เลย ไอ้ตัวแสบ!”

ถึงปากจะพูดออกไปอย่างนั้น แต่มือบอบบางกลับลูบเรือนผมยาวสลวยสีดำขลับของน้องสาวเบา ๆ คล้ายเอ็นดู

“ไม่ได้ประจบสักหน่อย หลงคิดถึงพี่ดีจริง ๆ นะ...แต่ติดตรงที่เพิ่งจะฟื้นพลังได้ ก็เลยไม่ได้ติดต่อไปหา”

แสนดีฟังแล้วต้องถอนใจเฮือกใหญ่

นั่นปะไร คิดไว้แล้วว่าต้องเกิดเรื่อง? 

เพราะเมื่อสองสัปดาห์ก่อนยักษิณีสาวผู้รับหน้าที่เฝ้ารอยแยกของประตูกาล ได้รับแจ้งจากหน่วยลาดตระเวนว่าพบกระเป๋าเป้สีชมพูลอยน้ำมา? กระเป๋าใบนั้นถูกลงมนตราไว้ แถมยังตราประทับบนกระเป๋าก็เป็นสัญลักษณ์ประจำตัวของเธออีกด้วย! ยักษิณีสาวรู้ได้ทันทีว่าน้องสาวตัวแสบจะต้องกำลังทำอะไรสักอย่างอยู่แน่ ๆ

ไม่ก่อเรื่อง ก็เกิดเรื่อง...หรือไม่ก็ทำมันทั้งสองอย่างนั่นละ!

แต่การตามรอยของแสนหลงนั้นลำบากมาก เพราะเมื่อเข้ามาในเขตของโลกมนุษย์แล้ว คลื่นโทรจิตที่ใช้ติดต่อกันได้แบบสบาย ๆ ในโลกบรรพกาล กลายเป็นสัญญาณที่ขาด ๆ หาย ๆ แถมถ้าอีกฝ่ายไม่ใช้พลังก็ยิ่งยากที่จะตามตัวเจอ

จนเมื่อสามวันก่อน เธอจับจิตสังหารที่รุนแรงมากของยักษาได้!

แต่ก็ไม่ได้คิดว่าจะใช่แสนหลง เพราะน้องสาวของเธอเป็นยักษ์ที่ค่อนข้างจะอารมณ์ดีและขี้อ้อนหนักมาก โอกาสที่น้องสาวตนนี้จะอาละวาดจนแผ่จิตสังหารที่รุนแรงขนาดนั้นออกมาจึงแทบจะเป็นไปไม่ได้เลย

ตอนแรกก็ตั้งใจจะแวะเข้ามาดูแล้วปล่อยผ่าน แต่ดันเหลือบไปเห็นเจ้าก้อนกลมสีขาวน้องสาวตัวแสบกำลังนอนกลิ้งอยู่กลางสนามหญ้าเข้าซะก่อน

“ยายหลงช่วงสองสามวันมานี่ได้ ‘อาละวาด’ บ้างหรือเปล่า?”

แสนดีเอ่ยถามเสียงเรียบ ไม่แน่ใจว่าจิตสังหารที่ทำให้เธอสะดุ้งเฮือกในตอนนั้นจะใช่น้องสาวของตนเอง

“...”

“ยายหลง?”

“ก็ได้ ๆ หลงอาละวาดเองละ! แต่หลงไม่ได้เป็นฝ่ายเริ่มนะ ไอ้งูบ้าตัวนั้นต่างหากที่มันมาหาเรื่องหลงก่อน” แสนหลงบ่นพึมพำ ซุกหน้าลงกับเอวเล็กมนกลมได้รูปของพี่สาวแล้วถูไถไปมาตามนิสัย “...แต่สงสัยจะโมโหมากเกินไปหน่อย”

“...”

แสนดีกรอกตาอย่างอ่อนใจ  อยากจะบอกน้องสาวอยู่เหมือนกันว่าขนาดเธออยู่ห่างจากที่นี่ไปตั้งไกล มีภูเขากั้นอยู่ตั้งสามลูกยังรู้สึกได้ถึงจิตสังหาร! แล้วนับประสาอะไรกับสัตว์ป่าแถวนี้ล่ะ?...มองดูเอาเถอะ ว่าแถวนี้เงียบกริบอย่างกับป่าช้า!

ป่านนี้พวกสัตว์ป่าคงขวัญหายวิ่งแตกกระเจิงหนีตายไปหมดแล้วแน่ ๆ

“แปลก...ยังอุตส่าห์มีงูขวัญกล้ามาท้าสู้กับยักษ์แบบไม่กลัวตาย?”

ยักษิณีสาวตนพี่ตั้งข้อสังเกต เพราะตามปกติแล้วสัตว์แทบทุกชนิดจะเผ่นหนีป่าราบทันทีเมื่อสัมผัสได้ถึงจิตสังหารที่เข้มข้นของเผ่าพันธุ์ยักษา...ไม่ใช่แค่โลกมนุษย์หรอกนะ ในโลกบรรพกาลเองก็เป็นเหมือนกัน พวกที่ว่าดุ ที่ว่าแน่ ก็ยังพยายามเลี่ยงหนียักษ์เลย?

“...ความจริงมันก็ไม่เชิงหรอกพี่ดี” แสนหลงตอบอ้อมแอ้ม ก่อนจะสะดุ้งโหยงเมื่อเห็นสายตาที่เต็มไปด้วยคำถามของพี่สาว “มันตั้งใจจะเล่นงานนายครามต่างหาก แต่หลงแค่เข้าไปขวางไว้เฉย ๆ”

“แล้ว ‘นายคราม’ เป็นใคร?”