บททั้งหมดของ นางร้ายในสายลม: บทที่ 31 - บทที่ 40

ดวงหน้าหวานสวยมองหน้าผาจำลองตรงหน้าด้วยดวงตากลมที่ฉายประกายมุ่งมั่นแรงกล้า ก่อนเรียวแขนเล็กบอบบางจะเอื้อมมือจับก้อนหินเทียมสีเขียวก้อนหนึ่ง จากบรรดาก้อนหินจำลองนับร้อยนับพันที่ติดอยู่กับหน้าผาจำลองที่สูงกว่าสิบเมตรตรงหน้า แล้วร่างบอบบางก็เริ่มไต่หน้าผาขึ้นไปอย่างช้าๆมารุตมองภาพตุ๊กตากระเบื้องเคลือบที่ค่อยๆไต่สูงขึ้นไปบนผาจำลองอย่างช้าๆด้วยความรู้สึกไม่สบอารมณ์ ยิ่งพลอยชมพูไต่ขึ้นไปได้สูงเท่าไร ความหงุดหงิดของเขาก็ค่อยๆไต่ระดับที่สูงตามไปด้วยอย่างง่ายดาย น่าแปลกที่ผาจำลองแสนสนุกที่ตัวเขาเองปีนป่ายอยู่บ่อยครั้ง และยังวิจารณ์อยู่หลายหน ว่าเป็นหน้าผาจำลองที่เตี้ยเกินไปก็กลับดูสูงกว่าความเป็นจริงขึ้นมาอย่างไร้เหตุผล“เก่งเหมือนกันนะเนี่ย! ตัวเล็กๆบางๆแต่ปีนขึ้นไปได้ซะสูงเชียว” ธนวินท์ร้องบอก ทั้งที่ยังจับจ้องร่างบางบอบที่ปีนป่ายกำแพงประดิษฐ์ขึ้นไปอย่างช้าๆ“ไม่เห็นจะเก่งตรงไหน ทำอะไรไม่เข้าท่า ไร้สาระ” มารุตบ่นพึมพำ ก่อนจะเผลอสบถออกมาเมื่อร่างบอบบางที่จับจ้องอยู่เสียหลักจนมือข้างหนึ่งหลุดจากแท่นจับ ก่อนจะถอนใจออกมาเมื่อพลอยชมพูคว้าแท่นจับอีกอันที่อยู่ไม่ห่างแล้วเหวี่ยงตัวเองขึ้นไปอย่างช้

‘ฉันไม่มีวันปล่อยให้เธอตายหรอกนะ! ยายตุ๊กตากระเบื้องเคลือบ’ หัวใจที่เต้นเร็วแรงจนเจ้าของทรวงอกรู้สึกเจ็บร้าวระบมราวกับหัวใจกำลังจะถูกฉีกเป็นชิ้นๆ กลับสงบนิ่งลงในบัดดลเหมือนต้องคำสาป ก่อนหัวใจจะลดระดับการเต้นลงอย่างรวดเร็วจนเจ้าของทรวงอกที่บรรจุมันไว้รู้สึกวูบโหวงและหายใจติดขัด และดูเหมือนยิ่งภาพสะท้อนในความทรงจำแจ่มชัดมากขึ้นเท่าไรหัวใจเจ้ากรรมก็กลับยิ่งเต้นช้าลงมากเท่านั้น แต่ในวินาทีที่การรับรู้เริ่มจืดจางจนเกือบจะเลือนราง เสียงของใครบางคนก็ดังก้องขึ้นในห้วงความรู้สึก พร้อมๆกับสติที่หวนคืนมาอย่างยากลำบาก“พลอย! พลอยชมพู คุณได้ยินเสียงผมไหม” “พี่ลม?” เสียงหวานแหบแห้งระคนเจ็บร้าวที่ไม่อาจสะกดกลั้นเอ่ยบางเบาราวกำลังจะขาดใจ ดวงตากลมหวานแสนสวยที่เคลือบม่านน้ำตาและแดงก่ำเพราะความเจ็บปวดที่เสียดแทงหัวใจ ช้อนมองคนที่ประคองร่างของตัวเองด้วยความรู้สึกพร่ามัว“ผมจะพาคุณไปโรงพยาบาลนะ มองหน้าผมเอาไว้ แล้วค่อยๆหายใจ” มารุตบอกเสียงเครียด ขณะใช้มือข้างที่ว่างจากการประคองร่างบอบบางดึงรั้งดวงหน้าหวานที่กำลังหันเหความสนใจจากตนเองไปยังสิ่งรอบกายคล้ายกับคนที่ยังสับสน“...ไห

อาการที่เกิดขึ้นไม่ได้เกิดจากหัวใจทำงานผิดปกติซะทีเดียว ส่วนหนึ่งมันเกิดจากจิตใจแต่ส่งผลกระทบโดยตรงต่อระบบการทำงานของร่างกาย การปล่อยให้คนที่หัวใจอ่อนแอเป็นทุนเดิมอยู่แล้วออกกำลังกายหนักๆ ก็เท่ากับว่าเราเปิดโอกาสให้หัวใจที่อ่อนแอทำงานหนักขึ้น และพอมีอะไรบางอย่างที่ส่งผลโดยตรงมากระทบ หัวใจก็เลยรับไม่ไหวมารุตถอนใจหนักๆเมื่อนึกถึงคำพูดของนายแพทย์หนุ่มที่เป็นน้อยชายแท้ๆด้วยความรู้สึกผิด เขานั่งมองร่างบอบบางที่ยังหลับสนิทอยู่เตียงผู้ป่วยด้วยความรู้สึกหนักใจ ถ้าจะให้ว่ากันตามจริง เขากำลังทบทวนถึงเรื่องราวมากมายที่เกิดขึ้นระหว่างตัวเองและคนที่ยังไม่ฟื้นคืนสติกลับมาคงจะถูกต้องกว่า ชายหนุ่มละสายตาจากร่างที่หลับใหลแล้วหันเหไปสนใจเพื่อนร่วมห้องอีกคนที่นั่งอยู่ไม่ห่าง และดูเหมือนอีกฝ่ายก็คงสัมผัสได้ว่ากำลังถูกจับจ้องอยู่“หายหงอยแล้วเหรอคะ? พิงค์นึกว่าพี่ลมจะหูลู่หางตกไปจนกว่าพี่พลอยจะฟื้น” กะรัตที่เพิ่งเข้ามาผลัดเวรเฝ้าคนเจ็บเมื่อช่วงเช้ามืดแทนนายแพทย์พิรุณที่ติดเคสผ่าตัดเอ่ยเสียงหวาน“ไม่ใช่หมา” มารุตแหวเสียงขุ่น ไม่เข้าใจว่าเหตุใดน้องสาวแท้ๆของคนที่ยังนอนไม่ได้สติตั้งแต่เมื่อเย็นวานจึงดูสดใส

กลิ่นหอมกรุ่นของเมล็ดกาแฟและควันจางๆที่ลอยสูงขึ้นจากแก้วเครื่องดื่มตรงหน้า บ่งบอกถึงความร้อนที่ยังกักเก็บอยู่ในนั้นได้อย่างดี มารุตเหลียวมองควันจางๆที่ลอยสูงขึ้นเล็กน้อยก่อนจะหันกลับมาสนใจแบบสเกตช์ตรงหน้า ภาพสร้อยคอเส้นงามที่ถูกออกแบบมาอย่างประณีตปรากฏแก่สายตาทันที แม้จะมีจุดบกพร่องเล็กๆน้อยๆที่ควรแก้ไขแต่โดยรวมก็ต้องยอมรับว่า แบบสร้อยเส้นนี้ถูกออกแบบมาได้อย่างสมบูรณ์ทีเดียว“ถ้าจะทำ ก็ทำได้ดีนี่น่า” มารุตบ่นพึมพำ ก่อนจะคลี่ยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจเมื่อพลิกหน้ากระดาษตรวจแบบร่างที่เหลือ เมื่อช่วงเช้ามืดที่ผ่านมา ธนวินท์ให้คนนำรถของเขาที่จอดทิ้งไว้ที่ยิมมาส่งให้ พร้อมทั้งขอโทษขอโพยและฝากเยี่ยมไข้คนเจ็บแทนด้วย เนื่องจากตนเองไม่สะดวก เพราะต้องบินไปต่างประเทศในอีกไปกี่ชั่วโมงนี้ มารุตจึงนึกขึ้นได้ว่าตนเองถือแบบสเกตช์ที่พลอยชมพูออกแบบไว้ติดมาในรถด้วย“สวยจังเลยนะคะ คุณมารุต” เสียงแว่วหวานของนิลกาฬ ทำให้คนถูกทักชะงักเล็กน้อย“ครับ คุณพลอยเธอออกแบบไว้” มารุตตอบตามความจริงก่อนจะปิดสมุดภาพทันที“นิลแวะมาเยี่ยมคุณพลอยค่ะ” เธอแจ้งความประสงค์เรียบๆ ก่อนจะสั่งเครื่องดื่มที่ตนเองชอบแล้วนั่งลงตรงข้ามช

‘ก๊อก ก๊อก ก๊อก’เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ทำให้เจ้าของห้องต้องเงยหน้าขึ้นจากหนังสือเล่มหนาอย่างง่ายดาย ก่อนจะคลี่ยิ้มเอื้อเอ็นดูเมื่อเห็นผู้มาเยือน นายแพทย์มังกรพับเก็บตำราแพทย์เล่มหนาลงทันทีเมื่อนายแพทย์หนุ่มนั่งลงตรงหน้า นายแพทย์พิรุณเป็นบุตรชายของเพื่อนที่ผู้สูงวัยสนิทที่สุดสมัยเรียนแพทย์ ดังนั้นการได้เห็นเด็กหนุ่มตรงหน้าก้าวเดินไปบนเส้นทางเดียวกันกับมารดาของตนเอง เขาก็อดภูมิใจแทนเพื่อนสนิทที่ตายจากไปไม่ได้“ว่าไงหมอเรน เข้ามาหาลุงถึงที่นี่ มีอะไรหรือเปล่า” เจ้าของห้องเอ่ยถามอย่างเอื้ออารี“เรื่องอาการป่วยของพลอยครับคุณลุง” เมื่ออยู่กันลำพังนายแพทย์หนุ่มจะเอ่ยเรียกผู้อาวุโสในฐานะญาติสนิทเสมอ หาใช่ในฐานะผู้อำนวยการโรงพยาบาลเช่นที่เอ่ยเรียกเมื่อมีบุคคลภายนอกอยู่ด้วย“...ลุงก็คิดเรื่องนี้อยู่เหมือนกัน อาการก็หายไปนานแล้วนะ ลุงยังนึกสงสัยอยู่ว่าอะไร ที่กระตุ้นให้อาการกำเริบขึ้นมา” นายแพทย์มังกรเอ่ยด้วยความหนักใจระคนกังวลเพราะตัวเขาเองเป็นแพทย์ประจำตัวให้กับพลอยชมพู ตั้งแต่ก่อนที่หญิงสาวจะป่วยเป็นโรคใจสลายเสียอีก และเพราะโรคที่เธอเป็น ไม่ใช่สิ่งที่เกิดเพราะร่างกายอ่อ